Chapter 5490: ฉันสมควรตายหรือไม่ ท่าน? “ขอบคุณค่ะ ท่าน ท่านมีวิสัยทัศน์ดั่งอมตะผู้หยั่งรู้” นางโค้งคำนับอย่างสง่างาม ทำให้ผู้คนลืมเลือนกลิ่นอายที่น่าสะอิดสะเอียนก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น “เจ้าไม่ได้รอข้าที่นี่เพียงเพื่อจะมายกยอข้าใช่ไหม?” หลี่ชีเย่แย้มยิ้ม “ข้าปรารถนาจะเดินเล่นไปกับท่าน จะเป็นไรหรือไม่คะ?” นางเผยรอยยิ้มที่สามารถล้มล้างอาณาจักรได้ ในขณะที่ดวงตาเปล่งประกายแห่งความหวัง ทำให้ยากที่ใครจะปฏิเสธลง สายตาที่หยั่งลึกทว่าอ่อนโยนของนางสามารถตรึงใครก็ตามให้ติดอยู่ในภวังค์ได้โดยง่าย การตอบรับคำขอของนางคือผลลัพธ์เพียงหนึ่งเดียวที่อาจเกิดขึ้น “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?” เขายิ้มและเริ่มก้าวเดิน นางเดินตามเขาไปด้วยย่างก้าวที่งดงาม เว้นระยะห่างได้อย่างพอเหมาะพอดีกับสถานการณ์ กลิ่นหอมอันน่ารื่นรมย์โชยออกมาจากร่างกายของนาง เพียงแค่สูดดมเบาๆ ใครก็ตามจะพบว่าชีวิตนั้นช่างงดงามเหลือเกิน ที่ได้รับเกียรติให้เดินเคียงข้างไปกับนาง “ท่านคะ ฉันสมควรตายหรือไม่?” นางเอ่ยถามระหว่างทาง “เจ้าบอกข้ามาสิ” เขาจ้องมองนางเพื่อรอคำตอบ นางสบตาเขากลับด้วยความสงบนิ่งและผ่อนคลาย ไม่ได้เป็นการแสดง แต่เสน่ห์โดยกำเนิดของนางยังคงพรั่งพรูออกมา มันกระเพื่อมไหวในดวงตาของนางราวกับผืนน้ำ สะท้อนลึกเข้าไปในจิตใจ “ข้าไม่คิดว่าข้าสมควรตายค่ะ หากเราใช้มาตรฐานของจักรพรรดิและผู้พิชิตเป็นตัวตัดสิน ข้าถือว่าตนเองค่อนข้างบริสุทธิ์นัก” นางกล่าว เขาทอดสายตามองไปยังที่ไกลแสนไกลแล้วกล่าวว่า “อย่าได้ยึดติดอยู่เพียงแค่ปัจจุบันและอดีต จงนึกถึงอนาคตด้วย” “เช่นนั้นในอนาคต ข้าสมควรตายหรือไม่คะ?” นางถามอย่างตรงไปตรงมา พร้อมยอมรับทุกคำตอบ “เจ้าเป็นเพียงคนเดียวที่รู้คำตอบนั้น” เขากล่าว “ท่านคะ ข้าไม่มีความทะเยอทะยานใดๆ และไม่ได้เรียกร้องความสมบูรณ์แบบ” นางเอียงคอครุ่นคิดก่อนจะตอบ “ดี ความทะเยอทะยานบางครั้งก็ถูกใช้เป็นข้ออ้างก่อนจะถลำลึกเข้าสู่ความมืดมิด กลายเป็นสิ่งที่ตนเคยเกลียดชังที่สุด” หลี่ชีเย่แย้มยิ้ม “นั่นคือเหตุผลที่ข้าพอใจยิ่งนักที่จะก้าวเดินต่อไปเพียงลำพัง” นางกล่าวด้วยความมุ่งมั่น “เจ้ารู้ถึงต้นกำเนิดของเจ้าหรือไม่?” เขาถาม “ข้ารู้ค่ะ และข้ารู้ถึงความจำเป็นที่จะต้องชำระล้างสิ่งเจือปนและแก้ไขข้อบกพร่องของข้า” นางกล่าว “ดี” หลี่ชีเย่พยักหน้า “การมีการตระหนักรู้ในตนเองอย่างถ่องแท้นั้นหาได้ยากยิ่ง แต่ด้วยธรรมชาติของเจ้า ทุกสิ่งสามารถเป็นเรื่องง่ายสำหรับเจ้าได้ สิ่งต่างๆ มากมายล้วนอยู่ใกล้แค่เอื้อม” “ความยั่วยวนคือธรรมชาติโดยเนื้อแท้ของข้า แต่ข้าปรารถนาจะตัดมันทิ้งและเปลี่ยนผ่านไปสู่ตัวตนของข้าเอง” นางกล่าวอย่างจริงจัง “ข้าไม่ได้ปฏิเสธว่าข้าครอบครองสิ่งเหล่านี้ แต่นั่นไม่ใช่ความผิดของข้า” “นั่นเป็นความจริง เจ้าไม่ได้ร้องขอที่จะเกิดมาพร้อมกับลักษณะทางกายภาพเหล่านี้ เพียงแค่ถูกสร้างมาในลักษณะนี้เท่านั้น” เขากล่าว “ขอบคุณที่เข้าใจข้าค่ะ ท่าน” นางโค้งคำนับด้วยความซาบซึ้งในความเข้าใจของเขา “อย่างไรก็ตาม