Chapter 416: Before the Eight Hours

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 05:24

Chapter 416: Before the Eight Hours แสงสลัวจากภายนอกเล็ดลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้น ผสมผสานกับควันสีชมพูจางๆ ทำให้ผิวพรรณที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของอแมนด้าดูเป็นสีทอง ผมจับเธอโน้มตัวลงบนเปียโนหลังใหญ่ที่ทำจากหินอ่อนขัดเงา ข้อศอกของเธอยันอยู่บนพื้นผิวที่เย็นเยียบและเป็นมันวาว ชุดคลุมผ้าไหมกองรวมกันอยู่ที่เอวของเธอ อากาศในห้องอบอวลไปด้วยเสียงกรีดร้องที่ยังหลงเหลืออยู่ในจินตนาการ กลิ่นหอมของดอกมะลิและเซ็กซ์คละคลุ้งไปทั่ว "อ้อนวอนสิ" เสียงของผมตัดผ่านความสลัว—ต่ำและกังวาน ลมหายใจของอแมนด้าสะดุด ข้อนิ้วมือของเธอขาวซีดเพราะกำฝาปิดเปียโนแน่น "ปีเตอร์ ฉัน..." "อ้อนวอนขอสิ อแมนด้า" ฝ่ามือของผมเลื่อนไปตามส่วนโค้งของกระดูกสันหลัง นิ้วมือทั้งห้ากางออกระหว่างกระดูกสะบัก ผมกดน้ำหนักลงไป ไม่ได้บังคับให้เธอราบไปกับพื้น แต่เป็นการตรึงเธอไว้ เป็นการทำให้เธอยอมจำนน ศีรษะของเธอทิ้งตัวลงมาข้างหน้า ผมสีน้ำตาลแดงปรกใบหน้า ร่างกายช่วงขาของเธอสั่นสะท้าน "ได้โปรด..." คำพูดนั้นสั่นเครือ "ได้โปรด... เสียบเข้ามาในตัวฉันด้วยไอ้นั่นที่ใหญ่โตของนาย... ทำให้ฉันฉีกขาดเลย" "ยังไม่พอ" ผมโน้มตัวเข้าหาเธอ ความร้อนจากแผงอกของผมประทับลงบนแผ่นหลังของเธอ แก่นกายของผม—ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดหนักอึ้งและปริ่มไปด้วยน้ำรัก—คลอเคลียอยู่ระหว่างกลีบเนื้อที่ลื่นปรื๊ดของเธอ เป็นการหยอกเย้า "บอกฉันมาว่าเธอต้องการอะไร" "ฉันต้องการ..." สะโพกของเธอโยกถอยหลังเพื่อหาแรงเสียดสี "ฉันต้องการให้แก่นกายของนายทำลายฉัน ฉันต้องการให้นายทำลายฉันจนไม่เหลือไว้ให้ใครอีก" ผมให้รางวัลกับความซื่อสัตย์ของเธอ ไม่ใช่ด้วยความรวดเร็ว แต่ด้วยความลึกซึ้ง ผมจับสะโพกของเธอไว้—นิ้วโป้งแนบสนิทไปกับรอยบุ๋มราวกับดินเหนียวที่ถูกปั้นแต่ง—แล้วดันเข้าไป อย่างเชื่องช้า ส่วนหัวที่หนาใหญ่ของแก่นกายแหวกกลีบเนื้อที่บวมเป่งของเธอออก ขยายเธอจนกว้าง อแมนด้าหายใจสะดุดจนกลายเป็นเสียงครางอุดอู้ ร่างกายของเธอเกร็งกระตุก "โอ้ พระเจ้า—" ผมไม่หยุด ทีละเซนติเมตร ผมแทรกตัวเข้าไปจนมิดลำ จนกระทั่งส่วนปลายที่ทื่อมนไปแตะที่ปากมดลูก เธอสั่นสะท้าน