Chapter 481: การบำรุงเถาองุ่นโลหิต กล่องเก็บของระดับไดมอนด์รูปทรงใบไม้ถูกใช้เป็นที่เก็บเนื้อของสิ่งมีชีวิตต่างมิติมามากมาย มันจึงส่งกลิ่นเหม็นเน่าที่ชวนคลื่นเหียนออกมา อย่างไรก็ตาม ทันทีที่ ‘ปากแห่งการละทิ้ง’ ของเรดทอร์นถูกเปิดใช้งาน คลื่นพลังงานที่แผ่ออกมาก็เพียงพอที่จะขับไล่กลิ่นเหม็นทั้งหมดให้จางหายไป อัจฉริยะเพียงแค่ต้องร่อนลงบนดอกไม้เนื้อของปากแห่งการละทิ้งในยามที่มันเข้าไปอยู่ในกล่องเก็บของระดับไดมอนด์รูปทรงใบไม้ ด้วยเหตุนี้ หลินหยวนจึงไม่จำเป็นต้องยัดก้อนกระดาษที่ทำจากเยื่อใบไม้เข้าไปในจมูกของมันอีกต่อไป หลินหยวนคิดว่าเรดทอร์นเป็นศิษย์ของอัจฉริยะอย่างแท้จริง เพราะมันเริ่มวางท่าทางไม่ต่างจากอัจฉริยะเลยสักนิด หลินหยวนรู้สึกภูมิใจที่ได้เห็นว่าเรดทอร์นสามารถสร้างประโยคสื่อสารง่ายๆ ได้แล้ว เมื่อครึ่งปีก่อน เรดทอร์นยังเป็นเพียงเมล็ดพันธุ์ต้นกำเนิดที่ว่างเปล่าและไร้รูปทรง แต่มันกลับเบ่งบานอย่างรวดเร็วภายใต้การดูแลของเขา หลินหยวนตระหนักว่าระดับสติปัญญาของเรดทอร์นกำลังเพิ่มสูงขึ้นเช่นกัน ในยามที่มันย่อยเนื้อสัตว์ภายในกล่องเก็บของระดับไดมอนด์ มันไม่ได้ยัดเยียดเนื้อเข้าไปอย่างไร้สติเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ตอนนี้มันจะงอกเถาวัลย์ออกมาเพื่อแยกเนื้อของสิ่งมีชีวิตต่างมิติระดับโกลด์ จากนั้นจึงลำเลียงเนื้อที่ละลายแล้วผ่านรากที่เชื่อมต่อระหว่างเถาวัลย์และต้นแม่ ส่งตรงไปยังปากแห่งการละทิ้ง จากนั้น ปากแห่งการละทิ้งและลิ้นแห่งการละทิ้งจะเลือกตัวช่วยย่อยที่ดีที่สุดให้เหมาะสมกับสิ่งมีชีวิตต่างมิติตัวนั้นๆ ก่อนจะทำการย่อยพวกมันในท้ายที่สุด วิธีการนี้ช่วยเร่งกระบวนการย่อยอาหารให้เร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทว่าเป้าหมายไม่ใช่แค่การเพิ่มอัตราการย่อยเท่านั้น หลินหยวนคิดว่านี่เป็นสัญญาณของการเปลี่ยนแปลงบุคลิกภาพของเรดทอร์น ตอนนี้มันเริ่มใส่ใจภาพลักษณ์และพยายามมีกิริยามารยาทมากขึ้น ตอนที่เรดทอร์นเริ่มงอกเถาวัลย์ไร้หนามออกมาครั้งแรก มันเพียงแค่ขอให้หลินหยวนผูกมันเป็นโบว์ผีเสื้อเท่านั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป เรดทอร์นเริ่มต้องการปรับปรุงรูปลักษณ์ของตัวเองและขอให้หลินหยวนใช้ริบบิ้นสีต่างๆ มาผูกเป็นโบว์แทน จำนวนของ ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ ที่เคยว่างเปล่าได้เพิ่มขึ้นเป็น 30 ชิ้นภายในวันเดียว หลินหยวนกล่าวกับเรดทอร์นว่า “เรดทอร์น เจ้าช่วยเก็บเกี่ยว ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ ที่ตั้งใจจะเก็บเข้าคลังได้ไหม?” เรดทอร์นที่กำลังเล่นกับดอกไม้ทรงเหงือกขนาดใหญ่สิบดอกก็หยุดชะงักและทำสีหน้าจริงจัง จากนั้นจึงพ่นสปอร์ออกมาเมื่อหลินหยวนเอ่ยปาก สปอร์เหล่านั้นงอกเป็นเถาวัลย์สองเส้นที่เท้าของหลินหยวน เรดทอร์นเรียก ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ ออกมาผ่านทางรากที่เชื่อมต่อกับเถาวัลย์และส่งมอบให้กับหลินหยวนอย่างว่าง่าย แม้เรดทอร์นจะสร้าง ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ ได้เพียงประมาณ 60 ชิ้น แต่มันก็สามารถเปลี่ยนเป็นทุ่งดอกไม้หรือกลายเป็นเครื่องมือโจมตีที่สำคัญได้ทันทีเมื่อรวมตัวกันในสนามรบ หลินหยวนเคยเห็นเรดทอร์นเก็บเกี่ยว ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ ตามคำสั่งในการต่อสู้มาแล้ว เถาวัลย์ไร้หนามเคยใช้ ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ เป็นของเล่น เมื่อหลินหยวนเห็นเถาองุ่นโลหิต