บทที่ 4023 งานเลี้ยงฉลองเล็ก ๆ น้อย ๆ “ลีอา!!!” เดวิสจับเอวของลีอาแล้วหมุนเธอรอบตัว เธอจับไหล่ของเขาและมองตาเพชรสีฟ้าของเขาอยู่ในขณะยิ้มแย้มสดใส ไม่สามารถหยุดน้ำตาได้ “ฮิฮิ~” เทียหัวเราะแหก ๆ รู้สึกว่าช่วงเวลานี้ตรงจังหวะที่สุด เพราะพวกเขาเพิ่งยืมเวลาได้สิบปี ซึ่งถือว่าค่อนข้างปลอดภัยแล้ว แล้วจะมีช่วงเวลาที่ดีกว่าให้ลูกของพวกเขาเติบโตอย่างปลอดภัยอีกหรือไง? สเตลล่าหน้าแดงเสียจนแทบอายแค่คิดถึงเรื่องนั้น ขยับมือสัมผัสที่ท้องของตัวเอง “จะตั้งครรภ์เมื่อไหร่ละ?” ไม่รู้เลย แต่แค่ได้ยินข่าวก็ต้องสั่นสะเทือนจากหัวถึงเท้าเต็มไปด้วยความดีใจ คิดไว้ในใจว่าแม่ของเธออาจเคยรู้สึกแบบนี้ตอนคลอดเองบ้าง พวกเขาเฝ้ามองเดวิสที่หมุนลีอาอยู่สักพัก แล้วจึงกอดกันและจูบอย่างอ่อนโยน “…” เทียบังเอิญรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย จึงทำหน้าตาเคือง ๆ แล้วบรรเทาอารมณ์ “ก็แล้วแต่ฉันเองแหละ ที่หลีกเลี่ยงเขาอยู่แล้ว” เธอก้มศีรษะลง คิดถึงสองคนที่อยู่ตรงหน้า มีความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ ปรากฏขึ้น เหมือนเสียงในใจของเธอที่เคยแลกเปลี่ยนคำพูดกับพวกเขา “เราจะตายเพื่อความพยายาม…หรือ…หาความสุขด้วยกัน…?” เธอคิดแล้วกัดปาก “ความสุขของฉันมาถึงเร็วเกินไป ฉันไม่ได้คาดคิดว่าจะได้มาง่ายขนาดนี้ แต่ฉันจะรอพวกเขา…” มันเป็นสิ่งที่เธอเคยได้ยินมานานแล้ว ไม่แน่ใจว่าเป็นความฝันหรือความจริงอีกด้านหนึ่ง แต่เธอยังคงเก็บไว้ในหัวใจ ไม่อยากลืม เทียเงยขึ้นยิ้มต่อไปแล้วอวยพรลีอา สเตลล่าก็ทำเช่นเดียวกัน “ขอบคุณนะ เทียและสเตลล่า” ลีอายังคงร้องไห้อยู่ เธออายที่น้ำตาไหลเหมือนคนโง่ จึงรีบซ่อนตัวโดยจับหน้าแนบกับเชิงของเดวิสและกอดเขาแน่น “ฮ่า! ข่าวดีเลย! มันทำให้ความหงุดหงิดที่ฉันเคยมีหายไปหมด ฉันรู้สึกว่าไม่มีอะไรจะหยุดฉันได้แล้ว!” เดวิสหัวเราะขณะอุ้มลีนั้น เขาพูดเพื่อปลอบอารมณ์อ่อนไหวของลีอา แต่คำพูดของเขาก็ไม่มีการโกหก พรุ่งนี้เขาก็รู้สึกเหมือนเป็นอัศวินผู้ไร้เทียมท เขาตัดสินใจจัดงานเลี้ยงฉลองทันทีไปเลย และลงมือทำอาหารเอง พร้อมเสิร์ฟลีอาอย่างใกล้ชิด เปรียบเสมือนเจ้าหญิง อิลลูมิณาและเวรีน่าเข้าร่วมด้วย ทั้งสองแสดงอาการตกใจชัดเจน หากไม่มีผ้าคลุมหน้า เราสามารถเห็นริมฝีปากของพวกเธอแยกออกและอากาศที่พับกราม โดยเฉพาะเวรีน่าเดินออกไปแล้วกลับมาทีหลัง เอลเดียกับคาลิปเซียเป็นคนกินใจ แม้เอเลเดียจะรู้อยู่แล้วว่าอะไรกำลังเกิดขึ้น ความอายของเธอก็พาเธอไปตักของอิ่มตัก แต่คาลิปเซียดูเหมือนเข้าใจว่าลีอาตั้งครรภ์อยู่ แต่เธอไม่แสดงอาการอะไร ยิ่งสนใจอาหารมากกว่าจะสนใจเรื่องนั้น ลีอ่าเริ่มลำบากอยู่แล้ว แต่เดวิสทำให้สถานการณ์ยิ่งท่วมท้น เธอรู้สึกเหมือนอยู่บนสวรรค์เก้าประเภท ไม่ใช่เรื่องเพลิดเพลิน แต่เป็นความพึงพอใจ “หยุดเลย~” หลังจากทำงานกันหลายชั่วโมง พวกเขาก็หยุดคุยกันอีกครั้ง และหลังงานเลี้ยงจบลง พวกเขาก็หยุดอำพรางลีอ่า เธอทำหน้าย่นกับความสุขที่เต็มเปี่ยมจนรู้สึกเหมือนพายุพัดมา พิศใจมองไปที่เดวิส ดวงตาอ่อนโยนเมื่อเห็นเขายิ้มอย่างเด็กที่ได้ของเล่น