บทที่ 331: การต่อสู้ของเราจะกลายเป็นตำนาน [ตอนที่ 1] ‘ซุนหงอคง’ วิลเลียมคิดในขณะที่เขาจับมือของราชาวานรไว้แน่น อีกฝ่ายช่วยพยุงให้เขายืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง ก่อนจะหันไปมองกองทัพสวรรค์ที่จัดกระบวนทัพใหม่ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจะไม่ยอมให้วิลเลียมผ่านประตูไปได้โดยไม่มีการต่อสู้ "ไอ้หนู ข้าจะจัดการพวกสอยหอยพวกนี้เอง แต่เจ้าต้องจัดการเจ้านั่นที่อยู่ตรงนั้น โอเคไหม?" ซุนหงอคงควงกระบองทองในมือและชี้ไปที่ลูซึ่งยืนอยู่หน้าประตูสวรรค์ราวกับผู้เฝ้าประตู "ตกลงครับ" วิลเลียมตอบตกลงทันที ซุนหงอคงตบบ่าเขาอย่างเป็นกันเอง "ทำตัวสบายๆ ข้าจะให้เจ้ายืมพลังตอนที่เจ้าสู้กับมัน ตราบใดที่ราชาวานรผู้นี้ยังอยู่ เจ้าก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรทั้งนั้น" ซุนหงอคงดึงขนสองสามเส้นจากหัวของเขาแล้วขยิบตาให้วิลเลียมก่อนจะเป่าพวกมันออกจากมือ เส้นขนเหล่านั้นลอยอยู่ในอากาศเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลายร่างเป็นร่างแยกที่เหมือนกับราชาวานรทุกประการ จูและซาพยุงตัวขึ้นจากพื้นในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน แม้ว่าพวกเขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่พวกเขาก็จ้องมองกองทัพสวรรค์ตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ปีศาจสุกรและปีศาจทรายชูอาวุธขึ้นสูงด้วยความโอหัง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต้องการเอาคืนพวกอัศวินที่รุมกินโต๊ะพวกเขา "ไปกันเถอะ" ซุนหงอคงยิ้มกว้าง "ดูให้ดีนะวิลเลียม เจ้าต้องเข้าใจว่าความสามารถของข้าทำงานยังไง" วิลเลียมพยักหน้าขณะที่เขาวิ่งตามหลังราชาวานรและร่างแยกของเขาไป ภายในหน้าสถานะของเขา ชื่อของซุนหงอคงส่องประกายด้วยตัวอักษรสีทองหนาเตอะ นั่นหมายความว่าราชาวานรได้รับการลงทะเบียนภายใต้ทักษะอวตารวีรชนของเขาแล้ว สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไร? มันหมายความว่าเขาสามารถใช้ความสามารถของราชาวานรได้ในช่วงเวลาสั้นๆ เมื่อเขาเปิดใช้งานทักษะอวตารวีรชน - [ อวตารวีรชน ] — อนุญาตให้คนเลี้ยงแกะใช้พลังของวีรชนอมตะผู้ปกป้องวิหารแห่งเทพหมื่นองค์ — ทักษะนี้มีผลเพียงหนึ่งชั่วโมง ในระหว่างนั้น คนเลี้ยงแกะจะสามารถใช้ความสามารถทั้งหมดของวีรชนอมตะ ซุนหงอคง ได้ รวมถึงเครื่องทรงและอาวุธประจำกายของเขาด้วย — ทักษะนี้สามารถใช้ได้เพียงสัปดาห์ละครั้งเท่านั้น — อวตารวีรชนปัจจุบัน: ซุนหงอคง — ระดับวีรชน: เซียนอมตะ (ขั้นสูง) - วิลเลียมสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่ชัดเจนในคำอธิบายของทักษะ ก่อนหน้านี้คำอธิบายของอวตารวีรชนระบุว่าอยู่ได้เพียงสิบห้านาทีและใช้ได้วันละครั้ง ตอนนี้มันสามารถใช้ได้หนึ่งชั่วโมงและมีระยะเวลาคูลดาวน์หนึ่งสัปดาห์ ลูกครึ่งเอลฟ์คาดเดาว่าการเปลี่ยนแปลงในคำอธิบายทักษะน่าจะเกี่ยวข้องกับจิตวิญญาณวีรชนที่ได้รับการลงทะเบียนเป็นอวตารวีรชนของเขา ถึงอย่างนั้น เขาก็รู้สึกขอบคุณมากที่วีรชนอมตะที่ปรากฏตัวต่อหน้าเขานั้นทรงพลังอย่างยิ่ง วิลเลียมมุ่งเน้นความสนใจไปที่สไตล์การต่อสู้ของราชาวานร เพื่อที่เขาจะได้สามารถใช้ความแข็งแกร่งของวีรชนได้อย่างเต็มที่เมื่อเขาเปิดใช้งานอวตารวีรชน ร่างแยกของราชาวานรอาละวาดไปทั่วสนามรบ กระบองทองในมือของพวกเขายืดออกไปหลายเมตรในขณะที่พวกเขากวาดแกว่งไปทั่วสนามรบ พร้อมกับแสดงท่าทางซุกซนแบบลิง เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวังดังระงมไปทั่วกองทัพสวรรค์ ในขณะที่ราชาวานรผู้ทรงพลังเดินอาดๆ มุ่งหน้าไปยังประตูสวรรค์ และซัดทุกคนที่ขวางทางจนกระเด็นไปทุกทิศทุกทาง "ทำลายล้างทุกอย่างที่ขวางทางข้า!" ซุนหงอคงสั่ง "หรูกี้ยู! จินกู! ปัง!" (Ruyi Jingu Bang) กระบองทองในมือของซุนหงอคงขยายขนาดขึ้นจนยาวถึงสามร้อยเมตรและหนากว่าสองเมตร ราชาวานรฟาดมันลงกับพื้น สร้างคลื่นกระแทกอันรุนแรงที่พัดพาอัศวินสวรรค์ทั้งหมดให้กระเด็นออกไป มันราวกับว่าเขาได้แยกท้องทะเลด้วยการโจมตีนั้น เปิดทางให้ตัวเขาเอง, วิลเลียม, จู, ซา และร่างแยกของเขาผ่านเหล่าผู้พิทักษ์ไปได้อย่างง่ายดาย ลิลลี่หัวเราะคิกคักขณะที่เธอเชียร์การสังหารหมู่ฝ่ายเดียวของราชาวานรที่ไม่ให้ความเมตตาแก่ศัตรู เทพธิดาโลลิผู้นี้กระเหี้ยนกระหือรือที่จะลงไปอาละวาดเมื่อไม่กี่นาทีก่อน แต่เดวิดได้ห้ามเธอไม่ให้ลงไปยังแดนสวรรค์ หลังจากซุนหงอคงปรากฏตัว ความโกรธของเธอก็หายไปสิ้น และตอนนี้เธอกำลังเชียร์เจ้าลิงอย่างสุดหัวใจ ส่วนอิซเซย์นั้นมีรอยยิ้มบนใบหน้าขณะที่เขาพยักหน้าอย่างพอใจ เช่นเดียวกับลิลลี่ เทพฮาเร็มเองก็คันไม้คันมืออยากจะต่อสู้ แต่เขาเก็บมันไว้ก่อนเพราะลิงที่เจ้าปัญหาที่สุดในแดนสวรรค์ได้ปรากฏตัวขึ้นในสนามรบแล้ว เง็กเซียนฮ่องเต้ถอนหายใจขณะมองดูซุนหงอคงหัวเราะลั่น ในขณะที่เขาใช้กำลังฝ่ากองทัพผู้พิทักษ์ไปได้ราวกับพยัคฆ์ติดปีก มันทำให้พระองค์นึกถึงตอนที่ราชาวานรฝ่าฝืนโองการและต่อสู้กับกองทัพสวรรค์ในตำหนักหยกของพระองค์ ‘ข้าเกือบจะสงสารเหล่าอัศวินสวรรค์เสียแล้ว แต่การต่อสู้นี้ยังอีกไกลนัก’ เง็กเซียนฮ่องเต้คิดขณะมองไปที่ลูซึ่งดูเหมือนจะขบขันเล็กน้อยกับการแสดงอำนาจของซุนหงอคง เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ลูมีข้อจำกัดที่ถูกบังคับใช้เมื่อเขาเข้าสู่แดนสวรรค์ หากระดับของซุนหงอคงอยู่ที่จุดสูงสุดของเซียน ระดับของลูก็คือสัตว์อสูรหมื่นปีที่อยู่ในจุดสูงสุดเช่นกัน เซียนมักจะอ่อนแอกว่าสัตว์อสูรหมื่นปีเสมอ แต่ราชาวานรก็ไม่เคยย่อท้อต่อการต่อสู้กับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง นี่คือเหตุผลที่กองทัพสวรรค์ต้องพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่อเขาในอดีต ซุนหงอคงเป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่ไร้เทียมทานที่สุดในมวลหมู่สรรพสิ่ง เพราะร่างกายของเขาไม่สามารถถูกทำลายได้ด้วยสิ่งใดก็ตาม แม้ว่าเขาจะไม่ใช่เทพเจ้า แต่เขาก็ยังเป็นขุมพลังที่ต้องยำเกรง ไม่ต้องพูดถึงอาวุธของเขาอย่าง กระบองทองยู่อี่ ที่สามารถทำร้ายและสร้างความเสียหายถึงตายให้กับทวยเทพได้ หลังจากผ่านการต่อสู้อย่างดุเดือดมาหนึ่งชั่วโมง อัศวินสวรรค์ส่วนใหญ่ก็นอนหมดสติอยู่บนพื้น อัศวินที่รอดชีวิตรู้ดีว่ามันเป็นการต่อสู้ที่ไร้ความหวัง ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจถอยออกไปและปล่อยให้ราชาวานรผู้ได้รับฉายาว่า 'มหาเทพเสมอฟ้าดิน' ผ่านไปโดยไม่มีใครขัดขวาง ซุนหงอคงไม่ได้ทำให้เรื่องยากสำหรับพวกอัศวินที่ปฏิเสธการต่อสู้และปล่อยพวกเขาไป ในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงหน้าประตูสวรรค์ที่ซึ่งเทพแห่งดวงอาทิตย์อย่างลูยืนรอพวกเขาอยู่ "เอาละ ถึงตาเจ้าแล้วไอ้หนู" ซุนหงอคงกล่าวขณะส่งกระบองทองให้วิลเลียม "ซัดฟันมันให้ร่วงไปเลย!" วิลเลียมพยักหน้าและรับกระบองทองยู่อี่จากซุนหงอคง ทันทีที่เขาถืออาวุธไว้ในมือ เขาสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งอันมหาศาลที่หลั่งไหลไปทั่วร่างกาย ราชาวานรกลายเป็นละอองแสงและพุ่งเข้าสู่หน้าอกของวิลเลียม หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา อาการบาดเจ็บทั้งหมดของวิลเลียมฟื้นตัวในอัตราที่น่าตกใจ ราวกับว่าเขาได้ดื่มยาฟื้นฟูของเจคิลล์เข้าไป ลูถือโล่ไว้ในมือซ้ายและหอกสีแดงในมือขวา รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าขณะที่เขาชี้อาวุธไปทางวิลเลียม วิลเลียมพ่นลมหายใจออกทางจมูกขณะควงกระบองทองในมือ เสียงโลหะกระทบกันดังก้องไปทั่วสนามรบเมื่อเขากระแทกกระบองลงกับพื้น "ในที่สุดก็ได้เจอคู่ต่อสู้ที่คู่ควร" ลูประกาศ "การต่อสู้ของเราจะกลายเป็นตำนาน!" วิลเลียมเมินคำพูดของเขา พร้อมกับชี้ปลายกระบองทองไปที่หน้าของลู "ไม่หรอก ไอ้น้อง ได้เวลาโดนยำแล้ว!"