บทที่ 231 อดีตของชายชราการ์วิน "ผมไม่รู้เหมือนกันครับ" เดวิสส่ายหน้า ชายชราการ์วินพยักหน้าเล็กน้อย "วิธีการบ่มเพาะกายเนื้อเทียมที่เขียนไว้ในคัมภีร์เล่มนี้ ดูเหมือนจะเป็น... ความจริง!" เดวิสรู้สึกดีใจขึ้นมา "งั้นนั่นก็แปลว่าผมมีกายเนื้อสินะครับ?" "ข้าเดาว่าเจ้ามี แต่ผลลัพธ์ของกายเนื้อนี้ในช่วงท้ายของระดับการบ่มเพาะจะค่อนข้างธรรมดามาก และระดับของมันน่าจะไปได้ไกลสุดแค่ระดับปฐพีเท่านั้น นั่นคือขีดจำกัดที่ข้ามองออกจากการอ่านคัมภีร์นี้เพียงปราดเดียว" ชายชราการ์วินส่ายหน้า เดวิสกระพริบตาถี่ๆ แต่เขาก็เข้าใจคำพูดของชายชราการ์วิน "หมายความว่ากายเนื้อนี้จะไร้ประโยชน์เมื่อผมเข้าสู่ระดับที่ห้าของการบ่มเพาะกายเนื้อใช่ไหมครับ?" ชายชราการ์วินพยักหน้า "ข้าเชื่อว่าเป็นอย่างนั้น..." เดวิสหัวเราะอยู่ในใจ 'ไม่น่าล่ะ ในตอนท้ายของวิธีการบ่มเพาะถึงได้บอกว่าผมจะได้รับกายเนื้อทรราชโดยอัตโนมัติ... มันก็แค่หมายความว่ากายเนื้อตอนนี้มันไม่ค่อยมีความหมายเท่าไหร่ ผู้เขียนนี่ฉลาดจริงๆ...' "ถึงอย่างนั้น วิธีการบ่มเพาะกายเนื้อเทียมให้ถึงระดับปฐพีได้เนี่ยนะ? ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปถึงขุมพลังระดับสูง มันคงทำให้เกิดพายุและแผ่นดินไหวขนานใหญ่ เพราะมันสามารถสร้างผู้บ่มเพาะระดับต่ำจำนวนมากที่เก่งกาจกว่าคู่แข่งในระดับเดียวกันได้" "เอาล่ะ ในเมื่อท่านบอกว่าวันนี้ไม่มีบทเรียน ผมขอตัวไปบ่มเพาะพลังได้ไหมครับ?" เดวิสถามพลางส่ายหน้า รีบปัดเรื่องนี้ออกไปจากหัว เขาเข้าใจดีว่าตอนนี้กังวลเรื่องแบบนั้นไปก็ไม่มีประโยชน์ ส่วนเรื่องที่จะเอาวิธีการบ่มเพาะนี้ไปบอกพวกขุมพลังระดับสูงน่ะเหรอ เอ่อ... ฝันไปเถอะ อีกอย่าง เขากำลังใจร้อนอยากจะเพิ่มระดับการบ่มเพาะของตัวเองหลังจากได้ยินว่าเขากำลังตามหลังคนอื่นในด้านการบ่มเพาะพลังปราณ สามปีแล้วที่เดวิสบ่มเพาะพลัง โดยมัวแต่ครุ่นคิดถึงกฎเกณฑ์ต่างๆ และหาความเข้าใจเพื่อมาเสริมการบ่มเพาะจิตวิญญาณของตน "อย่าเพิ่งรีบร้อนไปเลย วันนี้ข้าจะเล่าเรื่องอดีตของข้าให้ฟัง และบอกว่าทำไมข้าถึงตกต่ำมาอยู่ในสภาพนี้..." ชายชราการ์วินกล่าวด้วยสีหน้าหม่นหมอง ดวงตาเป็นประกายด้วยความโศกเศร้า