ร่างกายกระตุกเกร็ง เล็บจิกเข้ากับไม้ขัดเงา "ลึกไป—" "นี่แหละคือที่ที่เธอควรอยู่" ผมคำรามเบาๆ ยังคงแช่กายไว้ สัมผัสได้ถึงผนังด้านในที่เต้นตุบๆ—บีบรัด ปรับตัว และยอมจำนนต่อการรุกล้ำนี้ จากนั้นผมก็เริ่มขยับ ถอยออกมา จนเหลือเพียงส่วนปลายที่ยังค้างอยู่ในตัวเธอ กายสาวของเธอตอดรัด บีบแน่น เป็นการอ้อนวอนที่ไร้คำพูด กระแทกเข้าไป จมกลับลงสู่ความร้อนระอุ ลึกขึ้นไปอีก จนไปถึงจุดที่ทำให้เธอเห็นดวงดาว "ให้ตายสิ!" ถอยออก ช้าลง ทรมานอย่างแสนสาหัส รู้สึกถึงทุกจังหวะที่กล้ามเนื้อของเธอขมิบตอบรับผม กระแทกเข้า แรงขึ้น บดเบียดกับปากมดลูกของเธออย่างรุนแรง "ปีเตอร์!" ครั้งแล้วครั้งเล่า จังหวะที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายเธอ ทุกครั้งที่ถอนออกมาเธอจะครางแผ่ว ทุกครั้งที่กระแทกเข้าไปเธอจะสะอื้น เหงื่อไหลซึมลงมาตามแนวกระดูกสันหลัง รวมตัวกันที่แอ่งหลังส่วนล่าง เปียโนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดรองรับจังหวะสอดประสานไปกับเสียงครางของเธอ "ร่องเล็กๆ ที่รัดแน่นนี่" ผมคราง พลางมองดูแก่นกายของตัวเองหายเข้าไปในเนื้อสีชมพูของเธอ "ช่างหิวกระหายฉันเหลือเกิน ที่รักของฉัน" "เพื่อคุณคนเดียวเท่านั้น" เธอสะอื้นโดยมีหน้าผากแนบอยู่กับไม้เย็นๆ "เพื่อคุณคนเดียวเสมอมา..." ผมเปลี่ยนองศาเล็กน้อย ดึงสะโพกของเธอให้สูงขึ้น บังคับให้เธอเขย่งปลายเท้า แล้วกระแทกเข้าไปอย่างไม่ลดละ ลึก และหนักหน่วง "โอ้ พระเจ้า— ตรงนั้นแหละ—อย่าหยุด—" เสียงของเธอแตกพร่า ผมสัมผัสได้ถึงอาการกระตุกรัวลึกเข้าไปข้างใน และความสั่นสะท้านที่เริ่มต้นจากต้นขาของเธอ ปมกล้ามเนื้อที่ท้องน้อยบีบรัด "เสร็จให้ฉันสิ อแมนด้า" มือของผมเอื้อมไปข้างหน้า นิ้วมือควานหาปุ่มกระสันของเธอ กดลงไปแรงๆ แล้วหมุนวนเป็นจังหวะเดียวกับที่ผมกระแทกเข้าออก "ปีเตอร์—!" เสียงกรีดร้องของเธอฉีกกระชากอากาศในห้องจนขาดวิ่น ร่างกายทั้งร่างของเธอกระตุกรุนแรง กายสาวบีบรัดราวกับคีมเหล็ก น้ำรักทะลักท่วมแก่นกายของผม หลังของเธอแอ่นโค้งรุนแรงขณะที่จุดสุดยอดแผดเผาจนเธอกระเจิดกระเจิง ผมไม่หยุดกระแทกเธอ กระหน่ำใส่เธอต่อเนื่อง ทุกจังหวะดึงเอาความสุขสมระคนความเจ็บปวดออกมาจากกายสาวที่ถูกทำลายจนยับเยิน "เด็กดีของฉัน" ผมคำราม แล้วกระแทกเข้าไปลึกๆ อีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย "เป็นของฉันซะ" อแมนด้าทิ้งตัวลงข้างหน้า ร่างกายอ่อนปวกเปียกอยู่บนเปียโน เสียงสะอื้นทำให้ไหล่ของเธอสั่นไหว มันคือน้ำตาแห่งการปลดปล่อย และการยอมจำนน "ของคุณ..." เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ของคุณตลอดไป..." ผมแช่กายอยู่ในตัวเธออยู่นาน สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นตุบๆ รอบลำกายของผม เป็นการตีตราเธอ ทำลายเธอ พิชิตเธอ และให้เธอเป็นของผม ช้าๆ อย่างไม่เต็มใจ ผมถอนกายออกมา น้ำรักและของเหลวหล่อลื่นทะลักออกจากกายสาวที่บวมช้ำ ไหลย้อยลงมาตามต้นขาด้านใน ผมมองดูมันหยดลงบนหินอ่อนเบื้องล่าง มันคือหลักฐานอันกระจ่างแจ้งแห่งความภักดี --- ในช่วงสามชั่วโมงต่อมา ผมจัดหนักพวกเธอจนทุกคนต้องหนีไปซุกตัวบนเตียง ผมคือพายุที่พวกเธอไม่สามารถต้านทานได้ เตียงคิงไซส์ไม่ใช่เพียงแค่เฟอร์นิเจอร์อีกต่อไป แต่มันคือแท่นบูชา และเหล่าหญิงสาวที่นอนระเกะระกะอยู่บนนั้นคือเครื่องสังเวยที่เต็มใจ อากาศในห้องหนักอึ้งไปด้วยกลิ่นไอแห่งความคาดหวังและฟีโรโมนที่ยั่วยวนซึ่งซึมออกมาจากรูขุมขนของผม ทำให้ทุกประสาทสัมผัสในห้องตื่นตัวต่อการมีอยู่ของผม ทางด้านซ้าย แอชบี้ รูโซ นอนจัดท่าทางราวกับเครื่องสังเวยแด่เทพเจ้าแห่งสงคราม ขาแยกกว้าง เท้าเหยียบบนที่นอน ร่างกายที่ดูแข็งแรงผิวสีแทนของเธอคือคำท้าทาย ดวงตาของเธอคมกริบและไม่เกรงกลัว แฝงไปด้วยความดิบเถื่อน ตรงข้ามกับเธอ เจเน็ตนอนด้วยความเขินอายที่เสแสร้ง ขาแยกออกราวกับกำลังเชื้อเชิญ แต่ประกายแวววาวของของเหลวที่เคลือบอยู่บนกลีบเนื้อภายในได้ทรยศต่อความหิวกระหายที่แท้จริงของเธอ ตรงปลายเตียง อิซาเบลล่าคุกเข่าลง ท่าทางของเธอเปี่ยมไปด้วยความภักดี ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างด้วยตัณหาที่เทิดทูน ลูน่านั่งสั่นเทาอยู่ที่ขอบเตียง คอยเฝ้ามอง ฟันขบเม้มริมฝีปากล่าง นิ้วมือของเธอเลื่อนไปหาความร้อนรุ่มระหว่างขาของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ผมก้าวเดินเข้าไป ราวกับนักล่าที่กำลังเข้าหาเหยื่ออันโอชะ แก่นกายของผมแข็งขืนและแดงก่ำ เป็นเครื่องมือแห่งความสำราญที่โดดเด่นออกมาจากร่างกาย มันเต็มไปด้วยน้ำรักที่ไหลปริ่มออกมาตามคำสัญญาของสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ความสามารถและฟีโรโมนในตัวผมสั่นไหว ผมสัมผัสได้ถึง Kinetic Resonance