บทที่ 4095: การชดเชย ผู้ชมรอบข้างต่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงขณะจ้องมองไปยังเก้า ส่วนตัวเขาทำเพียงแค่ปรายตามองเหล่านักรบที่ล้มตายอย่างผ่านๆ แววตาของเขายังคงนิ่งเฉยไม่ต่างจากตอนเริ่ม—บรรดาคู่ต่อสู้ตรงหน้าไม่ได้มีความหมายไปกว่าคนตาย เขาเบนความสนใจไปยังภูเขาอาวุธในลำดับถัดมา ราวกับต้องการจะทะลวงมองให้ทะลุปรุโปร่งถึงภายในนิกายทั้งหมด “เขาจะบุกงั้นหรือ?” ยอดฝีมือคนหนึ่งตั้งคำถาม “ดูบ้าระห่ำเกินไปที่จะบุกภูเขาอาวุธเพียงลำพัง” อีกคนโพล่งออกมา ถึงแม้เก้าจะสังหารกองทัพไปสองกอง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะสามารถโค่นภูเขาอาวุธลงได้ “นี่คือลักษณะเฉพาะของแดนศักดิ์สิทธิ์เทพกระบี่” ผู้บำเพ็ญเพียรที่รู้ข้อมูลอธิบาย “พวกเขาแคร์แค่เป้าหมาย ไม่สนใจสิ่งอื่นใด ความยากลำบากหรือผู้หนุนหลังของเป้าหมายไม่ได้อยู่ในสายตาพวกเขาเลย” หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย สมาชิกของแดนศักดิ์สิทธิ์จะไม่ยอมแพ้ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ความหวาดกลัวไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในพจนานุกรมของพวกเขา “ลำพังแค่เขาคนเดียวไม่มีทางชนะหรอก” บิ๊กช็อตคนหนึ่งส่ายหัว ในความเป็นจริง ภูเขาอาวุธยังมีเจ้าแห่งเต๋าอยู่อีกสองคน ทั้งนิกายได้รับการอวยพรและเสริมพลังมาอย่างต่อเนื่อง พวกเขาอยู่ภายใต้การปกป้องของกระแสพลังอันยิ่งใหญ่ที่สร้างโดยเจ้าแห่งเต๋า เก้าไม่มีทางทำลายการป้องกันนี้ได้ “จริง อย่างที่ว่า การจะทลายการป้องกันของพวกเขาคงเป็นเรื่องยากสำหรับเขา” ยอดฝีมืออีกคนพยักหน้าเห็นด้วย บรรพชนคนหนึ่งเสนออีกมุมมองขึ้นมาว่า “เก้าไม่ได้พยายามจะโค่นภูเขาอาวุธหรอก เป้าหมายของเขาคือการเชือดไก่ให้ลิงดู เขาสามารถทำอย่างอื่นได้อีกมากมาย เช่น สังหารเหล่าศิษย์จนกว่าพวกมันจะไม่กล้าออกไปเพ่นพ่านข้างนอกอีก ในที่สุดเจ้าสำนักของพวกมันก็ต้องยอมออกมา” “จริงสิ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้” บิ๊กช็อตผู้ที่เคยเห็นเหตุการณ์มาก่อนยอมรับ “น่าปวดหัวแทนภูเขาอาวุธจริงๆ” คนอื่นๆ หันมาสบตากัน เก้าอาจไม่สามารถบุกขึ้นไปบนห้วงเวหาได้ แต่เขาสามารถสังหารศิษย์ที่อยู่ข้างนอกนิกายได้ ที่สำคัญที่สุดคือเขาไม่ใช่ฝ่ายธรรมะ จึงสามารถใช้เล่ห์เหลี่ยมทั้งการซุ่มโจมตีและการลอบสังหารได้ ตัวอย่างเช่น การรับมือกับเจ้าเมืองเก้าล้อและราชาอวตารกระบี่ทะเลยังง่ายกว่าเสียอีก เพราะคนพวกนั้นจะไม่ยอมใช้วิธีสกปรกแทนการต่อสู้อย่างยุติธรรม โดยปกติแล้ว ผู้สืบทอดของแดนศักดิ์สิทธิ์มักจะเลือกการต่อสู้อย่างยุติธรรมกับเป้าหมายของตน