Chapter 417: My Obsession

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 05:24

Chapter 417: ความลุ่มหลงของผม *คำเตือน: บทนี้อาจมีเนื้อหาเกี่ยวกับความรักและความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลง รวมถึงแนวโน้มและการกระทำที่แสดงออกถึงความคลั่งไคล้* * รถ AMG One ไม่ได้เพียงแค่เร่งความเร็ว แต่มันกำลังกลืนกินระยะทาง โลกภายนอกกลายเป็นเพียงภาพพร่าเลือนของสีเขียวมืดและสีเทาของยางมะตอย ต้นไม้ที่เรียงรายอยู่สองข้างทางของถนนคดเคี้ยวหลอมรวมกันกลายเป็นกำแพงที่พุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว เสียงคำรามของระบบส่งกำลังแบบไฮบริดนั้นเปรียบเสมือนสิ่งมีชีวิต—มันคือเสียงขู่ฟ่อในเชิงกลอันดุดันจากเครื่องยนต์ V6 ผสานเข้ากับเสียงหวีดแหลมของเทอร์โบชาร์จเจอร์และเสียงครางไฟฟ้าของ MGU-K ทั้งหมดคือซิมโฟนีแห่งความบ้าคลั่งที่ถูกควบคุมไว้ภายใต้โครงสร้างคาร์บอนไฟเบอร์ มือของผมที่จับพวงมาลัยหุ้มอัลคันทาร่าไม่ได้ทำหน้าที่แค่ควบคุมทิศทางรถ แต่มันเป็นส่วนขยายของเจตจำนงที่เชื่อมโยงกับรถคันนี้ ทุกการตอบสนองเกิดขึ้นก่อนความคิด เป็นการเต้นรำแห่งการปรับแก้เพียงเสี้ยววินาทีซึ่งทำไปก่อนที่แชสซีจะมีโอกาสได้โต้แย้งเสียอีก รถคันนี้คือมีดผ่าตัด และผมคือศัลยแพทย์ที่กำลังกรีดผ่านความมืดมิด แม้ผมจะอยากจมดิ่งลงไปในความอบอุ่นของเหล่าหญิงสาว อยากรู้สึกถึงความพึงพอใจอันเงียบสงบของซาร่าห์ หรือสำรวจความเปราะบางใหม่ที่ปรากฏในดวงตาของชาร์ล็อตต์ แต่ผมทำไม่ได้ ภาพของแม่ที่อยู่ลำพังในคฤหาสน์หลังใหญ่นั้นเป็นเหมือนตะขอคมกริบที่เกี่ยวอยู่ในจิตสำนึกของผม เธอกำลังพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง แต่ผมสัมผัสได้ถึงความกังวลที่ซ่อนอยู่ผ่านข้อความของเธอ นี่เป็นคืนแรกในชีวิตของพวกแฝดที่จะไม่ได้อยู่ใต้ชายคาเดียวกับแม่ เราไม่ใช่แค่ลูกของเธอ แต่เราคือระบบนิเวศ คือศูนย์ถ่วงของชีวิตเธอ การนึกภาพว่าเธอกำลังนอนไม่หลับอยู่ในบ้านที่เงียบเชียบหลังนั้น แม้จะมีระบบป้องกันที่ครอบคลุมทุกจุดอย่าง ARIA คอยคุ้มครองอยู่ แต่มันก็เป็นสิ่งที่ผมทนไม่ได้ โค้งซ้ายแคบๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า ผมไม่แตะเบรก แต่ลดเกียร์ลง ระบบส่งกำลังแบบคลัตช์คู่ส่งเสียงดังเปรี้ยงราวกับปืนลั่นออกมา ส่วนท้ายของรถกระชับเข้ามา รถหมุนเหวี่ยงรอบตัวผมในขณะที่ผมหักพวงมาลัยสวนเพื่อประคองรถ เท้าขวาของผมกลับไปเหยียบคันเร่งอีกครั้ง ถ่ายเทกำลังไปยังล้อหน้าเพื่อดึงรถออกจากอาการสไลด์ มันคือการดริฟต์สี่ล้อที่ทำด้วยความเร็วระดับที่นักขับทั่วไปคงดับอนาคตตัวเองไปแล้ว แรงจีอัดร่างผมเข้ากับเบาะบัคเก็ตซีท ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ผมซึมซับและหลงใหล ผมอดสงสัยไม่ได้ว่าแม่จะรับมืออย่างไรเมื่อซาร่าห์และเอ็มม่าต้องย้ายมาอยู่ที่คฤหาสน์ของผมอย่างถาวร