เธอยังคงกังวลเรื่องสัญญา แต่ในตอนนี้เธอเลือกที่จะไม่ยกขึ้นมาพูด เธอชอบเห็นเขายิ้มและแม้แต่ได้ยินประโยคหยิ่งที่ออกมาบ้างว่า “ไม่มีทายาทคนไหนจะเอาชนะแก่พ่อของฉัน” “ใช่เลย…นั่นแหละที่ควรเป็นแบบนั้นที่รักของฉัน…” ริมฝีปากของลีอ่าแผ่รอยยิ้มสดใสที่สุดของวันนั้น “ถ้าเด็กของเราเป็นผู้ชาย เขาจะท้าทายเธอได้เกินกว่าที่คาดคิด ถ้าเป็นเด็กหญิง เธอคงต้องยืนบนปลายเท้าอยู่ตลอดเวลาเพราะความวุ่นวายที่เธอทำให้” ลีอ่าหัวเราะคิกคัก ไม่ยอมปล่อยให้ลูกของเธอหลบหนีจากการล้อเลียน “ฮ่าฮ่...” เดวิสขยับคิ้วพร้อมทำท่าต่อย “มาดูกันว่าเจ้าลูกชายจะทนต่อฉันแค่ไหน ถ้าเขาดูหมา ฉันจะสอนให้เขารู้ตำแหน่งของเขา ส่วนลูกสาวที่น่ารักของเรา…” เขาเอามือวางบนคางเหมือนกำลังคิดแล้วเงียบไป ไม่รู้จะตอบอะไร ทั้งที่เขายังเป็นกังวลเรื่องอีเทอร์เนลและเซเลสเทียอยู่แล้ว พวกเขาอายุเจ็ดปีแล้ว อีกสิบสองปีจะพยายามหลุดออกจากโคกนางฟ้าและต่อต้านเขา สิบหกหรือสิบเจ็ดปีจะเปลี่ยนเป็นสาวสวยสวรรค์เช่นแม่ของพวกเขา เหมือนผีเสื้อที่ออกบินหนีจากอ้อมกอดของเขา “…” คิดถึงมันก็ทำให้เขาอันศีรษะสั่น ลีอ่าและคนอื่น ๆ พยายามเก็บเสียงหัวเราะไว้ พวกเขาชอบชมรูปลักษณ์ที่ดูเหมือนท้อแท้ของเขา “โอเค ใบ้า” เทียบอกให้หยุด “เราหยุดทำให้พี่ชายกลัวในวันแห่งความสุขนี้ก่อนกันเถอะ เพื่อปกป้องเขาในวันนี้และในวันข้างหน้า เราต้องรีบกลับทันที พี่สาวลีอ่า ตั้งแต่ตอนนี้เป็นคนห้ามเข้าไปสู้" ลีอ่ายิ้มสั่นเผยหน้าว่ “ได้” เธอเพิ่งตั้งครรภ์ ไม่ต้องกังวลจนกว่าตัวอ่อนไหวจะขนาดมือนิ้ว แล้วถึงจะรู้สึกอ่อนแอ แม้จะเข้าสู้ในตอนนี้แล้วบาดเจ็บรุนแรง ก็จะไม่ทำอันตรายต่อเด็ก นอกจากบาดแผลนั้นจะถึงมดลูกโดยตรง “จริงจังนะ~” เทียยกกำปั้นขึ้นมารับสัญญา เธอคิดว่าขณะเดินทางกลับอาจเกิดเหตุขัดข้องได้ทุกขณะ เวลาเหมาะสมเกินจริงจึงกลัวว่าจะเป็นโชคร้ายปลอม ๆ “รู้แล้ว ฉันจะไม่เข้าไปสู้ตราบใดที่ทุกอย่างอยู่ในมือของเรา ทุกอย่างโอเคไหม?” “ตกลง…ต้องพักให้พอ อย่าให้ฉันจัดส่งของสุดท้าย” ลีอ่าตอบรับแล้วเทียพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ หลังจากนั้นเทียหันไปทางอิลลูมิณ่า “ขอให้ปกป้องพี่สาวลีอ่าตลอดไป” “ใช่!” อิลลูมิณ่ารีบลงนั่งลงบนเข่าสัมผัสพื้น ความเร็วของเธอพัดราวกับสายฟ้า จากนั่งเป็นพักแล้วค่อย ๆ ลงเข่าโดยอัตโนมัติแล้วค่อย ๆ วางมือขึ้นไปสู่เทียอย่างเคารพ “…” เดวิสจับจ้องมองพวกเธอ เห็นว่าเทียได้รับอิทธิพลเพิ่มขึ้นหลังจากสอนกฎแห่งกรรม ส่วนที่สำคัญคือ เขาชอบที่ไม่ต้องออกคำสั่งบ่อย ๆ เพราะเหล่าสาวสวยของเขาก็คิดตามเขาเอง และดูเหมือนว่าพวกเขาเข้าใจลำดับชั้นอย่างชัดเจน เทียไม่เคยขัดจังหวะลีอ่าในขณะที่เธออยู่กับเดวิสเลย แค่ให้คำสั่งและตรวจสอบข้อมูล แต่ตอนที่ลีอ่าตั้งครรภ์และกลายเป็นเป้าปกป้อง เทียก็มาขึ้นมาควบคุม คำสั่งของลีอ่าเปลี่ยนเป็นการส่งต่อโดยไม่ต้องอธิบายหลายคำ กระแสอำนาจเปลี่ยนอย่างไหลลื่น เขาเห็นว่ามิ่งจื่อเป็นแรงผลักดันที่ดีต่อพวกเขา ไม่ใช่แค่คำพูดหล่อเลี้ยง แต่ตอนนี้ทุกคนก็มองไปที่เขา เพื่อฟังการตัดสินใจของเขา.