บทที่ 226 การสั่งสอนของกาวิริน "ปล่อยพวกมันไปจริงๆ เหรอ?" เดวิสถามด้วยน้ำเสียงกังขา เขาไม่แน่ใจว่าชายชราผู้นี้จะปล่อยพวกมันไปทั้งเป็นจริงๆ หรือแค่หลอกล่อเขาแล้วค่อยตามไปฆ่าทิ้งในภายหลัง "แน่นอน ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? ในเมื่อเจ้าบอกให้ข้าปล่อยพวกมันไป ข้าก็ไม่จำเป็นต้องให้พวกมันอยู่ที่นี่อีกต่อไป..." เดวิสถามด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ "ท่านไม่กลัวหรือว่าศัตรูของท่านหรือพันธมิตรไตรภาคีจะสืบหาที่ซ่อนของท่านเจอถ้าปล่อยพวกมันให้รอดไป?" กาวิรินส่ายหน้า "ไม่สำคัญหรอก และต่อให้พวกมันเจอ แต่กว่าจะมาถึงที่นี่ ข้าก็คงตายไปนานแล้ว และเจ้าเองก็จะไปอยู่ที่อื่นแล้วเช่นกัน" เดวิสพยายามถามหยั่งเชิงต่อ "แล้วถ้าพวกมันอยู่ใกล้ๆ ล่ะ?" กาวิรินแสยะยิ้ม "งั้นพวกมันก็คงรนหาที่ตาย!" เดวิสขมวดคิ้วด้วยความสับสน ศัตรูของชายชราไม่ใช่ว่าควรจะแข็งแกร่งหรอกหรือ? "ตามข้ามา..." กาวิรินเร่งและหย่อนเท้าลงบนพื้น ร่างวิญญาณโปร่งแสงของเขาแปรเปลี่ยนเป็นร่างที่มีเนื้อหนังขึ้นมาอย่างฉับพลัน หากจะให้พูดให้ชัด มันดูเหมือนร่างที่มีเลือดเนื้อ แต่ความจริงแล้วมันเป็นเพียงร่างวิญญาณที่ก่อตัวเป็นรูปธรรมเท่านั้น เดวิสกะพริบตาด้วยความประหลาดใจและเดินตามหลังเขาไปโดยสัญชาตญาณ พวกเขาเดินผ่านประตูที่ปิดสนิท ซึ่งเป็นบานที่เดวิสเคยพยายามสะเดาะเพื่อหนีออกไปก่อนหน้านี้ จนกระทั่งมาถึงเบื้องหน้าแหล่งน้ำใต้ดินภายในโครงสร้างคล้ายถ้ำ "ที่นี่ที่ไหนกัน?" เดวิสถาม ดวงตาเบิกกว้าง เขาไม่สามารถมองเห็นหรือสัมผัสถึงสิ่งใดได้ในสถานที่นี้ แต่เมื่อกาวิรินสะบัดมือ เขาก็เห็นทะเลสาบใต้ดินเบื้องหน้า "นี่คือถ้ำใต้ดินที่อยู่ใต้หุบเขาเวสต์เอนด์ และเป็นต้นกำเนิดของหมอกที่ปกคลุมอยู่ทั่วหุบเขาอย่างไม่มีวันจางหาย" "..." "ลึกลงไปตรงนี้ เดิมทีมันก็เป็นแค่ทะเลสาบธรรมดาๆ ทว่าร่างของอสูรระดับแปดที่ไม่ทราบสายพันธุ์ได้เน่าเปื่อยสลายกลายเป็นส่วนหนึ่งของทะเลสาบแห่งนี้ ส่งผลให้คุณสมบัติของน้ำเปลี่ยนไปและก่อให้เกิดหมอกชนิดนี้ขึ้นมานานเท่าที่ข้าจำความได้" เดวิสตกตะลึงและเข้าใจต้นกำเนิดของหมอกในที่สุด แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังสงสัย "แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับการที่พวกมันรนหาที่ตายหากมาที่นี่?" "ตราบใดที่พวกมันอยู่ในนี้ วิญญาณของพวกมันจะถูกกดทับอย่างรุนแรงชั่วคราว สิ่งนี้จะช่วยให้ข้ามีเวลามากพอที่จะฆ่าพวกมันได้ ต่อให้พวกมันจะแข็งแกร่งกว่าข้าในช่วงที่จุดสูงสุดของชีวิตก็ตาม!" กาวิรินคุยโวราวกับมั่นใจเต็มที่ เดวิสเลิกคิ้ว "ถ้าอย่างนั้น ท่านก็แค่ล่อพวกมันมาที่นี่แล้วประหยัดเวลาให้ข้าไม่ต้องยุ่งยากดีกว่าไหม..." "เจ้าโง่! นี่เป็นแค่ทางเลือกสุดท้ายของข้า! ฟังให้ดีเจ้าหนู สิ่งต่างๆ ไม่ได้เป็นไปตามแผนเสมอไป เจ้าต้องถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อวางแผนเดินหน้าต่อไป การทำเช่นนั้นจะช่วยให้เจ้ามองเห็นภาพรวมได้ชัดขึ้น" เมื่อกาวิรินพูดจบ เขาก็มองเดวิสด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย "เข้าใจหรือยัง?" เดวิสพยักหน้าเห็นด้วยแต่ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ทันที "เดี๋ยวสิ แล้วทำไมวิญญาณของท่านถึงไม่ถูกกดทับ? ท่านเองก็ไม่มีร่างเนื้อไว้คอยปกป้องด้วยซ้ำ!" กาวิรินแค่นหัวเราะเยาะ "หึ! เจ้ารู้อะไรบ้าง? ข้าต้องใช้เวลาถึงพันปีในการขัดเกลาวิญญาณของข้าในทะเลสาบแห่งนี้เพื่อให้เกิดความต้านทาน และระหว่างนั้นข้าก็ต้องคอยระวังไม่ให้ตัวเองตายไปเสียก่อน" "ข้าขัดเกลาวิญญาณในทะเลสาบนั้นได้ไหม?" เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของเดวิสก็เป็นประกายด้วยความโลภ "อย่าแม้แต่จะคิด! แค่ระดับการฝึกฝนวิญญาณของเจ้าตอนนี้ อยู่ได้ไม่ถึงวินาทีหรอก..." พูดจบกาวิรินก็หันหลังเดินกลับไป เดวิสซึ่งมองไม่เห็นอะไรเลยหากปราศจากความช่วยเหลือจากกาวิริน จึงเดินตามเขากลับไปที่ห้อง ... วันแรก... "ในบรรดาระบบการฝึกฝนทั้งสาม ระบบการฝึกฝนวิญญาณถือว่ายากที่สุด! ข้าทึกทักเอาเองว่าเจ้าคงรู้ระดับทั้งห้าขั้นแรกของระบบการฝึกฝนวิญญาณมาแล้วสินะ" "ข้าจะเริ่มอธิบายขั้นแรก นั่นคือ ขั้นวิญญาณแรกเกิด (Nascent Soul) ขั้นนี้คือช่วงที่วิญญาณที่มีอยู่แต่ไร้ตัวตนของเจ้าเริ่มก่อร่างขึ้นมา..." กาวิรินเริ่มอธิบาย เขาถ่ายทอดความคิดออกมาเป็นคำพูดเพื่อให้เดวิสเข้าใจหลักการสอนของเขาอย่างถ่องแท้ แม้แต่การสละเวลาอธิบายถึงห้าขั้นแรกของการฝึกฝนวิญญาณเพื่อทำให้รากฐานของเดวิสมั่นคงขึ้น "การทำความเข้าใจวิญญาณผ่านพลังแห่งสวรรค์และปฐพีคือองค์ประกอบที่ลึกลับ แล้วเจ้าใช้กฎเกณฑ์แบบไหนในการฝึกฝนวิญญาณของเจ้าล่ะ?" "แสง?" เดวิสตอบอย่างไม่แน่ใจ ท้ายที่สุดเขาก็ใช้พลังที่คล้ายความมืดของ 'ฟอลเล่นเฮฟเว่น' ด้วยเช่นกัน "แสงงั้นรึ? พวกเราส่วนใหญ่มักจะยึดติดกับแสงในการฝึกฝนวิญญาณโดยไม่รู้ตัว ความจริงแล้วมันไม่สำคัญหรอกว่าเจ้าจะฝึกฝนแสงหรือความมืด การเข้าใจถึงความลึกลับเบื้องหลังกฎแห่งวิญญาณต่างหากที่สำคัญ" "กฎแห่งวิญญาณคืออะไร?" เดวิสสับสน เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคำนี้ "ข้ากะว่าจะอธิบายตอนถึงขั้นที่ห้า แต่ช่างเถอะ... กฎเกณฑ์คือสิ่งที่เป็นตัวแทนของจักรวาล มันไร้ขอบเขต" "ในเมื่อมันไร้ขอบเขต เจ้าจึงไม่มีวันเข้าใจได้อย่างสมบูรณ์ แม้แต่ข้าก็ไม่เข้าใจ และผู้เชี่ยวชาญระดับเก้าก็เช่นกัน!" "ผู้คนตั้งแต่ยุคโบราณตัดสินใจรวมตัวกันเพื่อรวบรวมความเข้าใจของพวกเขา และการทำเช่นนั้นส่งผลให้กฎเกณฑ์ถูกแบ่งออกเป็นสามประเภทใหญ่ๆ ตามระบบการฝึกฝนที่สร้างขึ้นเพื่อมนุษยชาติ" "กฎพลังงาน, กฎร่างกาย และกฎวิญญาณ" "แต่ในความเป็นจริง ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งเดียวกัน อยู่ภายใต้กฎใหญ่เดียวกัน" "ยกตัวอย่างเช่น สมมติว่าเจ้าฝึกฝนกฎแห่งไฟ การใช้กฎร่างกายธาตุไฟเพื่อขัดเกลาร่างกายย่อมได้ผล แต่หากจะใช้กฎร่างกายธาตุไฟมาฝึกฝนวิญญาณและพลังงานของเจ้า มันย่อมไม่ก้าวหน้าเลยสักนิด" "เจ้าแค่กำลังใช้แหล่งพลังงานและความเข้าใจที่ผิดมาหล่อเลี้ยงพลังของตัวเอง" ดวงตาของเดวิสเบิกกว้างเมื่อเขาเข้าใจ "แล้วข้าจะแยกแยะกฎเกณฑ์ที่ข้าทำความเข้าใจได้อย่างไร?" "เหอะ นั่นขึ้นอยู่กับความเข้าใจและความสามารถในการหยั่งรู้กฎเกณฑ์ของเจ้าโดยสิ้นเชิง สิ่งนี้เป็นพรสวรรค์ติดตัวมาแต่กำเนิด และเท่าที่ข้ารู้ ยังไม่มีบันทึกไหนระบุว่ามีใครสามารถพัฒนาพรสวรรค์ในการทำความเข้าใจโดยกำเนิดได้" กาวิรินส่ายหน้า