Chapter 1876 - ผู้อาวุโสรับเชิญ “อะไรนะ?” เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ไม่เพียงแต่อิ่นเฉิงคง แม้แต่ไป๋ลี่เสวียนคงและคนอื่นๆ ต่างก็ตกตะลึงอย่างถึงที่สุด ในขณะนั้น อิ่นเฉิงคงยืนอึ้งไปเลย สีหน้าของเขาดูแย่มาก ราวกับว่าเพิ่งถูกบังคับให้กินมูลสุนัขเข้าไปสักร้อยชั่ง เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าตัวเองจะถูกชูเฟิงหลอกเอาได้ ชูเฟิงไม่ได้มีหลักฐานที่แน่ชัดเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่พยายามขู่ให้เขากลัวเท่านั้น ทว่า... เขากลับถูกขู่จนเสียขวัญและเปิดเผยตัวออกมาเองพร้อมกับยอมรับความจริงทั้งหมด เขาพ่ายแพ้ต่อแผนการของชูเฟิงอย่างย่อยยับ “ชูเฟิง ไอ้สารเลวเจ้าเล่ห์ ต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็จะลากเจ้าไปลงนรกด้วยกัน!!!” ด้วยความโกรธแค้น อิ่นเฉิงคงพุ่งเข้าหาชูเฟิงเพื่อหมายจะสังหารเขา “ตู้ม~~~” อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะเข้าถึงตัวชูเฟิง ร่างของเขาก็ระเบิดออก เหลือเพียงกึ่งศาสตราจักรพรรดิที่เขาเคยถือไว้ตกลงสู่พื้น ส่วนอิ่นเฉิงคงนั้นขาดใจตายไปในทันที ไม่ใช่ชูเฟิงที่เป็นคนฆ่าเขา แต่เป็นไป๋ลี่เสวียนคงที่เป็นคนลงมือ เดิมทีไป๋ลี่เสวียนคงลังเลที่จะสังหารอิ่นเฉิงคง แต่เมื่อเห็นว่าอิ่นเฉิงคงกล้าโจมตีชูเฟิง เขาก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป “การตายของไอ้คนทรยศนั่นถือว่าสมควรแล้ว แต่ชูเฟิง เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเป็นเขา?” ไป๋ลี่เสวียนคงเอ่ยถาม ในตอนนั้น ไม่ใช่แค่คนจากหุบเขาไม้ครามที่มองมาที่ชูเฟิง แม้แต่หนานกงหลงเจี้ยน เซียนเข็มทิศ รวมถึงเหล่ามังกรอสูรราชันย์ต่างก็จับจ้องไปที่เขา พวกเขาต่างอยากรู้ว่าชูเฟิงรู้ได้อย่างไรว่าอิ่นเฉิงคงคือคนทรยศ “ข้าคอยสังเกตปฏิกิริยาของเหล่าผู้อาวุโสในสำนักไม้ครามของเรามาโดยตลอด จากจุดนั้นข้าจึงสันนิษฐานว่าคนทรยศน่าจะเป็นอิ่นเฉิงคง ข้าจึงทำจดหมายปลอมขึ้นมาเพื่อโกหกและเสี่ยงดวงดู ข้าเองก็ไม่ได้คาดคิดเหมือนกันว่าการเดิมพันครั้งนี้จะแม่นยำขนาดนี้” ชูเฟิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เจ้าหนู คำพูดของเจ้านี่มันฟังดูง่ายเกินไปหน่อยไหม? แค่การเดิมพันงั้นหรือ? หากมันเป็นเพียงการเดิมพัน เจ้าจะเตรียมการมาดีขนาดนี้ได้อย่างไร? เจ้าคงวางแผนไว้ตั้งแต่ตอนที่ถามซีเหมินไป๋หยวนต่อหน้าทุกคนแล้วใช่ไหมว่าใครคือคนทรยศ?” ในตอนนั้น เซียนเข็มทิศที่เงียบอยู่นานกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง เขาเริ่มจะชื่นชมในตัวชูเฟิงมากขึ้นไปอีก ชูเฟิงยิ้มบางๆ ให้กับคำพูดของเซียนเข็มทิศ แม้เขาจะไม่ได้ยอมรับตรงๆ แต่ทุกคนก็สามารถบอกได้จากท่าทางของเขาว่าสิ่งที่เซียนเข็มทิศพูดนั้นถูกต้อง ชูเฟิงวางแผนเรื่องนี้มาตั้งแต่ต้นแล้ว เมื่อนึกถึงการที่ชูเฟิงสามารถวางกลอุบายเช่นนี้ได้ในสถานการณ์แบบนั้น แม้แต่ไป๋ลี่เสวียนคง หนานกงหลงเจี้ยน และยอดฝีมือคนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกชื่นชมชูเฟิง อย่างน้อยที่สุด ก็ไม่มีใครในหมู่พวกเขานึกถึงแผนการแบบที่ชูเฟิงทำได้เลย เมื่อเหล่าบุคคลระดับตำนานยังรู้สึกเช่นนี้ เจียงฟู่หรง ไป๋หยุนเซียว และคนอื่นๆ ในรุ่นเยาว์รุ่นเดียวกับชูเฟิงต่างก็มีความรู้สึกที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง ในอดีตพวกเขาเคยยืนอยู่ในจุดที่สูงกว่าชูเฟิง ทว่าตอนนี้ ผู้ที่มีคุณสมบัติจะพูดคุยกับชูเฟิงแบบเผชิญหน้าได้กลับมีเพียงไป๋ลี่เสวียนคง หนานกงหลงเจี้ยน ผู้นำเผ่ามังกรอสูรราชันย์ และคนอื่นๆ ในระดับเดียวกันเท่านั้น ส่วนพวกเขานั้น... สูญเสียคุณสมบัติที่จะเอ่ยปากพูดไปเสียแล้ว ความรู้สึกถึงความแตกต่างที่มากมายมหาศาลนี้ทำให้พวกเขาตระหนักว่าความเร็วในการก้าวหน้าของชูเฟิงนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด ในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้พวกเขารับรู้ถึงความห่างชั้นระหว่างพวกเขากับชูเฟิง บรรดาผู้ที่เป็นเพื่อนกับชูเฟิงมาตลอดนั้นยังพอทำใจได้ แต่คนอื่นๆ อย่างไป๋หยุนเซียวที่เคยเป็นศัตรูกับชูเฟิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มขื่นในใจ พวกเขาต่างนึกสมเพชความเขลาของตนเองในอดีต “ชูเฟิง รับนี่ไป” ไป๋ลี่เสวียนคงโยนถุงจักรวาลที่มีรางวัลนำจับชูเฟิงให้กับเขา “ท่านบรรพชน ท่านเก็บไว้เถอะ หุบเขาไม้ครามของเรายังต้องพัฒนาต่อไปในอนาคต สิ่งเหล่านี้จะมีประโยชน์ต่อเรื่องนั้น” ชูเฟิงไม่ได้รับถุงจักรวาลไว้ แม้จะเป็นความจริงที่ทรัพยากรการบ่มเพาะในถุงจักรวาลจะช่วยเขาได้บ้าง แต่มันก็น้อยนิดเกินไปสำหรับชูเฟิง และไม่สามารถช่วยให้เขาระดับเพิ่มขึ้นได้ อย่างไรก็ตาม ทรัพยากรและสมบัติเหล่านั้นจะมีความหมายอย่างยิ่งต่อคนอื่นๆ ในหุบเขาไม้คราม ทรัพย์สมบัติในถุงจักรวาลใบนั้นมีจำนวนมหาศาลจริงๆ แทนที่ชูเฟิงจะเก็บไว้คนเดียว การให้ไป๋ลี่เสวียนคงใช้มันเพื่อพัฒนาหุบเขาไม้ครามต่อไปย่อมดีกว่า ชูเฟิงรู้ดีว่าหลังจากวันนี้ หุบเขาไม้ครามจะเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งการพัฒนาอย่างรวดเร็ว “ถ้าอย่างนั้นก็ตกลง” ในที่สุดไป๋ลี่เสวียนคงก็พยักหน้า “อาวุโสเยาเจี่ยวกวง ข้าขอรบกวนท่านช่วยไปส่งท่านบรรพชนและคนอื่นๆ กลับไปยังหุบเขาไม้ครามจะได้หรือไม่?” ชูเฟิงกล่าว