Chapter 168 ศิลปะการต่อสู้ ในบรรดานักเรียนทั้งหมดที่อยู่ตรงนั้น ลีโอเลือกควินน์ ซึ่งไม่ได้สร้างความประหลาดใจให้กับคนอื่นๆ อีกต่อไป นับตั้งแต่วันแรกดูเหมือนว่าลีโอจะให้ความสำคัญกับควินน์เป็นพิเศษ เขามักจะเดินไปในโซนที่ควินน์อยู่บ่อยครั้ง และควินน์ก็เป็นคนเดียวที่ได้ประมือกับเขาแบบตัวต่อตัว แถมดูเหมือนว่าลีโอจะช่วยชีวิตเขาไว้มากกว่าหนึ่งครั้งเสียด้วย เมื่อไม่มีข้ออ้างดีๆ ที่จะปฏิเสธ ควินน์จึงเดินขึ้นไปบนเวที "เฮ้ย หมอนั่นหน้าตาเป็นแบบนั้นมาตลอดหรือเปล่า?" นักเรียนคนหนึ่งถามขึ้น "ฉันก็ว่าอย่างนั้นนะ ฉันไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ เพราะก่อนหน้านี้ไม่เคยสนใจเขาเลย" "น่าเสียดายที่เขาเป็นแค่เลเวลหนึ่ง ไม่อย่างนั้นเขาคงเป็นแฟนที่ดีได้เลยนะ" นักเรียนหญิงคนหนึ่งกล่าว นับตั้งแต่กลายเป็นแวมไพร์ รูปลักษณ์ของควินน์ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาไม่ใช่อดีตเด็กหนุ่มที่ผอมแห้งและอ่อนแออีกต่อไป ร่างกายของเขาเริ่มดูมีน้ำมีนวลขึ้น และดูเหมือนว่าจะมีกล้ามเนื้อสัดส่วนดีไปทั่วร่าง ปกตินักเรียนคนอื่นๆ ไม่เคยสนใจควินน์อยู่แล้ว นอกเสียจากพวกที่มองเขาเป็นเป้าหมายในการกลั่นแกล้ง แต่เมื่อเขามายืนอยู่หน้าชั้นเรียนแบบนี้ ทุกคนจึงได้เห็นเขาชัดขึ้น ควินน์และลีโอยืนอยู่คนละฝั่งของเวที "เอาล่ะ สำหรับเซสชั่นนี้ ผมอยากให้พวกคุณทุกคนงดใช้ความสามารถของตัวเองอีกครั้ง ต่อไปเราจะเรียนรู้วิธีการผสานความสามารถเข้ากับหมัดเพื่อสร้างแรงปะทะให้มากขึ้น แต่สำหรับตอนนี้ ลืมเรื่องนั้นไปก่อน" ลีโออธิบายขณะมองไปที่ควินน์ "โอเค เมื่อพร้อมแล้ว ผมอยากให้คุณพุ่งเข้ามาหาผมเลย และไม่ต้องยั้งมือล่ะ" ลีโอตั้งท่าต่อสู้ ในขณะเดียวกันเควสต์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าควินน์ [ตรวจพบคู่ต่อสู้ระดับสูง] [เอาชนะคู่ต่อสู้ในการต่อสู้ รางวัล: เลเวลอัพทันที] ดูเหมือนว่ารางวัลสำหรับการชนะการต่อสู้จะเหมือนกับคราวที่แล้ว ถึงแม้ควินน์จะไม่รู้สึกว่าเขาสามารถเอาชนะลีโอได้ในเร็วๆ นี้ก็ตาม แต่รางวัลเควสต์ทำให้ควินน์เกิดความคิดขึ้นมา จนถึงตอนนี้ทุกการเลเวลอัพเขาจำเป็นต้องหาค่า EXP เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจากครั้งก่อน แต่สิ่งนี้ได้เปลี่ยนไปเมื่อเขาพัฒนาขึ้นที่เลเวล 10 หากทุกๆ สิบเลเวลเขาต้องพัฒนาตนเอง