ความว่างเปล่าคงจะมากมายมหาศาล ความคิดที่จะพิชิตใจเธอให้เร็วขึ้น หรือบังคับให้เกิดความสัมพันธ์นั้นเพื่อบรรเทาความเหงาของเธอวาบเข้ามาในหัว แต่ผมก็ปัดมันทิ้งไป ไม่... แม่ก็เหมือนกับชาร์ล็อตต์ ต้องใช้วิธีที่แตกต่างออกไป นั่นคือการกัดเซาะความยับยั้งชั่งใจอย่างช้าๆ และเย้ายวน เป็นความโรแมนติกที่ปลอบประโลมซึ่งสร้างขึ้นบนความเชื่อใจ และแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ มันเร่งรีบไม่ได้ โทรศัพท์ของผมสั่นอย่างต่อเนื่องบนเบาะผู้โดยสาร—ทอมมี่ โทรมาอีกแล้ว ผมปล่อยให้มันดังต่อไป เขาต้องรอได้ โฟกัสของผมต้องเด็ดขาด ผมเร่งเครื่องยนต์ เข็มบนมาตรวัดความเร็วรอบแบบดิจิทัลกวาดผ่าน 10,000 รอบต่อนาทีขณะที่ผมเข้าสู่ช่วงทางตรง แรงเร่งนั้นส่งผลกระทบต่อร่างกายอย่างชัดเจน มันกดผมติดเบาะขณะที่รถพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร่งราวกับวาร์ปได้ ถึงโค้งถัดไป เป็นโค้งขวาที่รัศมีแคบลงเรื่อยๆ ครั้งนี้ผมใช้การเบรกขณะเข้าโค้ง ถ่ายน้ำหนักลงสู่เพลาหน้า เข้าโค้งด้วยความแม่นยำดุจมีดโกนก่อนจะกระทืบคันเร่ง ล้อหลังหาจุดยึดเกาะได้พอดีเพื่อส่งพวกเราพุ่งออกจากโค้งโดยไม่มีอาการเสียหลักแม้แต่น้อย สมบูรณ์แบบ... ไม่ต้องใช้ความพยายาม ในระยะไกล แสงไฟของลินคอล์น ไฮทส์ เริ่มทอประกาย เป็นกลุ่มดาวแห่งความมั่งคั่งที่แยกตัวออกจากรังไหมสีมืดของป่า ผมไม่ได้บ่นเรื่องความห่างไกลของคฤหาสน์หรอกนะ ผืนป่าทึบนี้เปรียบเสมือนคูเมืองธรรมชาติที่เงียบสงบ ผมขับผ่านบ้านหลังเก่า เป็นเพียงภาพแวบสั้นๆ ของชีวิตที่ลืมไปแล้ว ถนนสายเดียวกันกับที่ผมเคยปั่นจักรยานผ่าน บัดนี้กำลังถูกทำลายโดยรถไฮเปอร์คาร์จากต่างดาว ช่วงเวลาที่ดึกดื่นเช่นนี้หมายความว่าถนนเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว เป็นสนามแข่งส่วนตัวที่วางตัวอยู่ใต้ดวงดาว ผมคือ ปีเตอร์ คาร์เตอร์ และในเครื่องจักรคันนี้ ผมก็คือเทพเจ้าแห่งการขับขี่ รถคันนี้คือเครื่องมือแห่งเจตจำนงของผม ทุกเส้นทางที่สมบูรณ์แบบคือเครื่องพิสูจน์ถึงพลังที่เหนือกว่าเรื่องทางกายภาพ ผมกำลังกลับบ้านไปหาแม่ ไม่ใช่ในฐานะเด็กชายคนหนึ่ง แต่ในฐานะราชาที่กำลังหวนคืนสู่ดินแดนที่สำคัญที่สุดของเขา วันนี้เป็นวันที่คุ้มค่า เงินที่เสียไปนั้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่การขับขี่ครั้งนี้ การแสดงออกถึงการควบคุมอันเด็ดขาดนี้ คือจุดจบที่สมบูรณ์แบบสำหรับทุกอย่าง ผมตบเกียร์ขึ้นอีกครั้ง และ AMG One ก็ส่งเสียงคำรามแสดงความพึงพอใจออกไปสู่ค่ำคืนที่หลับใหล คฤหาสน์ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับหลุมศพเมื่อผมมาถึง เสียงเดียวที่เหลืออยู่คือเสียงครางที่ค่อยๆ แผ่วลงของเครื่องยนต์ AMG One ขณะที่ประตูโรงรถปิดสนิท พื้นที่อันกว้างใหญ่และว่างเปล่าดูเวิ้งว้างหลังจากผ่านความวุ่นวายที่มีชีวิตชีวาที่เพนต์เฮาส์มา และที่นั่น