เขายังคงกังวลเรื่องความปลอดภัยของไป๋ลี่เสวียนคงและคนอื่นๆ “ชูเฟิง เจ้าจะไม่กลับไปพร้อมกับพวกเรางั้นหรือ?” ไป๋ลี่เสวียนคงถาม “ข้าอยากจะไปหาเพื่อนของข้าสักหน่อย” ชูเฟิงมองไปที่หนานกงหลงเจี้ยนขณะพูดคำเหล่านั้น ในตอนนั้น ตูกูซิงเฟิงและเหล่าผู้อาวุโสของหุบเขาไม้ครามจำนวนมากต่างรู้สึกใจหายวูบ พวกเขาจำได้ว่าไม่ได้มีเพียงชูเฟิงที่เป็นศิษย์ที่ท้าทายสวรรค์ซึ่งปรากฏตัวในหุบเขาไม้คราม แต่ยังมีศิษย์ที่โดดเด่นอีกคนหนึ่งด้วย แม้ว่าความแข็งแกร่งของศิษย์คนนั้นจะเทียบกับชูเฟิงไม่ได้ แต่เธอก็มีบิดาที่เหนือธรรมดา และศิษย์คนนั้นก็คือ ไป๋รั่วเฉิน ในตอนนั้น เมื่อไป๋ซูเหยียนก่อความวุ่นวายไปทั่วหุบเขาไม้ครามและประกาศว่าบิดาของไป๋รั่วเฉินคือหนานกงหลงเจี้ยน ผู้คนในหุบเขาไม้ครามต่างก็สงสัยในเรื่องนี้ อันที่จริงคนส่วนใหญ่ไม่เชื่อเลยด้วยซ้ำ ทว่าตอนนี้ พวกเขาเชื่ออย่างสนิทใจแล้ว ปรากฏว่าไป๋รั่วเฉินเป็นลูกสาวของหนานกงหลงเจี้ยนจริงๆ เมื่อเหล่าผู้อาวุโสของหุบเขาไม้ครามระลึกได้ว่าตอนที่ไป๋รั่วเฉินยังฝึกฝนอยู่ในหุบเขาไม้คราม พวกเขากลับมองข้ามเพชรเม็ดงามไป พวกเขาจึงรู้สึกว่าตนเองโง่เขลายิ่งนัก “แบบนั้นก็ดีเหมือนกัน อย่างไรก็ตาม เราไม่จำเป็นต้องรบกวนเผ่ามังกรอสูรราชันย์ให้ไปส่งหรอก พวกเราสามารถกลับกันเองได้” ไป๋ลี่เสวียนคงกล่าว “แต่ท่านบรรพชน” ชูเฟิงยังคงเป็นห่วง เพราะพวกเขาเพิ่งจะผ่านพ้นวิกฤตเช่นนี้มา ชูเฟิงจึงกังวลว่าหุบเขาไม้ครามอาจจะประสบกับหายนะใหญ่อีกครั้ง “ชูเฟิง อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ผู้คนมากมายในสำนักไม้ครามของเราไม่สามารถรับการคุ้มครองจากเจ้าไปได้ตลอดเวลาหรอก” “หากเป็นโชคย่อมไม่ใช่คราวเคราะห์ หากเป็นคราวเคราะห์ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ หากเราไม่สามารถทนต่อบททดสอบและความยากลำบากเพียงเท่านี้ได้ ต่อให้สำนักไม้ครามของเราต้องล่มสลายไป มันก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าเสียดายเลย” หลังจากไป๋ลี่เสวียนคงพูดจบ เขาก็เตรียมตัวที่จะจากไป “พี่ไป๋ลี่ หากท่านไม่รังเกียจ เผ่ามังกรอสูรราชันย์ของเรายินดีที่จะเป็นพันธมิตรกับหุบเขาไม้ครามของท่าน” เยาเจี่ยวกวงจู่ๆ ก็กล่าวขึ้น “จริงหรือ?” เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ไป๋ลี่เสวียนคงก็ดีใจเป็นล้นพ้น เผ่ามังกรอสูรราชันย์เป็นเผ่าพันธุ์อสูรที่มีความแข็งแกร่งทัดเทียมกับสี่มหาตระกูลจักรพรรดิ การที่พวกเขาเต็มใจจะเป็นพันธมิตรกับหุบเขาไม้ครามเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยกล้าแม้แต่จะคิด หากจะพูดให้ฟังดูไม่รื่นหูนัก