บทที่ 4075: กองทัพเคลื่อนพล “อูวว—” เสียงแตรศึกดังกึกก้องประหนึ่งเสียงคำรามของมังกรและพยัคฆ์ กองทัพเหล็กกล้าจำนวนมหาศาลเร่งรีบรวมตัวกันที่ภูเขาอาวุธ พร้อมกับจิตสังหารที่แผ่ซ่านสร้างความตื่นตระหนกไปทั่วบริเวณ “เสียงแตรของภูเขาอาวุธ” เหล่านิกายที่อยู่ละแวกใกล้เคียงต่างพากันแตกตื่น “อูวว—” ดูเหมือนว่าภูเขาอาวุธกำลังระดมพลศิษย์ในสังกัดของตน “สงครามกำลังจะเริ่มงั้นหรือ?” เจ้าสำนักและผู้อาวุโสต่างสงสัย เพราะเสียงแตรไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลย ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลกลใด พวกเขาทุกคนต่างรู้ดีว่าต้องมีเหตุการณ์ใหญ่เกิดขึ้นแน่ ทว่าเท่าที่พวกเขาทราบมานั้น ยังไม่มีศัตรูจากภายนอกรุกรานแต่อย่างใด “ข้าได้ยินมาว่าหลี่ชีเย่สังหารคนของพวกเขาไปบางคน” ไม่นานนัก ข่าวนี้ก็แพร่กระจายไปถึงหูคนส่วนใหญ่ “เจ้าคนรวยนั่นน่ะหรือ?” เจ้าสำนักคนหนึ่งอุทานด้วยความแปลกใจเมื่อได้รับทราบข่าวนี้ “หืม พวกเขาทำเกินกว่าเหตุไปหน่อยหรือเปล่ากับการตอบโต้ขนาดนี้?” เจ้าสำนักอีกคนพึมพำ ความขัดแย้งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ปกติ และการตายก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ภูเขาอาวุธมีศิษย์อยู่มากมาย การเสียศิษย์ไปเพียงไม่กี่คนไม่เห็นจำเป็นต้องเป่าแตรศึกให้เป็นเรื่องใหญ่โต “ไม่ใช่หรอก หลี่ชีเย่ซื้อที่ราบของตระกูลถังไป และข้าคิดว่าที่นั่นมีคลังสมบัติซ่อนอยู่ เขาไปจิ้มรังแตนเข้าให้แล้ว” คนที่สืบข่าวได้ไววิเคราะห์เหตุผลออกมา “เขาคิดจะสร้างนิกายของตัวเองหรือ?” ยอดฝีมือคนหนึ่งตั้งคำถาม ชายที่รวยที่สุดในโลกย่อมสามารถซื้ออิทธิพลและกำลังคนได้ ซึ่งนั่นอาจส่งผลกระทบเชิงลบต่อภูเขาอาวุธและลดทอนอำนาจของพวกเขาลง ด้วยเหตุนี้ ภูเขาอาวุธจึงไม่อาจนิ่งเฉยดูดายได้ นี่ขนาดยังไม่ได้พูดถึงคลังสมบัติที่อาจซ่อนอยู่นะ ในขณะเดียวกัน ผู้คนที่อยู่นอกเขตที่ราบต่างก็ตื่นตระหนกไม่ต่างกันหลังจากได้ยินเสียงแตร “พวกเขากำลังจะมาจัดการกับหลี่ชีเย่ใช่ไหม?” ใครบางคนสูดหายใจเข้าลึก “พวกเขาอาจจะมาทวงคืนที่ราบแห่งนี้ ใครจะยอมให้คนนอกมานอนบนเตียงของตัวเองได้กันล่ะ” ยอดฝีมือคนหนึ่งมองสถานการณ์ออกอย่างชัดเจน คนอื่นๆ ต่างเห็นด้วย ประการแรก ที่ราบแห่งนี้อยู่ใกล้ภูเขาอาวุธเกินไป พวกเขาไม่ชอบใจที่มีคนนอกมาคุมพื้นที่ใกล้บ้านขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้นคนนอกคนนี้ยังสังหารคนของพวกเขาอีกด้วย “ครืน!” พายุฝุ่นขนาดย่อมก่อตัวขึ้นที่เส้นขอบฟ้า อันเป็นผลมาจากกองทหารม้าและรถศึกจำนวนมหาศาล ธงทิวโบกสะบัดไปมาจนบรรยากาศโดยรอบสั่นสะเทือน “ดูท่าภูเขาอาวุธจะไม่ไว้หน้าหลี่ชีเย่แล้ว งานนี้คงเอาจริงแน่” ผู้สังเกตการณ์ที่ยืนอยู่นอกพื้นที่กล่าว