ตอนที่ 5483
4825 / 5461
อ่าน 5 นาที
Chapter 5483: You Can Go Farther
เผยแพร่เมื่อ 11 มี.ค. 2569 20:41
บทที่ 5483: เจ้าสามารถไปได้ไกลกว่านี้
“นั่นคือเต๋าของเจ้า” หลี่ชีเย่กล่าว
“เต๋าของฉัน...” นางรำพึงเบาๆ
ครั้งหนึ่งนางเคยเป็นองค์หญิงแห่งจี๋หลิน และได้กลายเป็นผู้ปกครองในท้ายที่สุด ต่อมานางได้เข้าสู่สำนักพุทธ ซึ่งในตอนนั้นยังไม่ได้ใช้ชื่อว่าแดนบริสุทธิ์
นางบรรลุเป็นจักรพรรดิพุทธและใช้ชีวิตอย่างสันโดษในแดนบริสุทธิ์ โลกียวิสัยไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของนางอีกต่อไป
วันนี้ นางก้าวออกมาสู่โลกภายนอกอีกครั้งเพราะหลี่ชีเย่ นี่ถือเป็นการท้าทายเต๋าในปัจจุบันของนางอย่างถึงที่สุด
“จากตระกูลจักรพรรดิสู่พุทธศาสนา และตอนนี้คือการกลับคืนสู่โลกียวิสัย” เขากล่าว
นางเหลือบมองไปทางขอบฟ้า ราวกับว่าสามารถมองเห็นจุดสิ้นสุดของโลกได้
“โชคชะตาได้พรากเราจากกันไปแล้ว ฉันจะยังหวนกลับไปได้อีกหรือ?” นางถาม
โลกเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ตระกูลของนางไม่อยู่ที่นั่นแล้ว เช่นเดียวกับเพื่อนฝูงและสมาชิกในครอบครัว
หลี่ชีเย่เป็นเพียงคนเดียวที่สามารถก้าวตามนางได้ทัน แต่เขาก็กำลังจะจากไป
“สายใยแห่งโชคชะตาถักทอเข้าและออก ทุกสิ่งล้วนอยู่ในจิตใจของเจ้า ไม่ว่าจะเป็นพุทธศาสนาหรือสิ่งอื่นใดก็ตาม” เขากล่าว
“ฉันยังสามารถก้าวข้ามผ่านมันไปได้ใช่ไหม คุณชาย?” นางสัมผัสได้ว่าเขากำลังชี้ทางให้นาง
เขาลูบแก้มของนางอย่างแผ่วเบา นางหลับตาลงและสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากเขา ความอบอุ่นของเขาทำให้นางหวนนึกถึงอดีต เมื่อครั้งที่นางยังคงใส่ใจต่อโลกใบนี้
“เจ้าสามารถไปได้ไกลกว่านี้ พุทธศาสนากำลังทำให้เจ้าสับสนและกลายเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาในตอนนี้” เขาอธิบาย
“แต่พุทธศาสนาคือเหตุผลที่ทำให้ฉันบรรลุถึงจุดนี้” นางแย้ง
“ใช่ สำเร็จได้เพราะพุทธศาสนา แต่ก็ล้มเหลวได้เพราะมันเช่นกัน เจ้ากำลังติดอยู่ในวิถีทางของอดีต” เขาพยักหน้า
“นั่นคือเหตุผลที่ฉันควรกลับไปใช้ชีวิตแบบทางโลกงั้นหรือ?” นางถามอย่างแผ่วเบา
“ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น พุทธศาสนายังคงดำรงอยู่ตราบเท่าที่เจ้าปรารถนาจะให้มันอยู่ อย่างไรก็ตาม เจ้าเป็นพุทธมานานเกินไปแล้ว และถึงเวลาที่ต้องมีการเปลี่ยนแปลง” เขากล่าว
“ฉันเข้าใจแล้ว...” นางตอบ “แต่ฉันเคยเดินทางไปทั่วโลกมนุษย์และโปรดสัตว์มาแล้วก่อนหน้านี้”
นั่นเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางก่อนที่นางจะกลายเป็นจักรพรรดิพุทธ
“ตอนนั้นเจ้ามีจิตใจของผู้ผ่านทางที่รู้ว่าจะต้องจากไปในท้ายที่สุด” เขายิ้ม
“ใช่ เพราะทุกสิ่งจะสลายไปในที่สุด ชีวิตในโลกียวิสัยนั้นช่างแสนสั้น” นางเห็นด้วย
“สู่โลกใบใหม่ หากไม่มีสิ่งใดที่ควรค่าแก่การจดจำในโลกใบนี้ ก็จงหว่านเมล็ดพันธุ์ลงในโลกใบอื่นและทำให้มันกลายเป็นสิ่งที่ควรค่าเสีย” เขากล่าว
“โลกใบอื่นงั้นหรือ?” นางสงสัย
“ที่นี่อาจไม่มีอะไรสำหรับเจ้าแล้วในตอนนี้ แต่เจ้าสามารถเริ่มต้นใหม่ในโลกใบใหม่ๆ ที่กำลังถือกำเนิดขึ้นได้” เขากล่าว
