Chapter 858

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 03:19

Chapter 858: Chapter 43- Rika – First Date Part 1 (VOLUME 5) ~~ Rika ~~ สัปดาห์แรกของการเป็นผู้ใหญ่อย่างเต็มตัวของฉันเริ่มต้นขึ้นแบบทุลักทุเลพอสมควร ฉันถูกชวนไปออกเดท น้องสาวของฉันหายตัวไปกลางดึกแล้วไปโผล่อยู่ที่อีกซีกโลกกับพ่อแม่ของฉัน ซึ่งนั่นทำให้ฉันกับเรแกนต้องโทรไปดุด่าแม่และเช็กความเรียบร้อยของทาเลีย ส่วนเรื่องเรียนในตอนนี้ก็ไปได้สวย ฉันกับพวกสาวๆ เรียนวิชาเดียวกันหมด ในขณะที่พี่ชายของฉันเรียนวิชาเดียวกับฉันแค่วิชาเดียว อ้อ แล้วก็มีโคลวิโอที่เรียนวิชาพวกนั้นกับเราด้วย พร้อมกับกลุ่มนักเรียนชาวเยอรมันส่วนใหญ่ของเขา มันดีนะที่มีคนที่เรารู้สึกสนิทด้วยแต่ก็ยังได้ทำความรู้จักกันอยู่ มันช่วยละลายพฤติกรรมกับเด็กคนอื่นๆ ได้มากเลยทีเดียว นักเรียนชาวเยอรมันพวกนี้เป็นที่นิยมในหมู่ทุกคน แต่ดูเหมือนพวกเขาจะเข้าหาฉันกับเพื่อนๆ มากเป็นพิเศษ สงสัยพวกเขาคงคิดว่าพวกเราน่าสนใจและเจ๋งดีล่ะมั้ง ฉันชอบความรู้สึกที่อยู่ๆ ก็กลายเป็นคนดังขึ้นมา ไม่ใช่ว่าสมัยเรียนที่โรงเรียนเก่าฉันจะไม่ป๊อปนะ แต่คราวนี้ผู้คนที่ไม่เคยรู้จักฉันหรือครอบครัวฉันมาก่อนกลับชอบฉันทันที มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้รับการยอมรับในบางแง่มุม ถ้าอธิบายให้เข้าใจง่ายๆ นะ ฉันชอบความจริงที่ว่าจู่ๆ ฉันก็มีเพื่อนใหม่เยอะแยะไปหมด เพื่อนกลุ่มนี้ให้ความรู้สึกต่างจากเพื่อนที่ฉันโตมาด้วยกันอย่างสิ้นเชิง ฉันรักเพื่อนกลุ่มเก่าของฉันมาก แต่พวกเขาก็เหมือนครอบครัวของฉัน เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ก่อนเกิดเสียอีก พวกเขาจะอยู่เคียงข้างฉันเสมอ และฉันก็รู้ดี เช่นเดียวกับที่พวกเขารู้ว่าฉันจะอยู่เคียงข้างพวกเขาตลอดไป นั่นแหละคือสิ่งที่คำว่าครอบครัวมีความหมายในความคิดของฉัน แต่ตอนนี้ ฉันมีเพื่อนใหม่ เป็นคนที่ไม่ได้เห็นฉันตอนหัดใช้กระโถนหรือตอนช่วงวัยที่ดูเงอะงะ ฉันได้ทำความรู้จักกับพวกเขา ได้สัมผัสประสบการณ์ใหม่ๆ ไปกับพวกเขา และสำหรับฉัน นั่นแหละคือความหมายของการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย อีกอย่างที่นี่ก็เป็นที่ที่แม่ของฉันเจอเพื่อนสนิทของท่านด้วย มหาวิทยาลัยมีไว้เพื่อสร้างคอนเนกชันใหม่ๆ ในชีวิต การศึกษา และหน้าที่การงาน ..... แต่คืนนี้ ฉันกำลังจะออกไปเดทกับโคลวิโอ โดยเป็นการเดทแบบดับเบิ้ลเดทกับลิสซ่าและวอร์ริค เราวางแผนว่าจะไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ แล้วแวะหาของกินตามร้านแผงลอยต่างๆ รอบเมือง หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จเราก็จะไปดูหนังกันต่อ แล้วค่อยไปเดินห้างกัน เป็นค่ำคืนที่อัดแน่นไปด้วยกิจกรรมมากมาย และฉันก็ตั้งตารอมันมากจริงๆ ฉันใช้เวลาแต่งตัวนานมากโดยมีลิสซ่าอยู่ข้างๆ อเล็กซ่าดูจะอิจฉานิดหน่อยที่ตัวเองไม่ได้ออกเดทด้วย เธอเลยเลี่ยงที่จะไม่มาบ้านฉันและไม่อยากช่วยน้องสาวตัวเองเตรียมตัวสำหรับเดทแรกกับคู่ชะตาคนใหม่ “ยัยนั่นทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจชะมัด” ลิสซ่ามองดูชุดสองชุดที่เธอเลือกไว้ตรงหน้า ตอนแรกเธอมีเป็นสิบสองชุด แต่ลดเหลือแค่สองชุดนี้ตลอดชั่วโมงที่ผ่านมา “เธอบอกว่าเธอเกิดก่อน ดังนั้นเธอควรจะเจอคู่ชะตาก่อน เธอหาว่าฉันโกหกและบอกว่าเขาไม่ใช่คู่ชะตาของฉันหรอก” “เธอแค่รู้สึกเศร้าและเหมือนถูกทิ้งน่ะ ลิส อย่าไปถือสาเธอเลย เดี๋ยวเวลาก็จะมาถึงเธอเอง ฉันรู้ว่าเดี๋ยวเธอก็คงเข้าใจนะ ฉันรักพวกเธอทั้งคู่และเกลียดเวลาที่พวกเธอทะเลาะกันที่สุด” ฉันเกลียดจริงๆ นะ รู้สึกเหมือนถูกดึงไปอยู่ตรงกลาง ทั้งคู่ต่างดึงฉันไปคนละทิศคนละทาง “ฉันรู้” ลิสซ่านั่งลงที่ขอบเตียงของฉันแล้วก้มมองพื้น “ฉันควรปฏิเสธวอร์ริคไหม? ฉันควรจะรอดูก่อนไหมว่าเขาเป็นคู่ชะตาของฉันจริงๆ หรือเปล่า? ฉันควรทำยังไงดีล่ะ ริกะ?” เธอไปไม่เป็นเลย พ่อๆ ของพวกเธอไม่อยู่ตอนนี้ พวกเขาออกไปกับพ่อแม่ของฉัน เธอเลยปรึกษาใครไม่ได้ ส่วนพวกพี่ชายและน้องสาวก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก ส่วนใหญ่เพราะทุกคนกำลังอิจฉาอยู่ “ฉันคิดว่าเธอควรทำตามหัวใจตัวเองนะ ลิส ถ้าเขาเป็นคู่ชะตาของเธอ เธอก็ควรไปเดทนี้กับเขา เธอจะรู้เองถ้าเขาไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับเธอ แค่ได้กลิ่นเขาก็รู้แล้ว และเธอก็มีจมูกที่ดีเหมือนฉัน ฉันรู้ว่าเธอแยกออกว่านี่มันคืออะไร” ฉันพยายามให้กำลังใจเธอสุดฤทธิ์ “เอาเถอะ ไปเลือกชุดกันดีกว่า” ฉันเองก็ยังเลือกชุดของตัวเองไม่ได้เหมือนกัน มันยากจริงๆ ที่จะตัดสินใจ “นั่นสินะ เราเหลือเวลาอีกแค่ชั่วโมงเดียวก่อนจะไปเจอพวกหนุ่มๆ ในเมือง” เธอลุกขึ้นแล้วเริ่มมองเสื้อผ้าอีกครั้ง เธอพยายามจะเลือกระหว่างกระโปรงดำกับเสื้อลูกไม้สีชมพู หรือกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดลายกราฟิก เธอเป็นคนแต่งตัวสบายๆ ดังนั้นฉันรู้เลยว่าเธออยากใส่กางเกงขาสั้น “ฉันว่าฉันจะใส่ชุดนี้” ฉันยิ้มกว้างพลางหยิบกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินเข้มกับเสื้อกล้ามสีฟ้าอ่อนออกมา ฉันกะว่าจะใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีชมพูทับไว้ด้านนอกแบบไม่ติดกระดุม สไตล์นี้แม่เคยบอกว่าเคยฮิตเมื่อนานมาแล้ว แต่ตอนนี้ฉันเป็นวัยรุ่นและแฟชั่นพวกนี้กำลังกลับมาฮิตอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าฉันเลือกชุดที่ใส่สบายเหมือนกัน ลิสซ่าก็ตัดสินใจเลือกชุดที่เธออยากใส่จริงๆ เราทั้งคู่ใส่รองเท้าผ้าใบเข้าคู่กับชุดที่เลือก ฉันเพิ่มความเป็น ‘หญิงสาว’ ขึ้นอีกนิดด้วยการใส่สร้อยข้อมือ สร้อยคอ และต่างหู “แม่เธอจะไม่โกรธเหรอถ้าเธอใส่เส้นนี้ออกไป?” ลิสซ่าถามตอนที่ฉันหยิบสร้อยคอเพชรที่ได้รับเป็นของขวัญวันเรียนจบ มันมีราคาแพงมาก และถูกเก็บไว้สำหรับโอกาสพิเศษเท่านั้น “ไม่เป็นไรหรอก ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับมันหรอก และนี่คือสร้อยเส้นพิเศษสำหรับคืนพิเศษ มันเป็นเดทแรกที่เป็นทางการของฉันนะ ถ้าไม่ใส่ตอนไหนแล้วจะไปใส่ตอนไหนล่ะ?” ฉันยิ้มกว้างขณะมองสร้อยเส้นนั้น “ก็จริง แต่โคลวิโอจะไม่รู้เหรอว่าเธอแบบ... รวยล้นฟ้าขนาดนี้?” ลิสซ่าหัวเราะขณะมองมัน เธอเองก็มีสร้อยแบบนี้เหมือนกัน แต่ไม่ทันได้คิดจะหยิบมาด้วย “แหม พูดไป เธอนั่นแหละ พ่อฉันน่ะรวยที่สุดในโลก แต่พ่อของใครล่ะที่รวยเป็นอันดับสอง?” ฉันส่งสายตารู้ทันไปให้จนเธอหัวเราะออกมา “พ่อฉันเอง” เธอเหลือกตาและส่ายหัว ซึ่งบอกฉันเป็นนัยว่าเธอจะไม่คัดค้านอะไรอีกแล้ว “จบนะ อีกอย่างพวกเขาคงไม่รู้หรอกว่าสร้อยเส้นนี้ราคาสี่ห้าหมื่นเหรียญ ถ้าพวกเขารู้ ก็ช่างมันเถอะ” ฉันเริ่มทำผมและแต่งหน้าต่อ ฉันอยากให้ลุคดูสนุกและเป็นธรรมชาติ แต่ก็อยากให้เห็นว่าฉันใส่ใจกับภาพลักษณ์ด้วยเหมือนกัน กว่าจะเสร็จก็ใช้เวลานานกว่าที่คิดไว้อีก เมื่อเราเตรียมตัวเสร็จ ก็ถึงเวลาออกเดินทาง “โอ้พระเจ้า เราจะสายเอาได้นะถ้าไม่ไปเดี๋ยวนี้เลย” ฉันหยิบกระเป๋า Gucci สีฟ้าแล้ววิ่งออกไปที่ประตู ลิสซ่าที่พร้อมพอกันก็คว้ากระเป๋า Prada สีชมพูของเธอแล้ววิ่งตามออกมา เราแข่งกันวิ่งไปที่โรงรถแล้วรีบขึ้นรถเพื่อให้ไปทันนัด การขับรถไปสวนสาธารณะไม่นานเท่าไหร่เพราะอยู่ในตัวเมือง แต่ก็ใช้เวลาพอสมควรจนเราแทบจะไปถึงที่นั่นตรงเวลา “อ้า! ทันจนได้” ฉันถอนหายใจโล่งอกเมื่อเราจอดรถหน้าลานน้ำพุ “ริกะ!” ฉันได้ยินเสียงของโคลวิโอพร้อมสำเนียงอันเป็นเอกลักษณ์เรียกฉัน “เธอมาแล้ว ผมดีใจมากที่ได้เจอเธอ” เขาวิ่งตรงเข้ามาหาฉัน ส่วนวอร์ริคเดินตามหลังเขามาพลางจ้องลิสซ่าไม่วางตา “ใช่ เรามาแล้ว ขอโทษทีนะที่มาเลทนิดหน่อย” “ไม่เป็นไรเลยครับ เราแค่ดีใจที่เธอมาถึง” ทันทีที่โคลวิโอมาถึงจุดที่เรายืนอยู่ ฉันคิดว่าเขาจะหยุดเดิน แต่เขากลับไม่ทำอย่างนั้น เขารวบตัวฉันเข้าไปกอดแน่น ฉันไม่ได้ตั้งตัวเลยทำได้แค่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่ง แต่หลังจากนั้นไม่นานฉันก็ค่อยๆ อ้อมแขนไปกอดตอบเขาอย่างประหม่า นี่เป็นครั้งแรกที่ใครสักคนที่ฉันไม่ได้โตมาด้วยกันมากอดฉัน และเอาเถอะ... มันทั้งน่ากลัวและน่าตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน ในที่สุด หลังจากที่ฉันคิดว่าเขาน่าจะปล่อยแล้ว โคลวิโอก็ผละออกและยิ้มให้ มือของเขายังคงวางอยู่บนไหล่ของฉัน ทำให้เขายังคงอยู่ใกล้ตัวฉันมาก “ผมขอโทษนะครับถ้าทำให้ตกใจ ผมแค่ตื่นเต้นที่ได้เจอเธอ” ฉันยังรู้สึกประหม่าอยู่ เลยกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะตอบเขา ฉันเห็นลิสซ่ากับวอร์ริคก็กำลังกอดกันเบาๆ ทั้งคู่ยิ้มกว้างจนฉันอยากจะอุทานว่า ‘น่ารักจัง’ แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป ฉันไม่อยากทำให้พวกเขาเขิน “ม...ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันแค่ไม่ได้คาดคิดไว้ก่อน แต่ฉันก็โอเคกับมันนะ” ฉันโอเคจริงๆ นะ เขาเป็นคนดี แล้วทำไมฉันถึงจะไม่อยากกอดเขาแบบนี้ล่ะ? “ดีครับ พร้อมหรือยัง? มีหลายอย่างเลยที่เราอยากทำกัน” โคลวิโอแลดูตื่นเต้นกับเดทนี้มาก ฉันจะปล่อยให้เขารอได้ยังไงกันล่ะ? “อื้ม พร้อมแล้ว ไปกันเถอะ”

React

พูดคุย