ควินน์ก็สามารถกะจังหวะให้ดีแล้วท้าลีโอสู้ตอนเลเวล 19 ได้ ปัญหาคือถ้าเขาเลเวลอัพต่อหน้าลีโอแล้วกระบวนการพัฒนาตนเองเริ่มต้นขึ้นทันที เขาจะทำอย่างไร? ยิ่งคุ้นเคยกับระบบมากขึ้น ควินน์ก็ยิ่งต้องเริ่มคิดหาวิธีใช้มันเพื่อให้ตัวเองได้เปรียบคนอื่น 'มาดูกันว่าแกคือคนเดียวกับเมื่อคืนนี้จริงๆ หรือเปล่า' เฟ็กซ์คิดขณะยืนอยู่ข้างสนาม เป็นไปได้ยากที่จะมีแวมไพร์มากกว่าหนึ่งคนอยู่ที่นี่ ปกติแล้วแวมไพร์มักถูกส่งไปเป็นหน่วยสอดแนมที่ฐานทัพทหาร แต่พวกมันมักจะปลอมตัวเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูง แต่เฟ็กซ์ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าจะมีหน่วยสอดแนมคนไหนเป็นนักเรียน "เธอคิดว่าควินน์จะรอดไหม?" เลย์ล่าถามเอริน "เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าลีโอทำอะไรกับดัลกี้ตัวนั้น มันใช้เวลาไม่นานเลยด้วยซ้ำ ในขณะที่พวกเราห้าคนรวมถึงควินน์แทบเอาตัวไม่รอด" เอรินตอบ "ฉันยอมรับนะว่าควินน์เก่ง และไม่อยากจะพูดแบบนี้เลย แต่จากที่เห็น ดูเหมือนเขาจะเก่งกว่าฉันเสียอีก แต่พวกเราก็เป็นแค่นักเรียน เทียบไม่ได้เลยกับพวกระดับสูงกว่านั้น" การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น แม้ลีโอจะไม่ได้ขยับตัวเลยแม้แต่น้อย แต่ควินน์ก็เริ่มพุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาไม่ได้สวมชุดเกียร์บีสต์ตัวไหนเลย ค่าสถานะของเขาจึงต่ำกว่าปกติ แต่เขาก็ไม่ได้รับผลกระทบจากแสงแดดมากนักเช่นกัน "ว้าว เขาเร็วใช้ได้เลยนะ" เมื่อเห็นควินน์พุ่งออกมาจากตำแหน่งที่ยืนอยู่ เขาก็รวดเร็วมากจริงๆ แต่ก็ยังไม่เร็วพอที่คนอื่นจะคิดว่าเป็นความสามารถพิเศษ ควินน์ปล่อยหมัดออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้ใช้ทักษะเลือดใดๆ เขาตระหนักดีว่าถูกจำกัดด้วยสิ่งที่สามารถใช้ได้ต่อหน้าทุกคน แต่เขาก็ยังอยากทดสอบตัวเองหลังจากที่เมื่อวานไม่สามารถชกโดนเลยสักครั้ง อย่างไรก็ตาม ลีโอขยับศีรษะหลบได้ทัน ควินน์จึงเปลี่ยนหมัดเป็นการคว้าตัวลีโอแทน เขาหวังว่าจะเหวี่ยงลีโอลงพื้นแต่ก็สายเกินไป ชายคนนั้นหมุนตัวบนเท้าข้างเดียว และในจังหวะนั้นเขาก็ยกขาอีกข้างขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะเตะเข้าที่ศีรษะของควินน์เต็มแรง ตอนแรกควินน์คิดว่าเขาจะรับการโจมตีจากชายผู้เหนือกว่าได้ แต่เขาก็รู้ตัวว่าคิดผิด