บนรถศึกแต่ละคันคือศิษย์ของภูเขาอาวุธ พวกเขามีพลังปราณและพลังชีวิตที่แข็งแกร่ง ทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งขรึม ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาไม่ได้ปิดบังกลิ่นอายแม้แต่น้อย คลื่นพลังมหาศาลนี้ราวกับจะถาโถมเข้ากลืนกินที่ราบแห่งนี้ให้จมมิด เจ้าชายแปดแขนเป็นผู้นำกองทัพนี้ด้วยตนเอง เขาสวมเกราะเต็มยศและมีเครื่องประดับยศที่ดูสง่างาม มือแต่ละข้างของเขาถือสมบัติล้ำค่าที่แตกต่างกัน ทั้งเจดีย์ หม้อต้ม… วงแหวนพลังที่แผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับจะค้ำยันท้องฟ้าไว้ได้ ผู้สังเกตการณ์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกยำเกรงต่อรัศมีอันน่าเกรงขามของเขา “เจ้าชายเสด็จมาด้วยพระองค์เองเชียวหรือ?” คนอื่นๆ ต่างพบว่าเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึง “ไม่เพียงเท่านั้น เขายังนำสมบัติทั้งแปดชิ้นสำหรับวิชาเทพที่โด่งดังมาด้วย ศึกครั้งนี้เลี่ยงไม่ได้แล้ว” ยอดฝีมืออาวุโสคนหนึ่งเพ่งมองแล้วกล่าว ‘แปดสมบัติผ่าสวรรค์’ เป็นสุดยอดวิชาที่สร้างขึ้นโดยราชันย์เต๋าเทพวานร เจ้าชายเตรียมตัวมาพร้อมตั้งแต่ก่อนเริ่มศึก ดูเหมือนเขาจะตั้งใจเด็ดหัวฝ่ายตรงข้ามให้ได้ “หลี่ชีเย่ ออกมามอบตัวซะ!” เจ้าชายตะโกนด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยอง “นั่นไงล่ะ เขาถึงเป็นหนึ่งในสี่วีรบุรุษอาวุธ ภูเขาอาวุธต้องเจริญรุ่งเรืองแน่หากเขาได้ขึ้นครองอำนาจ” อีกคนกล่าวขึ้น “ไม่มีคนรุ่นเยาว์คนไหนเทียบเขาได้ในตอนนี้ เขาจะได้เป็นเจ้าสำนักคนต่อไปอย่างแน่นอน” อีกคนเสริม เหล่านิกายโดยรอบต่างชื่นชมเจ้าชายแปดแขนและต้องการให้เขาเป็นผู้นำคนต่อไปของภูเขาอาวุธ “ทำไมถึงมีแมลงวันมาส่งเสียงน่ารำคาญตั้งแต่เช้าตรู่กันนะ?” หลี่ชีเย่ตอบรับคำท้าด้วยท่าทีเกียจคร้าน เขาเดินออกมาจากลานบ้าน ราวกับเพิ่งตื่นนอน ดวงตาของเขายังคงสะลึมสะลือในขณะที่มองสถานการณ์เบื้องหน้า เขาไม่ได้ดูใส่ใจกับกองทัพชั้นยอดที่นำโดยเจ้าชายแปดแขนแม้แต่น้อย เหล่าทหารในกองทัพต่างโกรธจัด พวกเขาไม่เคยพบเจอความดูหมิ่นเหยียดหยามเช่นนี้มาก่อนในอาณาเขตของตน “ข้าต้องการคำอธิบายสำหรับการสังหารคนของข้า!” เจ้าชายเดือดดาลไม่ต่างจากคนอื่นๆ เขาคาดหวังว่าหลี่ชีเย่จะต้องตัวสั่นด้วยความกลัว แต่ผลลัพธ์กลับตรงกันข้าม ความดูหมิ่นเช่นนี้คือการท้าทายอำนาจของภูเขาอาวุธอย่างชัดเจน ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่อาจให้อภัยได้ “ก็ตามที่ข้าบอกไป ผู้บุกรุกจะต้องถูกสังหาร จะแปลกใจอะไรกันนักหนา?” หลี่ชีเย่ตอบกลับ “เจ้า!” กองทัพทั้งหมดต่างถลึงตามองหลี่ชีเย่ด้วยความโกรธแค้น ปรารถนาจะฉีกร่างของเขาออกเป็นชิ้นๆ