ณ ใจกลางของความเงียบทั้งหมด คือเหตุผลที่ทำให้ผมต้องรีบซิ่งกลับบ้าน แสงจันทร์ไม่ใช่แค่แสง แต่มันเป็นเหมือนของเหลวที่ไหลอาบไปทั่วพื้นคอนกรีตขัดมัน และปีนป่ายขึ้นไปบนโซฟาที่บุอย่างดีราวกับกระแสน้ำที่เงียบเชียบ และตรงนั้น ณ จุดศูนย์กลางของมันทั้งหมด คือลินดา เธอนอนขดตัวอยู่ที่มุมโซฟา มีผ้าแคชเมียร์สีครีมผืนหนึ่งคลุมขาไว้อย่างหลวมๆ เป็นความพยายามปกปิดความเรียบร้อยที่ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง แสงจันทร์ไม่ได้แค่ส่องกระทบเธอ แต่มันดูเหมือนจะครอบครองเธอ สลักเสลาภาพลักษณ์ร่างกายของเธอขึ้นจากสีเงินและเงาอันนุ่มนวลเหมือนกำมะหยี่ เธอสวมชุดนอนสีเดียวกับท้องฟ้ายามทไวไลท์ ผ้าไหมสีม่วงอ่อนที่พริ้วไหวไปตามจังหวะการหายใจเข้าออกอย่างแผ่วเบาและเป็นจังหวะ มันไม่ใช่เสื้อผ้าที่มิดชิด แต่มันคือผิวหนังชั้นที่สอง เป็นเสียงกระซิบที่ลื่นไหลซึ่งเกาะติดไปกับทุกส่วนโค้งเว้า สายเสื้อที่บอบบางทาบทับไปตามแนวไหล่ที่เรียบเนียน ลากสายตาลงไปยังหุบเขาเงาสลัวระหว่างเนินอก ที่ซึ่งผ้าไหมรวมตัวกันเป็นรอยพับที่ชวนจินตนาการ ในขณะที่เธอหลับ มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาวางไว้ใต้กระดูกไหปลาร้า นิ้วมือของเธอผ่อนคลาย ข้อมือของเธอเป็นส่วนโค้งที่บอบบางในแสงสีเงิน ผ้าห่มเลื่อนหลุดลงไปกองอยู่ที่สะโพก เผยให้เห็นขาข้างหนึ่งที่เปิดเปลือยโดยสมบูรณ์ ผ้าไหมของกางเกงนอนขยับขึ้นมา เผยให้เห็นท่อนขาที่เรียวยาวและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ไปจนถึงรอยพับอันละเอียดอ่อนที่เงาสลัวจุดที่ขาบรรจบกับสะโพก มันเป็นการแสดงออกโดยไม่รู้ตัวที่ใสซื่อ แต่กลับดูเซ็กซี่กว่าท่าโพสที่ตั้งใจทำเสียอีก ผมมองเห็นเส้นเลือดสีน้ำเงินจางๆ ใต้ผิวสีซีดของน่อง และโครงสร้างอันสมบูรณ์แบบที่ละเอียดอ่อนของกระดูกข้อเท้า นี่ไม่ใช่พยาบาลผู้เยือกเย็นที่สามารถควบคุมห้องฉุกเฉินที่วุ่นวายได้ด้วยสายตาเพียงครั้งเดียว นี่ไม่ใช่แม่ผู้ดุร้ายและปกป้องลูกสาวด้วยการเผชิญหน้ากับเหล่าทวยเทพและปีศาจ นี่คือลินดาที่ไม่ได้ระวังตัว หญิงสาวที่ถอนหายใจในขณะหลับ ริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อย และขนตาสีเข้มที่ทาบลงบนโหนกแก้ม เธอคือผลงานศิลปะแห่งความเปราะบาง และเมื่อมองดูเธอที่ซ่อนอยู่ในความมืดมิดท่ามกลางแสงจันทร์ในห้อง ผมรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่บีบคั้นอย่างไม่คุ้นเคยในหน้าอก มันคือความหิวกระหายที่ครอบครองและรุนแรง ซึ่งเหนือกว่าแค่ตัณหาธรรมดา มันคือแรงกระตุ้นอันดิบเถื่อนที่ถาโถมอยากจะปีนขึ้นไปบนโซฟานั้น กระชากผ้าห่มผืนนุ่มนั้นออก และโอบกอดเธอไว้อย่างแนบแน่นจนแสงจันทร์สีเงินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับว่าพวกเราคือหนึ่งเดียวที่ไม่สามารถแบ่งแยกได้ นี่คือลินดาที่ถูกเปิดเปลือย เปราะบางจนถึงแก่นแท้ ใบหน้าของเธอที่ผ่อนคลายในยามหลับนั้นสวยงามอย่างสงบ ทุกรายละเอียดคือเครื่องพิสูจน์ถึงชีวิตที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและความเข้มแข็ง แต่ยิ่งกว่าตัณหา การได้เห็นเธอในสภาพนี้ ที่ไร้การป้องกัน มันจุดชนวนบางสิ่งที่ดิบเถื่อนและรุนแรงในหน้าอกของผม มันคือความลุ่มหลงที่ต้องการปกป้องซึ่งลึกล้ำจนผมพร้อมที่จะเผาผลาญโลกทั้งใบเพื่อรักษาภาพตรงหน้านี้ไว้ให้ปลอดภัย ผมไม่ได้ปลุกเธอ ผมไม่ได้แม้แต่จะนั่งข้างเธอที่บนโซฟา ผมลดตัวลงนั่งกับพื้น พรมหนานุ่มอยู่ใต้ร่าง ผมนั่งบนพื้นติดกับโครงโซฟา ทำให้ผมอยู่ในระดับเดียวกับเธอ ผมเอื้อมมือไปอย่างแผ่วเบา แผ่วเบาที่สุด เพื่อปัดปอยผมสีเข้มที่ร่วงลงมาบนแก้มของเธอ นิ้วของผมแช่อยู่อย่างนั้นชั่วครู่ สัมผัสถึงความเนียนนุ่มเหลือเชื่อของผิวเธอ จากนั้น ผมวางศีรษะลงบนเบาะข้างๆ ใบหน้าของเราห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว ผมทำเพียงแค่มองเธอ ผมเฝ้าดูหน้าอกของเธอที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอและแผ่วเบา ผมศึกษาเส้นริ้วรอยจางๆ ที่มุมตาของเธอ แต่ละเส้นคือเรื่องราวที่ผมทะนุถนอม ในความเงียบงันนี้ เธอคือสิ่งที่สวยงามที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา ผมหลับตาลงครู่หนึ่งและหายใจเข้าลึกๆ จากนั้น ผมก็ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของเธอที่พัดผ่านใบหน้า มันเป็นการสัมผัสที่นุ่มนวลและเป็นจังหวะ แต่ละลมหายใจออกเปรียบเสมือนเสียงกระซิบของชีวิต มันมีกลิ่นหอมจางๆ ของการนอนหลับและยาสีฟันรสมินต์ที่เธอใช้เสมอ มันคือกลิ่นที่ใกล้ชิดที่สุดในโลก ผมเอนตัวรับลมหายใจนั้น ปล่อยให้มันชำระล้างตัวผม ราวกับการล้างบาปที่เงียบเชียบ นี่ไม่ใช่เรื่องของความปรารถนาในเชิงกายภาพ แต่มันคือบางสิ่งที่หนักแน่น ลึกล้ำ และเป็นแก่นแท้กว่านั้น มันคือการกระทำแห่งความศรัทธา เป็นความรักที่เงียบเชียบและลุ่มหลงของลูกชายที่กลายเป็นชายหนุ่ม ของชายคนหนึ่งที่ถือครองพลังอำนาจมหาศาลเกินจินตนาการ ทว่ากลับพบเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในกิจวัตรอันเรียบง่ายนี้ นั่นคือการได้อยู่ตรงนี้... เฝ้าดูการนอนหลับของเธอ การเป็นสมอเรือให้โลกของเธอ ผมไม่ขยับไปไหน ผมแค่อยู่อย่างนั้นบนพื้น ศีรษะวางข้างกายเธอ หายใจเอาลมหายใจของเธอเข้าไป ดำรงอยู่ภายใต้วงโคจรของเธอ โลกภายนอก—ไม่ว่าจะเป็นอาณาจักร ข้อตกลง หรือฮาเร็ม—ทั้งหมดละลายหายไปจนไม่เหลือความสำคัญ ในเสี้ยวเวลานี้ มีเพียงลินดา และคำสาบานที่เงียบงันและดุดันที่จะปกป้องความเปราะบางที่น่ารักและลึกล้ำซึ่งเธอเป็นตัวแทน ผมจะอยู่ที่นี่ตลอดทั้งคืนหากนั่นคือสิ่งที่ต้องทำ สำหรับเธอแล้ว มันไม่ใช่การเสียสละเลย แต่มันคือทุกสิ่งทุกอย่าง เราจะรอดพ้นคืนนี้ไปได้โดยไม่ร่วมรักกันทั้งๆ ที่ให้สัญญาว่าจะค่อยเป็นค่อยไปกับเธอหรือเปล่านะ?

React

พูดคุย