“โลกใบใหม่?” นางประหลาดใจ
“พวกมันจะปรากฏขึ้นในเวลาที่เหมาะสม เป็นโลกที่กำลังก่อกำเนิดและดิ้นรนเพื่อชีวิตก่อนที่สิ่งมีชีวิตจะแพร่ขยาย เจ้าควรจะสามารถหาหนทางใหม่ที่นั่น ไม่ถูกจำกัดอยู่เพียงแค่เต๋าพุทธในปัจจุบันอีกต่อไป” เขากล่าว
“โลกที่กำลังก่อกำเนิด... แล้วคุณชายล่ะ? คุณจะไปที่นั่นด้วยไหม?” นางถาม
“ใช่ ข้าจะต้องผ่านไปที่นั่นในท้ายที่สุด เพียงแต่ตอนนี้ข้ายังมีธุระที่ยังไม่เสร็จสิ้น” เขากล่าว
“เมื่อวันนั้นมาถึง ฉันจะไปรอคุณอยู่ที่นั่น คุณชาย” นางก้มศีรษะลง
เขาเคาะหน้าผากของนางเบาๆ สามครั้งแล้วกล่าวว่า “จนกว่าเราจะพบกันใหม่”
เขาเริ่มเดินจากไป แต่นางก็เรียกเขาไว้ “คุณชาย”
เขาหยุดและหันกลับมาพร้อมรอยยิ้ม
“คุณกังวลเรื่องฉันอยู่หรือเปล่า?” นางถาม
“ข้าเคยผ่านความสับสนแบบเดียวกับที่เจ้าเป็นอยู่ตอนนี้ เช่นเดียวกับปราชญ์ทางพุทธศาสนามากมายในประวัติศาสตร์ รวมไปถึงเหล่ายอดฝีมือทั้งหลาย การมีความยึดติดเป็นเรื่องจำเป็น มิเช่นนั้นหัวใจเต๋าจะไม่สามารถอดทนได้” เขากล่าว
“ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไปที่นั่น ในโลกใบใหม่เหล่านั้น” นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเข้าใจถึงเหตุผล
“ข้าหวังว่าทุกอย่างจะยังคงเหมือนเดิมสำหรับเจ้า” เขายิ้มก่อนจะมุ่งหน้าไปยังพื้นที่แห่งหนึ่งในแดนบริสุทธิ์
ดูเหมือนว่าวัดจะรับรู้ถึงการมาถึงของหลี่ชีเย่ เนื่องจากมีพระภิกษุรูปหนึ่งกำลังรออยู่ที่ทางเข้า
จีวรของเขามีรอยปะชุนอยู่มากมาย ทว่าสิ่งนั้นไม่สำคัญเลยเมื่อเทียบกับออร่าพุทธที่น่าเกรงขามของเขา รัศมีวงกลมลอยอยู่เบื้องหลังเขา ซึ่งภายในนั้นบรรจุไว้ด้วยอาณาจักรทั้งอาณาจักร
เขามีท่าทีที่เป็นกันเอง ปราศจากความเคร่งขรึมตามแบบฉบับของพระผู้บรรลุธรรมทั่วไป
“เราพบกันอีกแล้ว ท่านผู้มีเกียรติ” พระภิกษุกล่าวทักทาย
ผู้คนจากทวีปเบื้องล่างคงต้องตกตะลึงหากได้เห็นเขาที่นี่ เขาคือมหายานพุทธะแห่งเมืองหมื่นพุทธะ
“ข้าตกลงว่าจะมาเยือนก่อนหน้านี้ ดังนั้นข้าจึงมาที่นี่” หลี่ชีเย่ยิ้ม
“ท่านเป็นคนรักษาคำพูด” พระภิกษุพนมมือและต้อนรับหลี่ชีเย่เข้าสู่ภายในวัด
บทสวดอันศักดิ์สิทธิ์และรัศมีเรืองรองปรากฏอยู่ทั่วทุกหนแห่ง เมฆมงคลปกคลุมอาณาจักรพุทธะที่ลอยอยู่กลางอากาศ
สรรพสัตว์ทั้งหลายที่นี่สามารถบรรลุเป็นพุทธะได้ในเวลาที่เหมาะสม ธรรมะไม่มีขีดจำกัดที่นี่
ดอกบัวดอกหนึ่งกำลังเบ่งบานอย่างเงียบเชียบ ดูเหมือนมันจะเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรและพุทธศาสนาแห่งนี้
พระภิกษุที่อยู่ข้างหลี่ชีเย่หายตัวไปในทันใด หลังจากเสียงดังหึ่งๆ กลีบดอกบัวก็เปิดออกและปลดปล่อยแสงอันน่าอัศจรรย์ออกมา แต่ละละอองแสงเปี่ยมไปด้วยศักยภาพอันไร้ขอบเขตของพุทธศาสนา
ใครก็ตามที่ได้เห็นปรากฏการณ์นี้ย่อมปรารถนาที่จะกราบกรานเบื้องหน้าแสงสว่างนั้น ยอมจำนนต่อหนทางแห่งธรรม ภาพที่เห็นนี้ทำให้ดูราวกับว่ามีใครบางคนกำลังจะก้าวขึ้นสู่ความเป็นพุทธะ
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.