บทที่ 314: ขั้นต่อไปของอาชีพคนเลี้ยงแกะ หัวหน้าเผ่าผู้ยิ่งใหญ่ อีแวนเดอร์ ให้การต้อนรับเจ้าชายเออร์เนสต์และหลานสาวของเขาด้วยตนเอง เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงเทือกเขาคีรินทอร์ เทพพยากรณ์ได้แจ้งแก่เขาเมื่อวันก่อนว่าจะมีตัวแทนจากอาณาจักรเฮลแลนเดินทางมาถึง และพวกเขาควรได้รับการปฏิบัติในฐานะแขกวีไอพี หลังจากเหตุการณ์ล่าสุดกับวิลเลียม หัวหน้าเผ่าอีแวนเดอร์ก็กลับมาสงบสติอารมณ์ได้อีกครั้ง และเข้าใจดีว่าเขาต้องทำอย่างไร ที่พำนักของหัวหน้าเผ่าผู้ยิ่งใหญ่ตั้งอยู่บริเวณกึ่งกลางภูเขา ในขณะที่เผ่าอื่นๆ ตั้งอยู่ใกล้กับฐานเขา พวกเขาจะขึ้นไปยังยอดเขาที่สาม สอง และหนึ่ง เฉพาะในช่วงเหตุการณ์พิเศษเท่านั้น ดังนั้นพวกเขามักจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ภายในฐานที่มั่นของตนเอง หัวหน้าเผ่าอีแวนเดอร์ไม่ได้พูดอะไรเมื่อเห็นสภาพปัจจุบันของวิลเลียม เขามีเพียงหน้าที่ทำให้แน่ใจว่าคำสั่งของเทพพยากรณ์ได้รับการปฏิบัติอย่างถูกต้อง นอกจากนี้ เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน เขาได้สั่งให้คอนนัล บุตรชายคนที่สองของเขา ไปยังฐานที่มั่นของคาเดลล์ที่ฐานภูเขาเพื่อป้องกันไม่ให้ใครรุกล้ำเข้ามาในเขตแดนของพวกเขา เทพพยากรณ์ได้มอบคำสั่งเด็ดขาดแก่ทุกเผ่าว่าห้ามออกไปจากภูเขาในระหว่างที่สงครามระหว่างอาณาจักรเฮลแลนและสองราชวงศ์กำลังดำเนินอยู่ นี่เป็นไปตามโองการที่ผ่านมาจากองค์อธิปไตยของพวกเขา ซึ่งทุกคนในเทือกเขาคีรินทอร์ต่างปฏิบัติตามด้วยความเคารพอย่างสูงสุด เอียนกำลังอยู่ในระหว่างการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้วิลเลียม ตอนที่บริอันนา โลลิร่างเล็ก บุกรุกเข้ามาภายในห้อง "โอ้ ขอโทษที" บริอันนากล่าวยามเห็นเอียนกำลังถอดเสื้อของวิลเลียมออก "ได้โปรด อย่าให้ฉันรบกวนคุณเลย ทำสิ่งที่ตั้งใจจะทำต่อไปเถอะ" เอียนไม่มีทางยอมให้เด็กสาวตัวน้อยคนนี้เห็นร่างกายเปลือยเปล่าของคนรักของเขาได้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจถามบริอันนาถึงเหตุผลในการมาครั้งนี้ "มีอะไรที่คุณต้องการหรือเปล่าครับ เลดี้บริอันนา?" เอียนถาม โลลิร่างเล็กยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ขณะเดินเข้ามาใกล้เตียงของวิลเลียม "คุณต้องการคนช่วยถอดเสื้อผ้าเขาไหม? ฉันช่วยคุณทำแบบนั้นได้นะ" "ผมจัดการเองได้ครับ เลดี้บริอันนา ได้โปรดอย่าลำบากกับความต้องการของผู้บัญชาการเลย เพราะผมจะเป็นคนดูแลเขาเอง" "งั้นเหรอ..." มีแววแห่งความผิดหวังเจืออยู่ในน้ำเสียงของบริอันนา ถึงกระนั้น