เรื่องนี้จะเป็นปัญหาต่อเมื่อเป้าหมายพยายามหลีกเลี่ยงการท้าทายเท่านั้น เก้ายังคงจ้องเขม็งไปที่ภูเขาอาวุธ ผู้ชมเริ่มตระหนักแล้วว่าแผนการรุกรานที่ดุเดือดกำลังจะเริ่มขึ้น “ปีนี้ไม่ใช่ปีของภูเขาอาวุธสินะ” ใครบางคนกล่าวอย่างสมน้ำหน้า เก้าเริ่มเดินตรงไปยังภูเขา โดยมุ่งมั่นที่จะลากเอาฉืออิงเสวี่ยออกมาต่อสู้ให้ได้ “จะไปทั้งแบบนี้เลยหรือ?” เสียงเกียจคร้านดังขึ้น ผู้คนหันกลับไปมองและเห็นหลี่ชีเย่นอนอยู่บนเก้าอี้ตัวยาว ราวกับกำลังอาบแดดและพักผ่อน โดยมีหนิงจูนำเก้าอี้ออกมาให้เขา พวกเขาลืมชายคนนี้ไปเกือบสนิทเพราะการปรากฏตัวของเก้า “มีคนอื่นมารับภาระแทนเขาอยู่แล้ว ไม่ควรจะดีใจหรือไง?” ผู้บำเพ็ญเพียรคนหนึ่งรู้สึกสับสน ทำไมหลี่ชีเย่ถึงหาเรื่องใส่ตัวด้วยการยั่วยุเก้าในเวลานี้? เก้าได้สังหารราชาปีศาจวานรฟ้าและราชาธนูตาราไปแล้ว จักรพรรดิสมุทรและภูเขาอาวุธย่อมต้องมุ่งเน้นไปที่การกำจัดเก้าก่อนจะหันมาจัดการหลี่ชีเย่ นี่ถือเป็นสถานการณ์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดสำหรับเขา เก้าหยุดเดินและหันกลับมามองหลี่ชีเย่ ยังคงเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาเช่นเดิม “มีอะไร?” เขาเอ่ยถามอย่างเย็นชา “เขารนหาที่ตายหรือเปล่า? ทำไมต้องเลือกมีเรื่องกับเก้าในบรรดาคนทั้งหมด?” ผู้ฟังคนหนึ่งตั้งข้อสงสัย คนส่วนใหญ่ยอมมีเรื่องกับภูเขาอาวุธ ดีกว่าต้องมาสะกิดเทพเจ้าแห่งความตายคนนี้ หลี่ชีเย่ยังคงนอนอยู่อย่างเกียจคร้าน จิตสังหารของเก้าไม่อาจกระทบกระเทือนเขาได้เลยแม้แต่น้อย “กว่าจะรวบรวมปลาพวกนั้นมาได้เพื่อแลกกับเงินสักเล็กน้อย ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” เขากล่าว “แล้วดูนายทำสิ ฆ่าพวกมันเรียบจนฉันไม่ได้เห็นเงินสักเหรียญ บอกมาสิ นายจะรับผิดชอบยังไง?” “ดูท่าเราจะได้ชมละครฉากใหญ่แล้ว” บิ๊กช็อตคนหนึ่งรู้ว่าเรื่องยังไม่จบ เก้าอาจไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุดในตอนนี้ แต่คนโง่เท่านั้นที่จะไปยั่วยุเขา และหลี่ชีเย่ดูจะเป็นข้อยกเว้นที่หายากยิ่ง “ฉันจะไว้ชีวิตแก” เก้าเอ่ยเสียงเย็น เขาพูดโดยปราศจากความโอหังหรือรุกราน เพียงแค่กล่าวออกมาตามข้อเท็จจริงเท่านั้น คนอื่นคงจะดีใจที่ได้ยินคำนี้จากเก้า เพราะมันจะทำให้พวกเขาใจชื้นขึ้นในอนาคต เนื่องจากเขาเป็นคนรักษาคำพูด “ชีวิตฉันอยู่ตรงนี้ แต่ยังไงนายก็ไม่มีทางเอาไปได้หรอก” หลี่ชีเย่โต้กลับ นี่เป็นการท้าทายที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่จะทำได้ เก้าไร้ซึ่งความปราณี แน่นอนที่สุด สายตาของเก้าคมกริบดุจใบมีดที่ต้องการจะทะลวงผ่านหน้าอกของหลี่ชีเย่เข้าไป