แรงปะทะนั้นมหาศาลจนทำให้ควินน์ล้มลงไปกองกับพื้น "เอาใหม่!" ลีโอกล่าว แม้แรงนั้นจะมากพอจนทำให้เขาล้มลง แต่มันไม่ได้สร้างความเสียหายให้กับร่างกายอย่างควินน์มากนัก เขาพยายามโจมตีอีกครั้งด้วยการปล่อยหมัดใส่ แต่ทุกครั้งที่การโจมตีใกล้เข้ามา ลีโอจะขยับตัวหลบหรือไม่ก็ใช้ฝ่ามือปัดป้องการโจมตี แล้วเมื่อเขารุกกลับก็จะใช้ขาเข้าทำแทน การเผชิญหน้ากินเวลาประมาณสิบนาที และในที่สุดควินน์ก็เริ่มหมดแรงจากการต่อสู้ครั้งนี้ 'ใช่เลย หมัดสะเปะสะปะพวกนั้น นั่นคือคนที่ฉันสู้ด้วยเมื่อวานแน่ๆ' เฟ็กซ์คิด "โอเค พอแค่นี้ก่อน" ลีโอกล่าว ตอนนี้ควินน์กำลังหอบหายใจถี่ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใช้ความสามารถขั้นสูงอย่าง 'ก้าวพริบตา' หรือ 'หมัดค้อน' แต่การสู้กับลีโอกลับดูเหนื่อยล้ากว่ามาก ระหว่างการต่อสู้ ลีโอได้แสดงเทคนิคต่างๆ ออกมามากมาย แต่สิ่งที่โดดเด่นสะดุดตานักเรียนทุกคนคือวิธีการต่อสู้ของเขา มันมีสไตล์ที่ทุกคนจำได้ชัดเจน เขามักจะใช้ฝ่ามือในการป้องกัน และเมื่อใดก็ตามที่เขาโจมตี เขาก็จะใช้ขาเข้าทำ "สิ่งที่พวกคุณเพิ่งได้เห็นไปคือศิลปะการต่อสู้ที่เราสอนเหล่าทหารที่นี่ มันถูกเรียกว่าสไตล์ 'พุกนา' (Pugna) เป็นการผสมผสานระหว่างคาราเต้และอื่นๆ ในส่วนของมือ ในขณะที่ใช้เทควันโดในส่วนของขา ความสำคัญคือระยะของขาเรานั้นยาวและทรงพลังกว่าแขน แต่แขนของเรามีความอเนกประสงค์และยืดหยุ่นมากกว่า" ลีโอเริ่มมองไปที่กลุ่มนักเรียนอีกครั้ง "มีใครที่นี่อยากลองบ้างไหม? นี่คือโอกาสที่พวกคุณจะได้ดวลตัวต่อตัวกับอาจารย์ที่นี่" นักเรียนส่วนใหญ่รู้สึกประหม่า พวกเขาไม่มีประสบการณ์การต่อสู้ด้วยมือเปล่ามากนัก เพราะมักจะจดจ่อกับการใช้ความสามารถหรือฝึกกับอาวุธเป็นส่วนใหญ่ นอกเหนือจากการต่อสู้ข้างถนนในโรงเรียน พวกเขารู้สึกว่ามันคงน่าอับอายหากต้องขึ้นไปบนนั้น ในบรรดานักเรียนทั้งหมด มีคนเดียวที่ยกมือขึ้น "ผมไม่รังเกียจที่จะขอลองสักตั้งครับ" นักเรียนคนหนึ่งประกาศขณะเดินสาวเท้าออกมาจากกลุ่ม เมื่อเขาเดินเข้ามาในระยะที่เห็นชัด ควินน์ก็ประหลาดใจที่ได้เห็นว่าเป็นใคร 'หมอนั่นกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?' ควินน์คิด "โอ้ ถ้าไม่ใช่เด็กใหม่" ลีโอกล่าวพร้อมรอยยิ้ม เฟ็กซ์เสยผมสีดำของเขาไปด้านหลังพลางมองไปที่ควินน์ด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า "เข้ามาเลย"