ความผิดหวังของเธอก็อยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อมือเล็กๆ ของเธอลูบไล้ไปที่ข้างแก้มของวิลเลียม "ฉันไม่มีโอกาสได้พบเขาเลยหลังจากเหตุการณ์ที่แกรนด์โคลีเซียม" บริอันนากล่าวขณะที่เธอทึ่งในความนุ่มนวลของใบหน้าวิลเลียม ซึ่งช่างตรงกันข้ามกับมือที่หยาบกร้านของเขาอย่างสิ้นเชิง "เออร์เนสต์ขี้หึงง่ายมาก ฉันเลยไม่มีโอกาสได้เช็กอาการของเขาใกล้ๆ ตอนที่เราอยู่ในรถม้าตลอดการเดินทาง เขาเป็นยังไงบ้าง? คุณรู้ไหมว่าเขาจะฟื้นเมื่อไหร่?" "เขา กำลังพักฟื้นครับ" เอียนตอบพลางจับจ้องไปที่มือของบริอันนาที่กำลังลูบแก้มวิลเลียม เขาอยากจะปัดมือของโลลิคนนี้ออกไปใจจะขาด แต่เขารู้ดีว่าไม่สามารถก่อเรื่องขึ้นภายในที่พำนักของหัวหน้าเผ่าผู้ยิ่งใหญ่ได้ "ส่วนเรื่องที่เขาจะฟื้นเมื่อไหร่นั้น ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน ผมหวังว่าเขาจะฟื้นขึ้นมาในเร็วๆ นี้" บริอันนาพยักหน้าอย่างเศร้าสร้อย "ฉันเองก็หวังแบบนั้นเหมือนกัน พี่ชายเป็นคนดี ถ้าเขาไม่ได้อยู่ที่นั่นในระหว่างพิธี ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ตัวเองจะเป็นยังไงบ้าง" เอียนถอนหายใจในใจและก่นด่าครึ่งเอลฟ์ที่หมดสติอยู่ ซึ่งกำลังได้รับการปรนนิบัติจากเจ้าหญิงตัวน้อยของเผ่าต่างๆ หลังจากผ่านไปหนึ่งนาที มือของบริอันนาก็เคลื่อนจากแก้มของวิลเลียมไปยังใบหู จากนั้นก็ไปที่ลำคอ แล้วก็กลับมาที่แก้มของเขาอีกครั้ง ด้วยเหตุผลบางอย่าง เอียนรู้สึกไม่สบายใจที่มีผู้หญิงคนอื่นมาสัมผัสวิลเลียมอย่างใกล้ชิดขนาดนี้ โดยเฉพาะผู้หญิงที่วิลเลียมยังไม่ได้ยอมรับว่าเป็นหนึ่งในคนรักของเขา แม้ว่าเขาจะรู้ว่าบริอันนาและวิลเลียมมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกัน แต่มันก็เป็นความสัมพันธ์แบบ "พี่ชายกับน้องสาว" มากกว่าจะเป็นคนรัก "นี่ คุณชอบเขาใช่ไหม?" บริอันนาถามขึ้นมาทันทีขณะเปลี่ยนความสนใจมายังเด็กหนุ่มที่อายุมากกว่า "ใช่ครับ ผมชอบเขา" เอียนตอบโดยไม่กะพริบตา บริอันนาพยักหน้าเหมือนกับว่าเธอคาดหวังคำตอบนี้จากเอียนอยู่แล้ว "ฉันดูออกได้จากดวงตาของคุณ วิธีที่คุณมองเขานั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความรัก แต่ว่าพี่ชายเขารู้เรื่องนี้ไหม?" "รู้ครับ" "จริงเหรอ?" ดวงตาของโลลิร่างเล็กเป็นประกายราวกับว่าเธอเพิ่งค้นพบเรื่องซุบซิบที่น่าสนใจเข้า "พี่ชายโอเคกับเรื่องนี้เหรอ?" "ครับ" เอียนตอบ "เข้าใจแล้ว" บริอันนายิ้มก่อนจะละมือออกจากใบหน้าของวิลเลียมอย่างไม่เต็มใจ "คุณและพี่ชายเป็นแขกคนพิเศษของเรา หากคุณต้องการอะไร