เดวิสแสร้งทำเป็นไม่สนใจแล้วพูดว่า "โอ้! นิทานเหรอครับ? ผมชอบนิทานนะ! ไหนเล่าเรื่องราวแสนเศร้าของท่านมาให้ผมฟังหน่อยสิ!" การ์วินพยักหน้าเพราะในที่สุดเขาก็เห็นเค้าลางความเป็นเด็กในตัวเดวิส แต่สีหน้าเขากลับบิดเบี้ยวทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'เรื่องราวแสนเศร้า' เดวิสหุบปากฉับเมื่อได้รับสายตาพิฆาตจากชายชราการ์วิน เขาไม่กล้าเล่นแรงเกินไปเวลาล้อเลียนอีกฝ่ายเหมือนกัน! "ช่างเถอะ..." ชายชราการ์วินโบกมือแล้วเอ่ยขึ้น "ในช่วงท้ายของชีวิต ข้าอาศัยอยู่ในดินแดนที่เรียกว่านิกายดาบจักรพรรดิ ซึ่งมีขุมพลังระดับเก้ามากกว่าหนึ่งแห่งเป็นผู้ดูแล" "เดี๋ยวครับ!" เดวิสขัดจังหวะก่อนที่การ์วินจะพูดจบ "นิกายดาบจักรพรรดิที่ท่านพูดถึง... มันไกลแค่ไหนครับ?" คิ้วของเดวิสกระตุก เขาเคยถามคำถามนี้ไปเมื่อสามปีก่อนแต่ก็ยังไม่เคยได้รับคำตอบ แค่ที่ราบรกร้างนั่นก็ใช้เวลาเดินทางนานมากแล้ว และกับนิกายดาบจักรพรรดินี่ เขาไม่รู้สึกดีกับมันเลยสักนิด "เจ้าจะบอกว่าเจ้าไม่รู้เลยหรือว่าใครคือขุมพลังหลักของ 52 ดินแดน?" การ์วินไม่จำเป็นต้องเดาเลย เพราะเขาสามารถบอกได้จากการสนทนาที่ผ่านมาว่าเดวิสไม่เคยออกจากดินแดนพันธมิตรสามฝ่ายเลยแม้แต่ครั้งเดียว อันที่จริง เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าเดวิสดูเหมือนจะไม่ได้มาจากขุมพลังใหญ่โตที่มั่นคงอย่างที่เขาเคยคิดไว้ในตอนแรกด้วยซ้ำ "ใช่ครับ..." เดวิสยิ้มแหยๆ แคลร์ แม่ของเขาเป็นเพียงอัจฉริยะที่กำลังรุ่งเรือง และข้อมูลที่เธอรู้จำกัดอยู่แค่ในดินแดนตระกูลอัลสตรีมและดินแดนพันธมิตรสามฝ่ายเท่านั้น และจากข้อมูลที่เธอให้เกี่ยวกับดินแดนพันธมิตรสามฝ่าย เขาบอกได้เลยว่าแม่ไม่เคยท่องเที่ยวไปรอบๆ พันธมิตรสามฝ่ายมาก่อน เธอแค่มาเพื่อเข้าร่วมทางเข้าลับเพื่อเข้าถึงมรดกอมตะเท่านั้น "เฮ้อ งั้นข้าจะอธิบายให้เจ้าฟังตั้งแต่ต้นก็แล้วกัน..." การ์วินส่ายหน้า "ดินแดนที่เราอยู่ตอนนี้ถือว่าเป็นดินแดนขนาดเล็ก ดินแดนนี้เป็นของพันธมิตรสามฝ่าย... ซึ่งประกอบไปด้วยขุมพลังหลักสามแห่ง" "ในดินแดนพันธมิตรสามฝ่าย มีประตูเชื่อมดินแดนสามแห่งที่นำไปสู่ดินแดนตระกูลอัลสตรีม, ดินแดนหอคอยเมฆาทะยาน