บทที่ 6311: ไก่นั่นอร่อยไหม? “หัวใจแห่งเต๋า ข้าเข้าใจแล้ว” หลี่ชีเยี่ยยิ้มก่อนจะเปิดใช้งานแผ่นศิลาผู้ก่อตั้งอีกครั้ง ตัวอักษรทั้งแปดสิบเอ็ดตัวหลุดลอยออกมาจากแผ่นศิลา พวกมันปรับเปลี่ยนตำแหน่งจนกลายเป็นรูปดวงตาและกลับเข้าไปรวมกับศิลาอีกครา คัมภีร์รกร้างเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยดวงตาแห่งอักขระ เจียงชิงเม่ยถึงกับพูดไม่ออก เพราะเขาสามารถควบคุมคัมภีร์ประจำสำนักของพวกนางได้อย่างสมบูรณ์ “เอาล่ะ พยายามเข้าให้เต็มที่ เพราะท้ายที่สุดแล้วมันก็ขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเอง ข้าทำได้เพียงชี้แนะเส้นทางให้เท่านั้น” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม “ขอบพระคุณสำหรับของขวัญอันล้ำค่าค่ะ บรรพชน” นางก้มกราบ หลี่ชีเยี่ยโบกมือเบาๆ ก่อนจะหายวับไปบนท้องฟ้า *** ในขณะเดียวกัน กลุ่มของมู่หู่เกือบจะคลั่งเพราะมัวแต่ตามหาหลี่ชีเยี่ยไปทั่วเขานับหมื่น อนิจจา เขากลับไร้ร่องรอย เมื่อพวกเขาใกล้จะหมดหวัง เขาก็กลับมาปรากฏตัวที่หน้าทางเข้าลานบ้าน “นายน้อย ท่านไปที่ใดมา?” พวกเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก “แค่ไปเดินชมวิว” หลี่ชีเยี่ยตอบพลางกัดเนื้อไก่ “...” กลุ่มคนมองหน้ากันไปมา “ท่านทำพวกเราตกใจแทบแย่ นายน้อย” องค์หญิงเฉินกล่าว “จะมีอะไรทำอันตรายข้าได้ในที่แห่งนี้?” หลี่ชีเยี่ยถามกลับ “...” กลุ่มคนเพิ่งตระหนักได้ว่าพวกเขาตื่นตระหนกไปเองโดยไร้เหตุผล ตัวตนระดับหลี่ชีเยี่ยจะไปไหนในสำนักย่อมไม่มีปัญหาอะไร “โฮก!” เสียงคำรามดังสนั่นตามมาด้วยพายุลมแรง ทำให้เหล่าคนหนุ่มสาวแตกตื่น “เกิดอะไรขึ้น?” พวกเขาเริ่มสับสน เสือตัวหนึ่งซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าเสือปกติสามถึงสี่เท่าพุ่งขึ้นมาบนยอดเขา มันมีปีกคู่หนึ่งที่อาบไปด้วยสายฟ้า “เสือเฝ้ายาม!” สีหน้าของมู่หู่เปลี่ยนไป เมื่อเห็นหลี่ชีเยี่ย เสือตัวนั้นก็เผยเขี้ยวคมและพุ่งเข้าใส่เขาทันที “หยุดนะ!” เหล่าคนหนุ่มสาวตอบสนองอย่างรวดเร็ว มู่หู่เรียกกระบี่ไม้ของเขาออกมา คนอื่นๆ ก็ทำเช่นเดียวกัน พวกเขาปลดปล่อยมหาเต๋าเพื่อสกัดกั้นเสือตัวนั้น “ปัง!” เสือตัวนั้นทำลายการโจมตีของพวกเขาได้อย่างง่ายดาย กรงเล็บอันแหลมคมของมันสามารถตัดภูเขาให้ขาดสะบั้นได้ในชั่วพริบตา “อยากได้กระดูกไหม?” หลี่ชีเยี่ยโยนน่องไก่ที่เขากินหมดแล้วใส่เสือตัวนั้น “ปัง!” แรงกระแทกส่งให้เสือกระเด็นไปไกล มันกระแทกเข้ากับพื้นจนลุกไม่ขึ้น “ช่างบังอาจนักที่มาก่อเรื่องในที่แห่งนี้!” ชายวัยกลางคนร่อนลงมาจากท้องฟ้า เขาสวมชุดเกราะเต็มยศและมีประกายตาที่น่าเกรงขาม