อย่าลังเลที่จะเอ่ยปาก ที่พำนักของหัวหน้าเผ่าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อตอบสนองความต้องการของคุณ" "ขอบคุณครับ" เอียนพยักหน้า "ผมจะจำไว้" บริอันนาเหลือบมองวิลเลียมเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไป เธออยู่ต่อได้ไม่นานเพราะรู้ว่าเออร์เนสต์จะต้องมาตามหาเธอแน่ๆ เจ้าชายน้อยแห่งอาณาจักรเฮลแลนนั้นระแวดระวังวิลเลียมเป็นอย่างมาก เจ้าชายเออร์เนสต์กลัวว่าครึ่งเอลฟ์คนนี้จะแย่งชิงความรักของพี่สาวไปจากเขา และทำให้บริอันนากลายเป็นคู่หมั้นของเขา ด้วยเหตุนี้ เจ้าชายจึงรู้สึกวิตกกังวล ซึ่งทำให้บริอันนาและไซมอนต่างพากันส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ห้านาทีหลังจากบริอันนาออกจากห้อง เอียนก็เริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าให้วิลเลียมเป็นชุดที่สบายขึ้น จากนั้นเขาก็นอนลงข้างๆ วิลเลียมและใช้การซิงโครไนซ์ (Synchronization) มันไม่ปลอดภัยสำหรับเธอที่จะแปลงร่างภายในที่พำนักของหัวหน้าเผ่าผู้ยิ่งใหญ่ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจใช้ร่างเงือกภายในทะเลแห่งจิตสำนึกของวิลเลียมแทน เธอหวังมากกว่าสิ่งใดว่าเด็กหนุ่มที่เธอรักมาตลอดสี่ปี จะลืมตาขึ้นอีกครั้งและโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนที่อบอุ่นของเขา - ในขณะเดียวกัน ณ วิหารแห่งเทพหมื่นองค์... "ตอนนี้ท่านดูแมนขึ้นเยอะเลยนะพี่ชาย" ลิลลี่กล่าวขณะมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "ฉันเดาว่าการได้รับการฝึกฝนจากเทพีแห่งกามราคะจะเปลี่ยนแม้กระทั่งแกะที่เชื่องที่สุดให้กลายเป็นวัวกระทั่งที่ดุร้ายและพร้อมเข้าสู่สนามรบ" วิลเลียมยิ้มและลูบหัวของโลลิ "และเธอก็ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ ลิลลี่" ลิลลี่หัวเราะคิกคักขณะปล่อยให้วิลเลียมลูบหัวของเธอ มันผ่านมานานหลายปีแล้วที่ไม่มีมนุษย์คนไหนทำแบบนั้นกับเธอ และมันทำให้เธอรู้สึกคิดถึงวันวาน "ดีมาก" อิซเซย์พยักหน้าอย่างพึงพอใจ เขาสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในออร่าของวิลเลียม และมันทำให้เด็กหนุ่มผมแดงดูมีความมั่นใจมากขึ้น หลังจากเข้าไปในดินแดนของเอรอส ตุ๊กตาหมีที่เคยใช้เพื่อบรรจุจิตสำนึกของวิลเลียมก็ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่จนกลายเป็นร่างจำลองที่เกือบจะสมบูรณ์แบบของร่างกายเขา ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่จำเป็นต้องกลับไปอยู่ใน "ร่างน่ารัก" เพื่อฝึกฝนต่อไปอีกแล้ว เดวิดกระแอมและส่งสัญญาณให้วิลเลียมเดินตามเขาไป