บทที่ 212 สังหารหัวหน้าโจร "พวกเขาน่ะเหรอ..." เดวิสถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขาดูออกว่าชายคนนั้นเป็นผู้ฝึกตนขั้นรวมพลัง ส่วนหญิงสาวเป็นผู้ฝึกตนขั้นแก่นหมุนวน ทว่าหัวหน้าโจรกลับมีปฏิกิริยาที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง "โอ้... แกอยากให้พวกเขารอดไปแบบครบสามสิบสองงั้นรึ? ถ้าอย่างนั้นก็ทำตามที่ข้าบอก แล้วไสหัวไปจากที่นี่พร้อมกับเพื่อนตัวน้อยทั้งสองของแกซะ" เป็นไปได้มากว่ามันคาดเดาไปว่าเดวิสที่ดูเหมือนเด็กคนนี้คงไม่ทอดทิ้งผู้คน เพราะเมื่อครู่ฝ่ายหลังเพิ่งเรียกมันว่าขยะ และมันก็รู้ดีว่าคนที่ทำแบบนั้นมักจะเป็นพวกที่เห็นอกเห็นใจคนที่กำลังเดือดร้อนอยู่บ้าง "ทำตามนั้น แล้วข้าจะปล่อยพวกเขากลับไปที่เมืองใกล้ๆ ว่ายังไงล่ะ?" หัวหน้าโจรแอบเลียริมฝีปากและเหลือบมองหญิงสาวที่อยู่ใกล้ๆ มันเพิ่งจับตัวทั้งสองมาเมื่อวานนี้ และตั้งใจจะเคลมหญิงสาวในคืนนี้ แต่ใครจะไปคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น แน่นอนว่ามันไม่ได้คิดจะปล่อยพวกเขาไปเฉยๆ เพราะมันวางแผนจะจัดการเธอในคืนนี้เพื่อระบายความหงุดหงิดที่ต้องเจอมาตลอดทั้งวัน ทว่าสิ่งที่มันได้ยินต่อมากลับทำให้สันหลังของมันเย็นวาบ "ฉันปฏิเสธ ฉันจะเอาชีวิตแกแทนที่จะเอาชีวิตพวกเขา..." เดวิสกล่าวพลางขยับเข้าไปใกล้ "หยุดอยู่ตรงนั้นนะ! ไม่อย่างนั้นข้าจะเชือดคอผู้หญิงคนนี้ทิ้งซะ!" หัวหน้าโจรด้วยความลนลานจึงเอาใบมีดจ่อไปที่คอของหญิงสาว ชายที่ถูกมัดอยู่ส่งเสียงครางและใช้สายตาอ้อนวอนไม่ให้เดวิสเข้ามาใกล้ การที่เขาพูดไม่ได้หมายความว่าเขาถูกบังคับให้กินยาบางอย่างที่จำกัดการเคลื่อนไหวอยู่ ในตอนนี้หัวหน้าโจรรู้สึกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับปีศาจในคราบมนุษย์ มันจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเดวิสแต่ไม่พบความลังเลใดๆ ในขณะที่อีกฝ่ายก้าวเข้ามา สิ่งที่มันสัมผัสได้มีเพียงความรู้สึกที่ถูกดูแคลนอย่างมหาศาลเท่านั้น "บ้าเอ๊ย!!" ความกลัวบดบังสายตาไปชั่วขณะ มันลืมเรื่องหญิงสาวไปชั่วคราวแล้วจู่โจมเดวิสด้วยพลังทั้งหมดที่มี "ไอ้มอนสเตอร์ใจดำที่เลวร้ายยิ่งกว่าข้า อย่ามาทำตัวสูงส่งกว่าข้าเลย!" ทว่าในระยะห่างเพียงเท่านี้ มันยังไม่ทันได้ร่ายกระบวนท่า หัวของมันก็กระเด็นหลุดออกไปเสียก่อน เลือดสีแดงฉานสาดกระจายเปรอะเปื้อนห้องเก็บของจนเละเทะ เลือดเหล่านั้นกระเด็นไปโดนตัวชายและหญิงสาวโดยไม่ได้ตั้งใจ ย้อมใบหน้าของพวกเขาเป็นสีแดงจนดูราวกับผู้รอดชีวิตจากสงครามอันนองเลือด จากนั้นเดวิสก็เดินเข้าไปหาหญิงสาวที่ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาพลางพินิจมองเธอครู่หนึ่ง หญิงสาวจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขาและไม่พบอารมณ์ใดๆ ในยามที่เขาจ้องมองเธอ แต่ในวินาทีต่อมาเธอกลับตกตะลึงจนพูดไม่ออกเพราะเขาหยัดเม็ดยาเข้าปากเธอทันที วินาทีต่อมา เธอรู้สึกราวกับถูกป้อนยาพิษ แต่ชั่วพริบตาถัดมา เธอกลับพบว่าตัวเองสามารถพูดได้จนเผลออุทานออกมาเบาๆ จากนั้นเธอก็สังเกตเห็นว่าน้องชายของเธอก็ถูกเขาป้อนยาเช่นกัน ก่อนที่เขาจะทำลายโซ่ตรวนที่พันธนาการพวกเขาไว้ ความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้งจึงเอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจของเธอ โดยไม่พูดอะไรสักคำ เดวิสพยายามจะเดินจากไป แต่กลับถูกเสียงโกรธเกรี้ยวหนึ่งรั้งไว้ "ทำไมไม่ไปซะตอนที่มันตกลงล่ะ!? ถ้ามันฆ่าพี่สาวฉันขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไง!" คนที่ตะโกนขึ้นมาก็คือชายคนนั้นนั่นเอง เดวิสหันกลับไปและคาดเดาได้ว่าชายผู้นี้คงอายุสิบเก้าปี กระบวนการคิดของเขานั้นง่ายดายจนเดวิสเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมเขาถึงถามคำถามเช่นนี้ออกมา "กลิน เงียบนะ! ท่านผู้มีพระคุณช่วยพวกเราไว้นะ!" หญิงสาวต่อว่าน้องชายของเธออย่างโกรธเคือง 'ช่างเป็นลูกวัวที่ไม่กลัวเสือจริงๆ...' เดวิสคิดในใจอย่างเย็นชาและตัดสินได้ทันทีว่าชายคนนี้ไร้เดียงสาเกินไป หรือไม่ก็คงมีเจตนาแอบแฝงอื่นในการต่อว่าเขา เดวิสสามารถทำตัวเป็นผู้ใหญ่แล้วเดินจากไปหลังจากได้ยินคำพูดนั้น แต่เขาก็เป็นคนประเภทเจ้าคิดเจ้าแค้นไม่เบา เขาเดินเข้าไปหาชายคนนั้น จับผมของเขาแล้วเข่ากระแทกเข้าที่ใบหน้าเต็มแรง ส่งผลให้เลือดไหลออกมาจากจมูกของเขาไม่หยุด ใบหน้าที่เปื้อนเลือดอยู่แล้วยิ่งพังยับเยินไปกันใหญ่ และก็เป็นไปตามคาด ในไม่ช้าชายคนนั้นก็ร้องไห้คร่ำครวญอ้อนวอนด้วยความเวียนหัวพลางเซถลาไปมาเหมือนตัวตลก "ผมขอโทษ... ขอโทษครับ... นีน่า... ช่วยด้วย..." แม้จะช่วยไว้ แต่ชายคนนั้นกลับเรียกร้องว่าเขาควรจะจัดการเรื่องต่างๆ แบบถอยให้บ้าง ซึ่งนั่นทำให้เดวิสรู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อย "ท่านผู้มีพระคุณ โปรดอภัยให้เขาเถอะ... เขาไม่รู้เรื่องโลกภายนอก โปรดเมตตาเขาด้วย... ได้โปรด..." แทนที่จะโจมตีเดวิส หญิงสาวกลับคุกเข่ากอดขาเขาไว้และร้องไห้อ้อนวอนแทนน้องชาย เมื่อมองไปยังแผ่นหลังของเธอ เดวิสก็เหลือบมองชายคนนั้นแล้วปล่อยเขาไป หญิงสาวรีบโอบกอดน้องชายของเธอไว้และปลอบประโลมเขาพลางกล่าวขอบคุณเดวิสอยู่ไม่ขาดปาก 'เป็นพี่สาวที่รับผิดชอบและรู้จักกาลเทศะดีเหลือเกิน...' เดวิสคิดพลางทอดถอนใจขณะมองใบหน้าอันงดงามของเธอ เธอไม่ได้ด้อยไปกว่านางแบบในชีวิตก่อนของเขาเลยแม้แต่น้อย แท้จริงแล้วเธอยิ่งงดงามกว่าเสียด้วยซ้ำ หญิงสาวในโลกมนุษย์ต้องพึ่งพาเครื่องสำอางเพื่อให้ดูเหมือนนางฟ้า แต่ผู้ฝึกตนที่นี่ไม่จำเป็นต้องใช้สิ่งเหล่านั้นก็ดูสง่างามราวกับหลุดมาจากสรวงสวรรค์ แม้แต่ผู้ฝึกตนหญิงระดับทั่วไปที่นี่ก็อาจดูเป็นนางฟ้าในโลกมนุษย์ได้ ตราบใดที่พวกเธอไม่ใช้เคล็ดวิชาแปลกประหลาดในการฝึกฝนหรือเปลี่ยนแปลงรูปร่างหน้าตาของตัวเอง เมื่อเห็นหญิงสาวที่มีรูปลักษณ์เช่นนี้คอยดูแลน้องชายของเธออย่างใส่ใจ เดวิสก็รู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะปล่อยให้เรื่องนี้จบลงแค่นี้ เขาเดินเข้าไปใกล้ชายคนนั้นอีกครั้งแล้วจับที่ไหล่ของเขา ชายหนุ่มสะดุ้งสุดตัวและหลับตาแน่น คิดว่าจะโดนเตะเข้าที่ท้องอีกครั้ง แต่เหตุการณ์ที่เขาคาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นและสบตากับเดวิส ก่อนที่คำถามหนึ่งจะดังเข้าสู่โสตประสาทและเขย่าจิตใจของเขาจนถึงรากเหง้า "รู้ไหมว่าทำไมหัวหน้าโจรถึงปล่อยให้แกมีชีวิตรอดมาได้?" กลินตัวสั่นเทาแต่ก็เอ่ยปากตอบอย่างลังเล "เพราะมันเห็นค่าในตัวผมงั้นเหรอ?" หลังจากตอบคำถามไป เขาก็เห็นเดวิสจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ก่อนที่เดวิสจะเอ่ยขึ้น "ผิด..." กลินยิ้มอย่างขมขื่น พูดตามตรง แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้เลยว่าทำไมถึงถูกไว้ชีวิต นอกเหนือจากเรื่องของตัวเองแล้ว สิ่งเดียวที่เขานึกถึงก็คือความปลอดภัยของพี่สาวเท่านั้น