ที่กำลังทำงาน เปลี่ยนกล้ามเนื้อของผมให้กลายเป็นสปริงที่เปี่ยมไปด้วยพลังอันรุนแรงและควบคุมได้ ผมเคลื่อนไปหาแอชบี้ก่อน อัลฟ่าสาวคนนี้เรียกร้องให้ถูกทำลายก่อนใคร ผมไม่ได้จูบเธอ ไม่ได้สัมผัสเธอ มือของผมคว้าสะโพกของเธอไว้ นิ้วโป้งกดลงไปบนกระดูกเชิงกรานอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ผมจัดตำแหน่งตัวเองตรงทางเข้า สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ โดยไม่มีคำเกริ่นนำ ผมกระแทกเข้าไปในตัวเธอ กระแทกเดียวที่รุนแรงจนจมลึกถึงโคน ร่างกายของเธอขัดขืนอยู่เสี้ยววินาที—รัดแน่นและเร่าร้อน—ก่อนจะยอมจำนนโดยสิ้นเชิง เสียง "อาห์! ใช่!" คำรามก้องออกมาจากลำคอของเธอ ขณะที่แผ่นหลังแอ่นโค้งออกจากที่นอน ผมถอยออกมาเกือบทั้งหมด เสียงของเหลวหล่อลื่นที่แยกออกจากกันนั้นฟังดูหยาบโลนในห้องที่เงียบสงัด กล้ามเนื้อภายในของเธอเกาะแน่นที่ตัวผม พยายามรั้งไม่ให้ผมถอยออกไป จากนั้นกระแทกครั้งที่สอง ลึกขึ้น แรงขึ้น บดเบียดกับปากมดลูกของเธอ ขาของเธอตวัดขึ้นมาล็อคเอวของผม ส้นเท้าของเธอจิกเข้าที่ก้นของผม ดึงให้ผมลึกเข้าไปอีก "เอาเลย วูล์ฟ!" เธอคำราม ตัวตนอัลฟ่าของเธอพังทลายลงกลายเป็นเพียงความต้องการที่ดิบเถื่อน "ทำลายร่องอัลฟ่าของฉันซะ!" ในท่าเดียว ผมหมุนตัว มือของผมคว้าข้อเท้าของเจเน็ต กระชากร่างของเธอลงมาที่ปลายเตียงจนก้นอวบของเธอห้อยลงมาที่ขอบเตียงพอดี เธอสะดุ้งสุดตัว หากแอชบี้คือการต่อสู้ เจเน็ตก็คือการยอมจำนน ผมแทรกตัวเข้าไปในตัวเธอ กระแทกแรกเข้าไปอย่างง่ายดาย ทางผ่านที่นุ่มนิ่มและเปียกชุ่มของเธอไม่มีการขัดขืนใดๆ "โอ้ พระเจ้า—ปีเตอร์—" เธอครางเบาๆ หลับตาพริ้ม กระแทกครั้งที่สองเป็นเหมือนลูกสูบ กระหน่ำเข้าไปถึงจุดที่ลึกที่สุด ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ความสุภาพเรียบร้อยมลายหายไปสิ้น "ลึกอีก! ได้โปรด ลึกอีก!" นิ้วของเธอจิกขยำผ้าปูที่นอน หัวของเธอส่ายไปมา ผมถอนออกมา แก่นกายของผมแวววาวไปด้วยน้ำรักของเธอ มือซ้ายของผมพุ่งออกไป นิ้วสองนิ้วแทรกเข้าไปลึกจนสุดข้อในกายสาวของอิซาเบลล่าที่รอคอยอย่างบ้าคลั่ง ผมพบจุดจีสปอตที่ขรุขระของเธอทันที ผมงอนิ้ว กดและจังหวะรัวราวกับกำลังรีดนม "อ๊ะ!" อิซาเบลล่ากรีดร้อง โน้มตัวไปข้างหน้าจนหน้าผากแตะที่นอน ร่างกายสั่นสะท้านขณะที่ผมเล่นกับเธอราวกับเครื่องดนตรี

React

พูดคุย