บทที่ 294: การเปิดอกคุยกัน [ตอนที่ 1] "...พวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่เหรอครับ?" "พวกเขากำลังเป่ายิ้งฉุบกันเพื่อดูว่าใครจะได้สอนเจ้าก่อนไงล่ะ" "แล้วท่านล่ะครับ ท่านเดวิด?" วิลเลียมถาม "ท่านจะไม่ร่วมกับพวกเขาด้วยเหรอ?" เดวิดลูบเคราและยิ้ม "ข้าตัดสินใจว่าจะเป็นคนสุดท้ายที่จะสอนเจ้า ด้วยวิธีนั้น ข้าจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องข้อจำกัดด้านเวลาในการทำให้เจ้าเข้าใจ... พลังที่แท้จริงของอาชีพผู้ดูแล (Shepherd)" วิลเลียมมองดูเทพเจ้าที่กำลังยิ้มอยู่ข้างๆ แล้วพยักหน้า ในความจริงเขาอยากรู้เรื่องอาชีพหลักของเขาให้มากขึ้น ต่างจากเวทมนตร์แห่งความมืดที่มีอาจารย์คอยสอนพื้นฐานให้ อาชีพผู้ดูแลยังคงเป็นปริศนาสำหรับเขา เขาเคยเล่นเกม RPG มามากมายบนโลก แต่ไม่มีเกมไหนที่มีอาชีพผู้ดูแลเลย ในเรื่องของระบบการฝึกสัตว์ เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่ามันทำงานยังไง บ่อยครั้งที่เขาต้องใช้สัญญาในนามของ "เทพแห่งพันธสัญญา" เป็นสื่อกลางเพื่อเพิ่มสไปร์และโซกลาฟเข้าสู่ฝูงของเขาชั่วคราว ส่วนเฟนริลและสุนัขโทรลตัวอื่นๆ พวกเขาต่างสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อวิลเลียม และกลายเป็นส่วนหนึ่งของฝูงโดยอัตโนมัติโดยไม่ต้องถูกฝึก พูดสั้นๆ ก็คือ อาชีพผู้ดูแลไม่มีทักษะฝึกสัตว์ที่วิลเลียมสามารถใช้เพื่อฝึกสัตว์ประเภทฝูงได้ เขาแค่ทึกทักเอาเองว่าเขาสามารถฝึกพวกมันได้ เพราะระบบได้จำแนกมอนสเตอร์รอบตัวเขาตามความสามารถที่ว่าจะฝึกได้หรือไม่ เขาหวังว่าด้วยการชี้แนะของเดวิด เขาจะสามารถเข้าใจว่าอาชีพผู้ดูแลนั้นมีความสามารถที่แท้จริงทำอะไรได้บ้าง เสียงตะโกนดังลั่นทำให้นวิลเลียมตื่นจากภวังค์ เมื่ออิซเซชูกำปั้นขึ้นอย่างมีชัย ในขณะที่ลิลลี่กระทืบเท้าด้วยความขัดใจและทำปากยื่นใส่วิลเลียม เธอดูสวยและน่ารักมากจนเด็กผู้ชายส่วนใหญ่คงจะรวมตัวกันเพื่อทำสงครามครูเสดกับอิซเซหากพวกเขาได้เห็นท่าทางของลิลลี่ในตอนนี้ "ไปกันเถอะวิลเลียม" อิซเซพูดพลางหยิบตุ๊กตาหมีขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม "ถึงเวลาที่เจ้าต้องเข้าใจพลังแห่งเทวะที่ข้ามมอบให้เจ้าเมื่อหลายปีก่อนแล้ว" ก่อนที่วิลเลียมจะได้บอกลาลิลลี่และเดวิด โลกก็บิดเบี้ยว และทั้งเขาและอิซเซก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย ลิลลี่เดาะลิ้นและกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด "ชิ! นี่เป็นโอกาสดีที่จะทำให้วิลเลียมกลายเป็นโลลิคอนแท้ๆ แต่น่าเสียดายที่อิซเซยังคงได้ตัวเขาไปก่อนจนได้ น่ารำคาญจริงๆ!" "เจ้าไม่ควรพูดสิ่งที่คิดออกมาดังๆ นะ รู้ไหม?" เดวิดให้ความเห็น "โดยเฉพาะเมื่อมีเทพองค์อื่นอยู่แถวนี้" "เห้อ~ ตาแก่จะไปเข้าใจอะไรล่ะ?" ลิลลี่ถอนหายใจ "ท่านมันหัวโบราณ ท่านไม่รู้ด้วยซ้ำว่า 'โมเอะ' หมายถึงอะไร" เดวิดทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของลิลลี่และตัดสินใจไปเยี่ยมกาวินในกระท่อมของเขา เขากังวลเกี่ยวกับผลกระทบที่เพื่อนของเขาได้รับหลังจากที่เขาทำอย่างเต็มที่เพื่อรักษาดวงวิญญาณของวิลเลียมไม่ให้แตกสลาย เมื่อเห็นว่าเดวิดไม่สนใจฟังคำบ่นของเธอ ลิลลี่จึงกลับไปที่วิหารเพื่อรอผู้สมัครชุดต่อไปที่จะมาถึง ต่างจากอิซเซที่มีผู้ติดตามครบจำนวนสูงสุดแล้ว ลิลลี่ยังคงมีทางอีกยาวไกล โชคดีสำหรับเธอที่ไม่มีการขาดแคลนผู้คนที่จะเซ็นสัญญาของเธออย่างมีความสุขหลังจากได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าที่น่ารักของเธอ - "วิลเลียม ฟังให้ดีนะ เพราะสิ่งที่ข้ากำลังจะบอกเจ้านั้นสำคัญมาก" อิซเซพูดขณะนั่งลงตรงหน้าวิลเลียม พวกเขาทั้งสองอยู่ในวังของเขา ซึ่งเป็นที่อยู่ของผู้หญิงส่วนใหญ่ของอิซเซ ในตอนนี้พวกเธอต่างพากันผลัดกันกอดตุ๊กตาหมีที่น่ารักเข้ากับหน้าอกที่อวบอิ่ม โดยไม่สนว่าจะมีเลือดซึมออกมาจากจมูกของตุ๊กตาหมีแล้ว "สาวๆ รบกวนหน่อยได้ไหม?" อิซเซคว้าตัววิลเลียมมาจากคนรักของเขาและขัดขวางไม่ให้พวกเธอทำตามอำเภอใจกับเขา "พวกเราผู้ชายกำลังมีการพูดคุยที่สำคัญอยู่ นอกจากแอบบี้และแกบบี้แล้ว พวกเจ้าที่เหลือแยกย้ายกันไปก่อน!" "ที่รัก ท่านใจร้ายจัง!" "หึ! คอยดูเถอะว่าคืนนี้ท่านจะได้นอนไหม!" "ท่านควรจะทำให้พวกเราพอใจในภายหลังนะ ไม่อย่างนั้นพวกเราจะทำให้ท่านเสียใจ!" คำบ่นอื่นๆ อีกมากมายจากคนรักของอิซเซ แต่พวกเธอก็ทำตามคำสั่งและออกไปจากห้อง วิลเลียมจ้องมองไปที่ฝาแฝดแสนสวยสองคนที่ยืนอยู่ด้านซ้ายและขวาของอิซเซ พวกเธอดูเหมือนจะอยู่ในช่วงอายุยี่สิบต้นๆ และมีร่างกายที่เล็กกะทัดรัด ถึงกระนั้นก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าหญิงสาวทั้งสองคนนี้สวยเหนือค่าเฉลี่ยอย่างแน่นอน อิซเซกระแอมและเริ่มอธิบายเกี่ยวกับการใช้งานพลังเทวะที่เขาทิ้งไว้ในตัววิลเลียม "ในตอนนี้ เจ้าสามารถใช้พลังของ 'ตัวหมากรุก' ที่ข้ามมอบให้เจ้าได้เพียง 25% เท่านั้น" อิซเซกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "สิ่งนี้ไม่เกี่ยวกับความเข้ากันได้ พรสวรรค์ หรือเผ่าพันธุ์ เจ้าแค่ยังไม่มีคุณสมบัติที่จะใช้พลังเต็มที่ของมันเพราะเจ้ายังเด็กเกินไป เมื่อเจ้าถึงวัยอันควรเท่านั้น ผนึกสุดท้ายบนพลังเทวะของข้าจะแตกออกและยอมให้เจ้าใช้พลังของมันได้ถึงขีดสุด" อิซเซลุกขึ้นจากที่นั่งและทำท่าทาง แอบบี้ที่นั่งอยู่ทางซ้ายของอิซเซก็ส่องแสงและกลายร่างเป็นดาบ เทพฮาเร็มกำด้ามดาบไว้อย่างแน่นหนาและกวัดแกว่งมันสองสามครั้ง