การเป็นพันธมิตรระหว่างหุบเขาไม้ครามและเผ่ามังกรอสูรราชันย์ก็คือการที่หุบเขาไม้ครามได้พึ่งพาบารมีของผู้ที่มีสถานะสูงส่งกว่า “หากท่านตกลง ข้าจะประกาศเรื่องนี้ให้โลกได้รับรู้ทันทีหลังจากที่ข้ากลับไป” เยาเจี่ยวกวงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ดีมาก ตาเฒ่าคนนี้ย่อมเต็มใจอย่างแน่นอน” ไป๋ลี่เสวียนคงกล่าวด้วยความตื้นตันใจขณะพยักหน้าซ้ำๆ “อันที่จริง ตาเฒ่าคนนี้ก็มีคำขอที่เสียมารยาทอยู่ประการหนึ่งเช่นกัน” ในตอนนั้น เซียนเข็มทิศก็ได้เอ่ยกับไป๋ลี่เสวียนคง “ท่านเซียน โปรดกล่าวมาเถิด ตราบใดที่เป็นสิ่งที่ตาเฒ่าคนนี้สามารถทำได้ ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยเหลือท่านแน่นอน” ไป๋ลี่เสวียนคงกล่าวทันที เขาไม่กล้าที่จะละเลยบุคคลผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้ “ข้าปรารถนาจะขอเป็นผู้อาวุโสรับเชิญของหุบเขาไม้คราม พอจะเป็นไปได้หรือไม่?” เซียนเข็มทิศเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มกว้าง “สวรรค์!!!” เมื่อได้ยินคำนั้น ไม่เพียงแต่ไป๋ลี่เสวียนคงและคนอื่นๆ แม้แต่ชูเฟิงเองก็ยังตกตะลึง “เต็มใจสิ แน่นอนว่าพวกเราเต็มใจอย่างยิ่ง! ถือเป็นวาสนาของสำนักไม้ครามที่ได้ท่านเซียนเข็มทิศมาเป็นผู้อาวุโสรับเชิญ” ด้วยความดีใจอย่างที่สุด ไป๋ลี่เสวียนคงพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า “ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้” เซียนเข็มทิศกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ฮ่าๆ วันนี้ช่างเป็นวันที่มีแต่เรื่องมงคลซ้ำสองจริงๆ” ไป๋ลี่เสวียนคงและคนอื่นๆ ต่างยิ้มแก้มปริจนหุบไม่อยู่ การที่มีเผ่ามังกรอสูรราชันย์เป็นพันธมิตรและมีเซียนเข็มทิศเป็นผู้อาวุโสรับเชิญ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป มันจะต้องเป็นข่าวที่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยการสนับสนุนจากมหาอำนาจอย่างเผ่ามังกรอสูรราชันย์และเซียนเข็มทิศ หากใครคิดจะลงมือกับหุบเขาไม้คราม พวกเขาคงต้องไตร่ตรองถึงผลที่จะตามมาให้ดี อย่างไรก็ตาม แม้ว่าพวกเขาจะมีความสุขมากเพียงใด ทุกคนจากหุบเขาไม้ครามต่างรู้ดีว่า ไม่ว่าจะเป็นเผ่ามังกรอสูรราชันย์หรือเซียนเข็มทิศ ต่างก็เต็มใจที่จะเกี่ยวข้องกับหุบเขาไม้ครามเพียงเพราะชูเฟิงเท่านั้น ทั้งหมดนี้เป็นเพราะผลงานของชูเฟิงทั้งสิ้น ในตอนนั้นเอง หนานกงหลงเจี้ยนก็ได้เอ่ยขึ้น “ข้า หนานกงหลงเจี้ยน แม้จะไม่สามารถเป็นตัวแทนของตระกูลหนานกงได้ แต่ข้าสามารถเป็นตัวแทนของตัวเองได้ ในเมื่อข้าไม่สามารถเข้าร่วมเป็นพันธมิตรได้ ข้าจึงขอทำแบบเดียวกับเซียนเข็มทิศ โดยการเป็นผู้อาวุโสรับเชิญของหุบเขาไม้ครามด้วยเช่นกัน”