กลุ่มศิษย์จำนวนหนึ่งร่อนลงตามหลังเขามา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่มีฝีมือหากดูจากการเคลื่อนไหว “ศิษย์พี่กงจากยอดเขาเล่นแร่แปรธาตุ ศิษย์เอกของท่านอาเล็กอัลช์เดียร์” มู่หู่ไม่ชอบสถานการณ์นี้เลย เขาเดินเข้าไปทักทาย “ศิษย์พี่กง เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเหตุใดถึงได้มากันมากขนาดนี้?” “เจ้าถามข้าหรือ” ชายผู้นั้นจ้องเขม็งไปที่มู่หู่ก่อนจะจ้องไปยังหลี่ชีเยี่ย หรือจะให้พูดให้ถูกคือจ้องไปยังไก่ย่างในมือของเขา อกของเขาขยับขึ้นลงด้วยความโกรธเมื่อยืนยันได้ว่าเป็นไก่ตัวนั้นจริงๆ “เจ้าเป็นใคร! กล้าดียังไงถึงมาขโมยไก่เล่นแร่แปรธาตุแปดสมบัติของอาจารย์ข้า! เจ้าต้องตาย!” ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ “...” มู่หู่หันกลับไปมองที่ไก่ แล้วก็จริงดังคาด มันตรงกับคำบรรยายไม่มีผิด “นายน้อย จริงหรือครับ?” เขาถามกระซิบกับหลี่ชีเยี่ย “ไม่รู้สิ ข้าแค่หิว” หลี่ชีเยี่ยคิดว่ามันเป็นมื้ออาหารที่ดี ปากของเขายังคงเลอะคราบน้ำมันอยู่เลย เหล่าคนหนุ่มสาวมองหน้ากันและยิ้มแหย ไก่นั่นเป็นสิ่งมีชีวิตสายเล่นแร่แปรธาตุพิเศษที่สามารถบ่มเพาะสมุนไพรได้หลายชนิด มันช่วยกำจัดแมลงที่เป็นอันตรายแถมยังช่วยปรับสภาพดินอีกด้วย มีข่าวลือว่าจักรพรรดิอัลช์เดียร์ใช้เวลาเนิ่นนานในการรับใช้เป็นผู้ช่วยเตาหลอมให้จักรพรรดิมังกรโอสถก่อนจะได้รับไก่ตัวนี้มา สมบัติล้ำค่าของอาจารย์บัดนี้กลับกลายเป็นมื้ออาหารไปเสียแล้ว จึงไม่แปลกที่ศิษย์เอกจะโกรธแค้นถึงเพียงนี้ “เขาคือบรรพชนนะ มันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือ?” องค์หญิงเฉินกระซิบกับมู่หู่ มู่หู่ยิ้มแหยเพราะเรื่องนี้มันเกินขอบเขตที่เขาจะจัดการได้ “เจ้าคนชั่วร้าย การกระทำต่ำช้าของเจ้าจะไม่ได้รับอนุญาตในดินแดนรกร้างแห่งนี้!” ศิษย์พี่กงตะโกน “อย่าขัดจังหวะเวลาอาหารของผู้อื่น” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “ข้าจะหั่นเจ้าเป็นชิ้นๆ ไอ้คนโง่เขลา!” ศิษย์พี่กงเรียกสามง่ามออกมาเตรียมพุ่งเข้าแทง “หยุดเสีย อย่าได้เสียมารยาท!” มีคนเข้ามาแทรกแซงพร้อมกลิ่นอายจักรพรรดิ ซึ่งสะกดศิษย์พี่กงให้นิ่งค้างไป ชายหนุ่มผู้มีเขากวางงอกออกมาจากศีรษะร่อนลงบนยอดเขา เขาคือจักรพรรดิที่อายุน้อยที่สุดในดินแดนรกร้างที่มีผลเต๋าเพียงหนึ่งผลเท่านั้น “ท่านอา” มู่หู่ประสานมือทำความเคารพ “อาจารย์ เขามันขโมยไก่ของท่านไป!” ศิษย์พี่กงรีบฟ้อง จักรพรรดิอัลช์เดียร์โบกมือไล่ “ถอยไป อย่าพูดมาก” “ท่านอมตะ มันรสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?” เขาเดินเข้ามาถามพร้อมรอยยิ้มกว้าง