บทที่ 5483: เจ้าสามารถไปได้ไกลกว่านี้ “นั่นคือเต๋าของเจ้า” หลี่ชีเย่กล่าว “เต๋าของฉัน...” นางรำพึงเบาๆ ครั้งหนึ่งนางเคยเป็นองค์หญิงแห่งจี๋หลิน และได้กลายเป็นผู้ปกครองในท้ายที่สุด ต่อมานางได้เข้าสู่สำนักพุทธ ซึ่งในตอนนั้นยังไม่ได้ใช้ชื่อว่าแดนบริสุทธิ์ นางบรรลุเป็นจักรพรรดิพุทธและใช้ชีวิตอย่างสันโดษในแดนบริสุทธิ์ โลกียวิสัยไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของนางอีกต่อไป วันนี้ นางก้าวออกมาสู่โลกภายนอกอีกครั้งเพราะหลี่ชีเย่ นี่ถือเป็นการท้าทายเต๋าในปัจจุบันของนางอย่างถึงที่สุด “จากตระกูลจักรพรรดิสู่พุทธศาสนา และตอนนี้คือการกลับคืนสู่โลกียวิสัย” เขากล่าว นางเหลือบมองไปทางขอบฟ้า ราวกับว่าสามารถมองเห็นจุดสิ้นสุดของโลกได้ “โชคชะตาได้พรากเราจากกันไปแล้ว ฉันจะยังหวนกลับไปได้อีกหรือ?” นางถาม โลกเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ตระกูลของนางไม่อยู่ที่นั่นแล้ว เช่นเดียวกับเพื่อนฝูงและสมาชิกในครอบครัว หลี่ชีเย่เป็นเพียงคนเดียวที่สามารถก้าวตามนางได้ทัน แต่เขาก็กำลังจะจากไป “สายใยแห่งโชคชะตาถักทอเข้าและออก ทุกสิ่งล้วนอยู่ในจิตใจของเจ้า ไม่ว่าจะเป็นพุทธศาสนาหรือสิ่งอื่นใดก็ตาม” เขากล่าว “ฉันยังสามารถก้าวข้ามผ่านมันไปได้ใช่ไหม คุณชาย?” นางสัมผัสได้ว่าเขากำลังชี้ทางให้นาง เขาลูบแก้มของนางอย่างแผ่วเบา นางหลับตาลงและสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากเขา ความอบอุ่นของเขาทำให้นางหวนนึกถึงอดีต เมื่อครั้งที่นางยังคงใส่ใจต่อโลกใบนี้ “เจ้าสามารถไปได้ไกลกว่านี้ พุทธศาสนากำลังทำให้เจ้าสับสนและกลายเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาในตอนนี้” เขาอธิบาย “แต่พุทธศาสนาคือเหตุผลที่ทำให้ฉันบรรลุถึงจุดนี้” นางแย้ง “ใช่ สำเร็จได้เพราะพุทธศาสนา แต่ก็ล้มเหลวได้เพราะมันเช่นกัน เจ้ากำลังติดอยู่ในวิถีทางของอดีต” เขาพยักหน้า “นั่นคือเหตุผลที่ฉันควรกลับไปใช้ชีวิตแบบทางโลกงั้นหรือ?” นางถามอย่างแผ่วเบา “ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น พุทธศาสนายังคงดำรงอยู่ตราบเท่าที่เจ้าปรารถนาจะให้มันอยู่ อย่างไรก็ตาม เจ้าเป็นพุทธมานานเกินไปแล้ว และถึงเวลาที่ต้องมีการเปลี่ยนแปลง” เขากล่าว “ฉันเข้าใจแล้ว...” นางตอบ “แต่ฉันเคยเดินทางไปทั่วโลกมนุษย์และโปรดสัตว์มาแล้วก่อนหน้านี้” นั่นเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางก่อนที่นางจะกลายเป็นจักรพรรดิพุทธ “ตอนนั้นเจ้ามีจิตใจของผู้ผ่านทางที่รู้ว่าจะต้องจากไปในท้ายที่สุด” เขายิ้ม “ใช่ เพราะทุกสิ่งจะสลายไปในที่สุด ชีวิตในโลกียวิสัยนั้นช่างแสนสั้น” นางเห็นด้วย “สู่โลกใบใหม่ หากไม่มีสิ่งใดที่ควรค่าแก่การจดจำในโลกใบนี้ ก็จงหว่านเมล็ดพันธุ์ลงในโลกใบอื่นและทำให้มันกลายเป็นสิ่งที่ควรค่าเสีย” เขากล่าว “โลกใบอื่นงั้นหรือ?” นางสงสัย “ที่นี่อาจไม่มีอะไรสำหรับเจ้าแล้วในตอนนี้ แต่เจ้าสามารถเริ่มต้นใหม่ในโลกใบใหม่ๆ ที่กำลังถือกำเนิดขึ้นได้” เขากล่าว “โลกใบใหม่?” นางประหลาดใจ “พวกมันจะปรากฏขึ้นในเวลาที่เหมาะสม เป็นโลกที่กำลังก่อกำเนิดและดิ้นรนเพื่อชีวิตก่อนที่สิ่งมีชีวิตจะแพร่ขยาย เจ้าควรจะสามารถหาหนทางใหม่ที่นั่น ไม่ถูกจำกัดอยู่เพียงแค่เต๋าพุทธในปัจจุบันอีกต่อไป” เขากล่าว “โลกที่กำลังก่อกำเนิด... แล้วคุณชายล่ะ? คุณจะไปที่นั่นด้วยไหม?” นางถาม “ใช่ ข้าจะต้องผ่านไปที่นั่นในท้ายที่สุด เพียงแต่ตอนนี้ข้ายังมีธุระที่ยังไม่เสร็จสิ้น” เขากล่าว “เมื่อวันนั้นมาถึง ฉันจะไปรอคุณอยู่ที่นั่น คุณชาย” นางก้มศีรษะลง เขาเคาะหน้าผากของนางเบาๆ สามครั้งแล้วกล่าวว่า “จนกว่าเราจะพบกันใหม่” เขาเริ่มเดินจากไป แต่นางก็เรียกเขาไว้ “คุณชาย” เขาหยุดและหันกลับมาพร้อมรอยยิ้ม “คุณกังวลเรื่องฉันอยู่หรือเปล่า?” นางถาม “ข้าเคยผ่านความสับสนแบบเดียวกับที่เจ้าเป็นอยู่ตอนนี้ เช่นเดียวกับปราชญ์ทางพุทธศาสนามากมายในประวัติศาสตร์ รวมไปถึงเหล่ายอดฝีมือทั้งหลาย การมีความยึดติดเป็นเรื่องจำเป็น มิเช่นนั้นหัวใจเต๋าจะไม่สามารถอดทนได้” เขากล่าว “ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไปที่นั่น ในโลกใบใหม่เหล่านั้น” นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเข้าใจถึงเหตุผล “ข้าหวังว่าทุกอย่างจะยังคงเหมือนเดิมสำหรับเจ้า” เขายิ้มก่อนจะมุ่งหน้าไปยังพื้นที่แห่งหนึ่งในแดนบริสุทธิ์ ดูเหมือนว่าวัดจะรับรู้ถึงการมาถึงของหลี่ชีเย่ เนื่องจากมีพระภิกษุรูปหนึ่งกำลังรออยู่ที่ทางเข้า จีวรของเขามีรอยปะชุนอยู่มากมาย ทว่าสิ่งนั้นไม่สำคัญเลยเมื่อเทียบกับออร่าพุทธที่น่าเกรงขามของเขา รัศมีวงกลมลอยอยู่เบื้องหลังเขา ซึ่งภายในนั้นบรรจุไว้ด้วยอาณาจักรทั้งอาณาจักร เขามีท่าทีที่เป็นกันเอง ปราศจากความเคร่งขรึมตามแบบฉบับของพระผู้บรรลุธรรมทั่วไป “เราพบกันอีกแล้ว ท่านผู้มีเกียรติ” พระภิกษุกล่าวทักทาย ผู้คนจากทวีปเบื้องล่างคงต้องตกตะลึงหากได้เห็นเขาที่นี่ เขาคือมหายานพุทธะแห่งเมืองหมื่นพุทธะ “ข้าตกลงว่าจะมาเยือนก่อนหน้านี้ ดังนั้นข้าจึงมาที่นี่” หลี่ชีเย่ยิ้ม “ท่านเป็นคนรักษาคำพูด” พระภิกษุพนมมือและต้อนรับหลี่ชีเย่เข้าสู่ภายในวัด บทสวดอันศักดิ์สิทธิ์และรัศมีเรืองรองปรากฏอยู่ทั่วทุกหนแห่ง เมฆมงคลปกคลุมอาณาจักรพุทธะที่ลอยอยู่กลางอากาศ สรรพสัตว์ทั้งหลายที่นี่สามารถบรรลุเป็นพุทธะได้ในเวลาที่เหมาะสม ธรรมะไม่มีขีดจำกัดที่นี่ ดอกบัวดอกหนึ่งกำลังเบ่งบานอย่างเงียบเชียบ ดูเหมือนมันจะเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรและพุทธศาสนาแห่งนี้ พระภิกษุที่อยู่ข้างหลี่ชีเย่หายตัวไปในทันใด หลังจากเสียงดังหึ่งๆ กลีบดอกบัวก็เปิดออกและปลดปล่อยแสงอันน่าอัศจรรย์ออกมา แต่ละละอองแสงเปี่ยมไปด้วยศักยภาพอันไร้ขอบเขตของพุทธศาสนา ใครก็ตามที่ได้เห็นปรากฏการณ์นี้ย่อมปรารถนาที่จะกราบกรานเบื้องหน้าแสงสว่างนั้น ยอมจำนนต่อหนทางแห่งธรรม ภาพที่เห็นนี้ทำให้ดูราวกับว่ามีใครบางคนกำลังจะก้าวขึ้นสู่ความเป็นพุทธะ