และดินแดนสำนักหิมะร่วง" "ดินแดนทั้งสามนั้นก็ถือว่าเป็นดินแดนขนาดเล็กเช่นกัน แต่เมื่อมีของล้ำค่าอยู่ตรงกลาง ใครๆ ก็อยากได้ส่วนแบ่งใช่ไหมล่ะ?" "ดังนั้น หลังจากสงครามที่ยืดเยื้อมานานนับพันปีเพื่อแย่งชิงดินแดนนี้ พวกเขาก็สูญเสียผู้เชี่ยวชาญระดับแปดไปเป็นจำนวนมาก จนในที่สุดก็ก่อตั้งพันธมิตรที่เรียกว่าพันธมิตรสามฝ่ายขึ้น พร้อมกับปิดจุดอ่อนของตนและยึดครองดินแดนนี้ได้อย่างเบ็ดเสร็จเมื่อหนึ่งพันปีก่อน" เดวิสตกตะลึง เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าพันธมิตรสามฝ่ายมีประวัติศาสตร์ยาวนานถึงหนึ่งพันปี ในขณะที่แม่ของเขาเพิ่งจะมีอายุได้ราวๆ 30 ปีเมื่อเกือบสองทศวรรษก่อน ขนาดแม่ของเขายังไม่รู้อะไรมากไปกว่าการที่พวกเขามีอำนาจปกครองอยู่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น "ถ้าเจ้าอยากไปดินแดนนิกายดาบจักรพรรดิ เจ้าก็ต้องเข้าสู่ดินแดนสำนักหิมะร่วง ข้ามผ่านประตูของดินแดนคฤหาสน์ดอกบัวคู่ และจากที่นั่น เจ้าถึงจะเดินทางต่อไปยังดินแดนนิกายดาบจักรพรรดิได้!" 'เดี๋ยว ดินแดนคฤหาสน์ดอกบัวคู่? ฟังดูแล้วเหมือน...' เดวิสขมวดคิ้วขณะที่ความคิดของเขาเริ่มเตลิดไปยังสถานที่ที่มีวัฒนธรรมบันเทิง การ์วินสังเกตเห็นสีหน้าที่แปลกไปของเดวิสแต่ก็พูดต่อ "ตอนที่ข้ายังเป็นหนุ่ม ข้าเป็นเพียงผู้บ่มเพาะอิสระ ไม่สังกัดขุมพลังใหญ่ที่ไหน" "ตอนที่ข้าบรรลุระดับที่เจ็ดของการบ่มเพาะพลังปราณ ข้าก็อายุ 1500 ปีแล้ว ในตอนนั้นการบ่มเพาะจิตวิญญาณของข้าอยู่ในระดับที่ธรรมดามาก ข้ายังไปไม่ถึงระดับจิตวิญญาณผู้ใหญ่ ทำได้เพียงติดอยู่ที่จุดสูงสุดของระดับจิตวิญญาณเยาว์เท่านั้น" "วันหนึ่ง ข้าตระหนักว่าการก้าวหน้าในการบ่มเพาะควบแน่นพลังงานนั้นกลายเป็นเรื่องยากอย่างเหลือเชื่อ ข้าเลยหมกมุ่นอยู่กับการเพิ่มระดับการบ่มเพาะจิตวิญญาณแทน" "ข้าใช้เวลามากมายมหาศาลไปกับการค้นคว้า ขุดคุ้ยความลับ สุสาน และทุกอย่างที่อาจช่วยให้ข้าเพิ่มระดับการบ่มเพาะจิตวิญญาณได้" "อีกหนึ่งพันปีผ่านไปเช่นนั้น... แต่ข้าก็ทำได้เพียงแค่ทะลวงผ่านระดับจิตวิญญาณผู้ใหญ่เท่านั้น" ชายชราการ์วินถอนหายใจพลางส่ายหน้าอย่างขมขื่น