เขาก็เกิดความคิดที่จะใช้ ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ ในการบำรุงมัน ปากแห่งการละทิ้งย่อยอาหารได้อย่างรวดเร็ว น่าเสียดายที่อัตราการวิวัฒนาการของเรดทอร์นนั้นช้า ด้วยเหตุนี้ ปากแห่งการละทิ้งจึงจะเริ่มเติมเต็ม ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ ก็ต่อเมื่อจำนวนลดลงต่ำกว่า 60 ชิ้นเท่านั้น เมื่อถึงตอนนั้นเรดทอร์นถึงจะเปิดใช้งานปากแห่งการละทิ้งเพื่อเปลี่ยนเนื้อที่ย่อยแล้วส่วนเกินให้กลายเป็น ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ เพื่อเก็บรักษาไว้ ดังนั้น การที่หลินหยวนดึง ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ ไปใช้จึงไม่ทำให้วิวัฒนาการของเรดทอร์นช้าลง มันเพียงแค่ต้องการเนื้อของสิ่งมีชีวิตต่างมิติปริมาณมหาศาลเท่านั้น หลินหยวนวาง ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ ลงที่รากของเถาองุ่นโลหิต ในฐานะอสูรระดับแพลตินัม IV/เอพิค เถาองุ่นโลหิตสามารถดูดซับสารอาหารผ่านทางรากได้ หากเถาองุ่นโลหิตไม่สามารถดูดซับพลังงานบริสุทธิ์จาก ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ ได้ หลินหยวนก็คงต้องไปที่สตาร์เว็บเพื่อซื้อเลือดอสูรระดับแพลตินัม เลือดอสูรระดับแพลตินัมที่ซื้อมาจะถูกนำมาใช้บำรุงเถาองุ่นโลหิตให้เติบโตจนได้ผลเป็น ‘องุ่นโลหิต’ เมื่อ ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ ถูกวางลงที่รากของเถาองุ่นโลหิต หลินหยวนก็กลั้นหายใจและเฝ้ามองความเคลื่อนไหวของมัน สิ่งที่เขาเห็นคือรากของเถาองุ่นโลหิตโอบล้อม ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ เอาไว้และบีบให้แน่นขึ้นเรื่อยๆ รากที่แหลมคมทิ่มแทงเข้าไปใน ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ หลินหยวนประหลาดใจกับสิ่งที่เห็น เขาไม่คิดว่า ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ ของเรดทอร์นจะมีความทนทานขนาดนี้ หรือบางทีอาจเป็นเพราะรากของเถาองุ่นโลหิตที่อ่อนแอเกินไป หลินหยวนสร้างขนนกที่ทำจาก ‘เงินวิญญาณทิวาราตรี’ โดยใช้ทรายต้นกำเนิดของเขา และกรีดช่องเปิดบน ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ รากของเถาองุ่นโลหิตจำนวนหนึ่งจึงสามารถแทรกซึมเข้าไปผ่านทางช่องเปิดนั้นได้ หลินหยวนสังเกตเห็นพลังงานสีแดงเลือดที่สั่นไหวอยู่รอบๆ เถาองุ่นโลหิตในไม่ช้า ผู้ขายเถาองุ่นโลหิตได้เตรียมชั้นวางไว้ให้มัน ทันใดนั้น เถาวัลย์ใหม่ๆ ก็เริ่มงอกออกมา น้ำยางสีแดงเหนียวหนืดตรงจุดที่เคยถูกกรีดบนองุ่นโลหิตเริ่มแห้งลงอย่างช้าๆ เมื่อหลินหยวนเอื้อมมือไปสัมผัส ชั้นของยางไม้สีแดงก็หลุดลอกออกมาทันที บาดแผลนั้นตื้นลงแล้ว เถาองุ่นโลหิตดูดซับ ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ อย่างรวดเร็ว หลังจากผ่านไปเพียง 20 นาที เลือดใน ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ ก็เกือบจะหมดไป หลินหยวนสังเกตเห็นว่าอัตราที่เถาองุ่นโลหิตดูดซับ ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ นั้นใกล้เคียงกับอัตราที่เรดทอร์นผลิต ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ ออกมา หลินหยวนวาง ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ ที่เหลืออีก 29 ชิ้นไว้ที่รากของเถาองุ่นโลหิต จากนั้นจึงใช้ขนนกเงินวิญญาณทิวาราตรีกรีดช่องเปิดบนทุกชิ้น ช่องเปิดนั้นเล็กพอที่จะมั่นใจได้ว่าพลังงานเลือดใน ‘ดวงตาแห่งการละทิ้ง’ แต่ละชิ้นจะไม่รั่วไหลออกมา ในขณะที่ยังคงเอื้อให้รากของเถาองุ่นโลหิตสามารถเข้าถึงได้ง่าย