ในแต่ละครั้งที่เขาวาดดาบ คมมีดอากาศหลายเล่มก็ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่าและพุ่งไปในทิศทางที่อิซเซเล็งไว้ อิซเซทำท่าทางอีกครั้ง และแกบบี้ที่กำลังดูการแสดงของคนรักของเธอก็ยิ้มก่อนจะกลายร่างเป็นโล่กลม โล่บินตรงไปหาอิซเซ และเขาก็รับมันไว้ด้วยมือซ้าย "พลังแห่งเทวะของข้า คือพลังแห่งสายสัมพันธ์" อิซเซกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและนุ่มนวล "ยิ่งเจ้ามีความใกล้ชิดกับคนรักมากเท่าไหร่ การเชื่อมต่อก็จะยิ่งมีพลังมากขึ้นเท่านั้น สิ่งนี้จะช่วยให้เจ้าสามารถใช้ความสามารถที่ทรงพลังซึ่งมีเฉพาะสำหรับพวกเธอได้" หญิงสาวทั้งสองกลับคืนสู่ร่างเดิมและเข้าสวมกอดอิซเซ เทพฮาเร็มกอดเอวของพวกเธอไว้อย่างแน่นหนาและจูบที่แก้มของทั้งคู่ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับวิลเลียม "ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าใช้แฟนสาวของเจ้าเป็นอาวุธหรือชิ้นส่วนของชุดเกราะ ข้าแค่ให้เจ้ารู้ว่าทุกอย่างเป็นไปได้ ตราบใดที่สายสัมพันธ์ที่เจ้ามีต่อพวกเธอยังคงแข็งแกร่ง นอกจากนี้ ข้ามีความรู้สึกว่าหากพลังเทวะของข้าและพลังเทวะของกาวินทำงานร่วมกัน เจ้าอาจจะสามารถส่งต่ออาชีพ (Job Class) ของเจ้าให้กับคนรักได้ชั่วคราวในช่วงเวลาสั้นๆ" "แน่นอนว่านี่ยังไม่ได้รับการยืนยัน เจ้าต้องไปทดลองเรื่องนี้หลังจากที่เจ้ากลับไปที่โลกของเจ้าแล้ว" หูของวิลเลียมตั้งขึ้นเมื่ออิซเซพูดว่าการส่งต่ออาชีพให้กับคนรักของเขาอาจเป็นไปได้ เขาจินตนาการถึงเวนดี้ที่ใช้พลังของอาชีพนักสู้ (Monk) เพื่อทุบตีสเปนเซอร์ พี่ชายฝาแฝดของเธอ และมันทำให้เขารู้สึกดีขึ้นอย่างมาก เมื่อเห็นว่าอารมณ์ของวิลเลียมดีขึ้นแล้ว อิซเซจึงตัดสินใจแสดงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นภายในทะเลแห่งจิตสำนึกของเขาให้ดู วิลเลียมมองไปที่ร่างวิญญาณที่ซีดเซียวของเขา ซึ่งในตอนนี้กำลังถูกหญิงสาวสามคนสวมกอดอยู่ เวนดี้กอดร่างของเขาจากทางขวา เงือกสาวแสนสวยที่มีผมสีน้ำเงินกอดเขาจากทางด้านหลัง และหญิงสาวที่มีผมสีเงินกอดเขาจากทางซ้าย หญิงสาวทั้งสามคนหลับตาลงขณะที่พวกเธอส่งพลังงานวิญญาณไปรอบๆ ตัว พลังงานนั้นถูกดูดซับอย่างช้าๆ โดยอัญมณีสีน้ำเงินที่ฝังอยู่ในหน้าอกของวิลเลียม สายตาของวิลเลียมอ่อนโยนลงเมื่อเขามองไปที่หญิงสาวทั้งสามที่กำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยให้เขาฟื้นตัวเร็วขึ้น "วิลเลียม เจ้าเป็นที่รักนะ" อิซเซให้ความเห็น "ข้ามั่นใจว่าเจ้ารู้แล้วว่าควรทำอย่างไร ดังนั้นข้าจะไม่เข้าไปก้าวก่ายเรื่องของเจ้า อย่างไรก็ตาม ขอให้ข้าแนะนำเจ้าสักหน่อย ผู้หญิงชอบเวลาที่ผู้ชายที่พวกเธอรักบอกพวกเธอว่าเขารักพวกเธอ" "อย่าแค่แสดงออกและทำให้พวกเธอรู้สึกว่าเจ้ารักพวกเธอเท่านั้น