เขาคืออาจารย์คนสุดท้ายของเด็กหนุ่ม และเป็นอุปสรรคด่านสุดท้ายก่อนที่วิลเลียมจะสามารถกลับไปยังโลกของเขาเองได้ ใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงที่พำนักของเดวิด อิซเซย์และลิลลี่เดินตามเดวิดมาด้วยเพราะพวกเขาสงสัยว่าการฝึกแบบไหนที่เทพแห่งคนเลี้ยงแกะจะมอบให้กับวิลเลียม เดวิดไม่ได้รังเกียจที่พวกเขาตามมาด้วย เพราะพวกเขาเป็นเพื่อนที่ดีของเขาและเป็นผู้สนับสนุนของวิลเลียม เทพแห่งคนเลี้ยงแกะพาพวกเขาไปยังห้องที่มีพอร์ทัลสีทองส่องประกายสว่างไสว เมื่อเห็นพอร์ทัล วิลเลียมก็นึกถึงตอนที่เขายืนอยู่ข้างกงล้อแห่งการเวียนว่ายตายเกิด หากไม่ใช่เพราะเหตุการณ์กับคุณรถบรรทุก (Truck-kun) เขาอาจจะก้าวเข้าสู่พอร์ทัลอื่นและใช้ชีวิตที่แตกต่างไปจากที่เป็นอยู่ในตอนนี้ "วิลเลียม อาชีพคนเลี้ยงแกะ (Shepherd) ของเจ้าถึงเลเวลสูงสุดแล้วใช่ไหม?" เดวิดถามขณะมองไปยังพอร์ทัลสีทองใจกลางห้อง "ครับ" วิลเลียมตอบ เดวิดหันหน้ากลับมามองเด็กหนุ่มพร้อมกับรอยยิ้ม "ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าจำเป็นต้อง 'อัปเกรด' อาชีพของเจ้าไปสู่ขั้นต่อไป โดยปกติแล้ว คนเลี้ยงแกะไม่ควรจะมีอาชีพขั้นสูงหรืออะไรทั้งนั้น แต่ในเมื่อเจ้าเป็นเด็กดี ข้าได้เตรียมอาชีพขั้นสูงไว้สามอย่างที่เจ้าสามารถเลือกได้" "ขอบคุณครับ ท่านเดวิด" วิลเลียมยิ้มกว้าง 'ผมเคยสงสัยมาตลอดว่าขั้นต่อไปของอาชีพคนเลี้ยงแกะจะเป็นยังไง ตอนนี้ผมจะได้เห็นมันด้วยตาตัวเองเสียที' เดวิดโบกมือและตัวเลือกสามอย่างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าวิลเลียม เด็กหนุ่มตรวจสอบอาชีพใหม่ที่เดวิดมอบให้อย่างตื่นเต้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า เขารู้สึกได้รับพรที่เดวิดสละเวลาเตรียมอาชีพพิเศษเหล่านี้มาให้เขาโดยเฉพาะ อย่างไรก็ตาม ไม่กี่วินาทีต่อมา รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้างเมื่อเขาอ่านข้อมูลของอาชีพที่ถูกนำเสนอให้เสร็จสิ้น - [ อาชีพขั้นสูง ] [ ตัวเลือกที่ 1 ] [ คนเลี้ยงแกะ บิ๊กแดดดี้ ] "ตีก้นหนูอีกทีสิคะ แดดดี้" - [ ตัวเลือกที่ 2 ] [ คนเลี้ยงแกะ บิ๊กพีพี ] "ยิ่งใหญ่เท่าไหร่ ก็ยิ่งแข็งแกร่งเท่านั้น!" - [ ตัวเลือกที่ 3 ] [ คนเลี้ยงแกะ สมอลล์พีพี ] "ขนาดไม่สำคัญ มันอยู่ที่ลีลา!" —— วิลเลียมแทบจะกระอักเลือดออกมาตรงนั้นทันทีหลังจากอ่านข้อมูลของแต่ละอาชีพ เขาขอรักษาอาชีพคนเลี้ยงแกะไว้ในสภาพเริ่มต้นยังดีเสียกว่าที่จะต้องเลือกอาชีพที่น่าสยดสยองอย่างใดอย่างหนึ่งที่เดวิดเตรียมไว้ให้เขาแบบนี้