เจ้ามีของขวัญอย่างหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้” เขากล่าวต่อ “สิ่งมหัศจรรย์แห่งการสืบพันธุ์ ข้าทราบดีค่ะ ท่าน” นางถอนหายใจและกล่าว เสียงถอนหายใจอันหดหู่ของนางสามารถสร้างความโศกเศร้าลึกซึ้งให้แก่ใครก็ตามที่ได้ยิน พวกเขาพร้อมจะทำทุกอย่างเพียงเพื่อให้เห็นนางยิ้มอีกครั้ง “นั่นคือเหตุผลว่าทำไมมันจึงไม่ใช่ความผิดของเจ้า นี่คือสิ่งที่ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ตอนที่เจ้าถูกสร้างขึ้น มันคือความหมายของการดำรงอยู่ของเจ้า” เขากล่าว “แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้าเป็น” นางกล่าวด้วยความขัดเคืองใจ “ใช่ เจ้าคือผลิตภัณฑ์ที่ไม่ประสบความสำเร็จ ผู้ซึ่งพยายามจำกัดความยั่วยวนของตนเองอย่างตั้งใจและมีเป้าหมายที่แตกต่างออกไป” เขากล่าว “ข้าเพียงปรารถนาจะเป็นคนธรรมดาเท่านั้นค่ะ” นางเห็นด้วย “สิ่งที่เป็นเจ้าอยู่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ แต่เจ้าสามารถตัดสินใจได้ว่าเจ้าคือใคร” เขากล่าว “เจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีจิตวิญญาณและมีอิสระที่จะไล่ตามเป้าหมายของเจ้า ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม” “ข้าปรารถนาจะเป็นอิสระ นั่นคือเหตุผลที่ข้าพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองอยู่เสมอ” ในที่สุดนางก็ตอบหลังจากหยุดไปชั่วครู่ “และการยืนกรานนี้กลับยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้กับเจ้า” หลี่ชีเย่แย้มยิ้ม “หากปราศจากการดิ้นรนเพื่อความสมบูรณ์แบบนี้ เจ้าก็คงไม่มีเสน่ห์ดึงดูดจนทำให้ผู้อื่นคลุ้มคลั่งได้เช่นในปัจจุบัน มันเป็นเรื่องของพุทธศาสนาและวิชาลึกลับ เมื่อเจ้ามุ่งมั่นสู่ทางธรรม เจ้าจะได้รับวิชาเหล่านั้นมาโดยธรรมชาติแม้เจ้าจะไม่ได้ต้องการก็ตาม ดังนั้นในกรณีของเจ้า อย่าได้คิดมากเรื่องความยั่วยวนที่ฝังอยู่ในเนื้อกระดูก เพราะนั่นจะยิ่งทำให้เสน่ห์ของเจ้าลดน้อยถอยลง” “ฟังดูเหมือนความย้อนแย้งเลยนะคะ” นางกล่าว “มันขัดกับสามัญสำนึกอย่างแน่นอน แต่อีกแง่มุมหนึ่งอาจเป็นหายนะ ส่วนอีกแง่มุมหนึ่งอาจเป็นเรื่องดี” หลี่ชีเย่กล่าว “โปรดชี้แนะด้วยว่าข้าควรทำอย่างไร ท่าน” นางโค้งคำนับอีกครั้ง “เส้นทางของเจ้าคือการพัฒนาตนเองสู่ความสมบูรณ์แบบ แต่ร่างกายโดยกำเนิดของเจ้ากลับกำหนดของขวัญและความสามารถของเจ้า ยิ่งเจ้าแข็งแกร่งขึ้นเท่าไหร่เพื่อที่จะสลัดทิ้งมันไป เสน่ห์ของเจ้าก็จะยิ่งทวีคูณขึ้นเท่านั้น” เขากล่าวซ้ำ “แล้วข้าจะทำอะไรได้อีกคะ?” นางขมวดคิ้ว “แม้จะมีความย้อนแย้งนี้อยู่ แต่เมื่อเจ้าบรรลุถึงสภาวะสูงสุด เจ้าจะกลับคืนสู่ต้นกำเนิดและสามารถซ่อนความยั่วยวนนั้นไว้ได้” เขาอธิบาย “สภาวะสูงสุดเหมือนกับเส้นทางของเหล่าจักรพรรดิและผู้พิชิตหรือคะ?” นางถาม “มันแตกต่างกัน” เขากล่าว “หากเจ้าสามารถกลับไปสู่ตัวตนที่แท้จริงได้ เจ้าจะสามารถไปได้ไกลยิ่งกว่าเดิมด้วยข้อได้เปรียบโดยกำเนิดของเจ้า ซึ่งเป็นรากฐานที่ไม่มีใครเหมือน” “การได้ฟังท่านชี้แนะ มีประโยชน์ยิ่งกว่าการบำเพ็ญเพียรมานับแสนปีเสียอีกค่ะ” นางกล่าวแสดงความขอบคุณ