จงใช้คำพูดด้วย การสื่อสารเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการรักษาความสัมพันธ์ให้แข็งแรง เจ้าเข้าใจไหม?" "ครับ" วิลเลียมตอบขณะพยักหน้า "ขอบคุณครับ ผมจะจำไว้" "ดี เนื่องจากนี่เป็นโอกาสพิเศษ ให้ข้าช่วยเจ้าสักหน่อย จำไว้ว่าคำพูดนั้นสำคัญ" อิซเซเตือนวิลเลียมขณะวางมือลงบนหัวของเขา "ข้าจะให้เจ้าได้คุยกับพวกเธอสักพัก ดังนั้นอย่าลืมบอกให้พวกเธอรู้ว่าเจ้าปลอดภัย" บางอย่างที่อบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของวิลเลียม ขณะที่เขารู้สึกว่าตัวเองถูกดึงกลับไปด้วยแรงมหาศาล อิซเซและคนรักทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะออกจากห้องไป พวกเขาจะให้ความเป็นส่วนตัวแก่เด็กหนุ่มและปล่อยให้เขาจัดการเรื่องราวกับ "แฟนสาว" ของเขาก่อนที่การฝึกของเขาจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ —— เวนดี้, เอสท์ และเอียน เพิ่งจะส่งพลังงานวิญญาณให้วิลเลียมเสร็จ เมื่อพวกเขารู้สึกถึงสายลมที่พัดผ่านพวกเขาไปอย่างแผ่วเบา ในไม่ช้า พวกเขาก็ได้ยินเสียงเรียกหาพวกเขา เสียงที่พวกเขาต้องการจะได้ยินมาโดยตลอดตั้งแต่วันที่เขาหมดสติไป "ขอบคุณที่คอยดูแลผมนะ" เสียงของวิลเลียมดังก้องอยู่ในทะเลแห่งจิตสำนึก ซึ่งทำให้ดวงตาของหญิงสาวทั้งสามเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ "ผมมีเวลาไม่มากนัก ดังนั้นได้โปรดให้ผมได้พูดโดยไม่ถูกขัดจังหวะด้วยนะครับ อย่างแรกเลย ผมอยากจะขอโทษพวกคุณทั้งสามคน ผมสามารถป้องกันไม่ให้คาร์เตอร์ทำร้ายพวกคุณได้ แต่ผมกลับตัดสินใจเฝ้ามองเขาอยู่ห่างๆ และปล่อยให้เวทมนตร์โสโครกของเขาเข้าครอบงำจิตสำนึกของพวกคุณ" "เอสท์ ผมขอโทษ ผมน่าจะสลายเวทมนตร์นั้นไปตั้งนานแล้วและป้องกันไม่ให้คุณต้องทนทุกข์ทรมาน คำพูดไม่สามารถอธิบายได้เลยว่าผมเกลียดตัวเองแค่ไหนที่ไม่ได้ฆ่าคาร์เตอร์ให้เร็วกว่านี้ เมื่อรู้จักคุณ ผมเดาว่าตอนนี้คุณคงจะเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด" "ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องลำบาก ผมขอโทษที่ทำให้คุณรู้สึกผิด และที่สำคัญที่สุด ผมขอโทษที่ไม่ได้อยู่ที่นั่นเพื่อขอโทษด้วยตัวเอง" จากนั้นวิลเลียมก็ได้อธิบายทุกอย่างตั้งแต่ต้น ว่าเขาค้นพบได้อย่างไรว่าเวนดี้อยู่ภายใต้ผลของเวทมนตร์สะกดจิตที่ค่อยๆ รุกล้ำเข้าไปในทะเลแห่งจิตสำนึกของเธอ และความลังเลที่เขารู้สึกในการสลายเวทมนตร์ในช่วงแรกๆ เขาอธิบายว่าคาร์เตอร์พยายามใช้เวทมนตร์นั้นเพื่อทำตามอำเภอใจกับเวนดี้อย่างไร ซึ่งทำให้วิลเลียมต้องจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองและชำระล้างคำสาปภายในร่างกายของเธอ