บทที่ 303: อมยิ้มของลิลลี่ [ตอนที่ 2] "เหมือนกับอมยิ้มในโลกของท่านนั่นแหละท่านพี่ อมยิ้มของฉันเองก็มีหลายสีเหมือนกัน" ลิลลี่ใช้ไม้เท้าเคาะไปที่ไวท์บอร์ดขณะอธิบายต่อ "อมยิ้มสีแดงทำหน้าที่เป็นโพชั่นรักษา ในขณะที่อมยิ้มสีน้ำเงินจะคล้ายกับโพชั่นมานา" ลิลลี่เผยรอยยิ้มเย้าแหย่ขณะลอบสังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปของวิลเลียม ทันทีที่เธออธิบายถึงผลของอมยิ้มแต่ละชนิดที่วิลเลียมสามารถสร้างขึ้นได้โดยใช้เทวภาพของเธอ หลังจากอธิบายจบ เธอก็เชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจและวางมือทั้งสองข้างไว้ที่เอว "ทีนี้ท่านเห็นหรือยังว่าเทวภาพของฉันทรงพลังแค่ไหนท่านพี่? ฉันพนันได้เลยว่าท่านคงไม่คิดว่ามันจะไม่พ่ายแพ้ให้กับกองพลราชาของอิซเซอิหรอกนะ" "เธอพูดถูก ลิลลี่ ฉันคิดว่าฉันคงจะไม่มองอมยิ้มในแบบเดิมอีกต่อไปแล้วล่ะ" "อุฟุฟุฟุ ช่างน่าเสียดายจริงๆ ที่ท่านไม่ได้เป็นผู้ติดตามของฉันนะท่านพี่ ถ้าท่านเป็นล่ะก็ ท่านจะสามารถครองโลกได้ง่ายๆ เลยด้วยการใช้คุณสมบัติระดับสูงจากอมยิ้มของฉัน" ลิลลี่คุยโว "ท่านนึกเสียใจไหมที่ไม่ได้เลือกฉันเป็นเทพผู้อุปถัมภ์?" วิลเลียมเกาแก้มแต่ไม่ได้ตอบคำถามของลิลลี่ เขารู้ดีว่าเทพธิดาโลลิคนนี้แค่กำลังแหย่เขาเล่น แม้ว่าเทวภาพของลิลลี่จะเหนือความคาดหมายของเขาไปมาก แต่เขาก็ไม่เสียใจที่เลือกกาวินเป็นเทพผู้อุปถัมภ์ เพราะยังไงเสีย ชีวิตที่เขาเป็นอยู่ในตอนนี้คงจะไม่เหมือนเดิมหากปราศจากคำอวยพรของกาวิน หลังจากฟังคำอธิบายของลิลลี่ วิลเลียมก็ตระหนักได้ว่าเขาสามารถสร้างอมยิ้มที่แตกต่างกันได้ถึงสิบเอ็ดชนิด พร้อมความสามารถที่หลากหลายดังนี้ — สีแดง - โพชั่นพลังชีวิต — ฟื้นฟูพลังชีวิต 100 หน่วย สีส้ม - น้ำมันลื่น — ปกคลุมพื้นด้วยน้ำมันที่ลื่นไหลในรัศมีสองตารางเมตรจากจุดที่อมยิ้มตกลงพื้น สีเหลือง - แรงกระแทก — ได้รับความสามารถในการผลักเป้าหมายออกไปสองเมตร โดยไม่เกี่ยงเรื่องขนาด สีเขียว - สเปรย์กรด — พ่นสเปรย์กรดออกจากปลายอมยิ้ม พุ่งไปไกลถึงสิบฟุตจากผู้ใช้ สีน้ำเงิน - โพชั่นมานา — ฟื้นฟูมานา 100 หน่วย สีคราม - ศรเวทมนตร์ — สร้างลูกศรเวทมนตร์สี่ดอกที่สร้างความเสียหายเทียบเท่ากับค่าสถานะสติปัญญาของคุณ สีม่วง - เพลิงภูต — ส่องสว่างรอบข้างด้วยเปลวไฟสีม่วงที่ช่วยให้คุณมองเห็นสิ่งมีชีวิตที่ล่องหนได้ในรัศมียี่สิบตารางเมตร สีช็อกโกแลต - ความกล้าหาญ — มอบภูมิคุ้มกันต่อความกลัวและเพิ่มความต้านทานต่อเวทมนตร์ที่มีผลต่อจิตใจ อมยิ้มนี้สามารถคงผลอยู่ได้นานถึงสามวัน สีชมพู - ยาสารพัดนึก — รักษาอาการผิดปกติทุกอย่าง รวมถึงพิษด้วย — ไม่สามารถรักษาอาการหรือพิษที่เกิดจากพลังเทวภาพได้ สีขาว - แสงสว่าง — สร้างลูกบอลแสงสีขาวที่ให้ความสว่างแก่ทุกสิ่งในรัศมีสิบตารางเมตร สีดำ - ผ้าคลุมแห่งความมืด — ช่วยให้ผู้ใช้หลอมรวมเข้ากับเงาได้ตราบเท่าที่อมยิ้มนี้ยังอยู่ในปากของผู้ใช้ สีเทา - ระเบิดควัน — สร้างกลุ่มควันสีเทาที่จำกัดทัศนวิสัย — โดยพื้นฐานแล้ว อมยิ้มของลิลลี่เป็นของใช้สิ้นเปลืองที่ใช้ได้เพียงครั้งเดียว นอกจากนี้ยังมีขีดจำกัดจำนวนอมยิ้มที่วิลเลียมสามารถสร้างได้อีกด้วย ยกเว้นอมยิ้มสีชมพู วิลเลียมสามารถสร้างอมยิ้มแต่ละประเภทได้เพียงวันละห้าสิบชิ้นเท่านั้น สิ่งที่ยอดเยี่ยมคือพวกมันไม่ต้องใช้มานาหรือพลังวิญญาณในการสร้างเลย หลังจากได้รับแกนวิญญาณของแอชเช่และพลังงานวิญญาณจากทะเลสาบใต้ดิน ร่างกายของวิลเลียมก็ได้รับความสามารถในการใช้พลังวิญญาณ พลังวิญญาณยังถูกเรียกว่า "ปราณ" แตกต่างจากนักเวทที่ใช้พลังภายในร่างกายเพื่อร่ายคาถา พลังวิญญาณคือพลังในการควบคุมพลังงานจากสิ่งแวดล้อมรอบตัว แน่นอนว่าด้วยโลกวิญญาณของวิลเลียมที่พังยับเยิน เขาจึงสามารถใช้เวทมนตร์วิญญาณได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ถึงกระนั้น นี่ก็เป็นพรที่ยิ่งใหญ่สำหรับเขา การที่สามารถใช้พลังวิญญาณได้ทำให้เขาปลดล็อกคลาสอาชีพที่ต้องพึ่งพาปราณเป็นหลักแทนที่จะเป็นมานา สิ่งที่วิลเลียมไม่รู้ก็คือ อิซเซอิ ลิลลี่ และเดวิด วางแผนที่จะช่วยให้วิลเลียมปลดล็อกคลาสอาชีพได้มากขึ้นในระหว่างที่เขาพักอยู่ที่วิหารแห่งหมื่นเทพ พวกเขาจะทำอย่างไรน่ะเหรอ? ง่ายมาก! สิ่งเดียวที่พวกเขาต้องทำคือไปพูดคุยกับเพื่อนๆ ของพวกเขา และอนุญาตให้วิลเลียมถือครองโบราณวัตถุชิ้นใดก็ได้ของเทพเหล่านั้น สิ่งนี้จะช่วยให้วิลเลียมปลดล็อกคลาสอาชีพ หรือแม้แต่คลาสเกียรติยศได้โดยไม่ต้องซื้อไอเทมในร้านค้าแห่งพระเจ้า มันคล้ายกับสุภาษิตที่ว่า "ยิงปืนนัดเดียว ได้นกหมื่นตัว!" ลิลลี่กอดอกยิ้ม "ตอนนี้ท่านก็ได้รู้ถึงสีและความสามารถที่แตกต่างกันของอมยิ้มที่ท่านสามารถสร้างได้แล้ว ทำไมไม่ลองดูหน่อยล่ะท่านพี่?" "ตกลง" วิลเลียมถูมือเข้าด้วยกันขณะพยายามสร้างอมยิ้มสีแดงเป็นครั้งแรก หลังจากเข้ามาในอาณาเขตพิเศษของลิลลี่ ร่างกายของเขาก็กลับไปเป็นตุ๊กตาหมีเทดดี้สีชมพูที่เธอมักจะพกติดตัวไว้ในกระเป๋าเป้เสมอ วิลเลียมรวบรวมสมาธิไปที่มือขณะกระตุ้นเทวภาพของลิลลี่ภายในร่างกายของเขา ทว่า แทนที่จะเป็นอมยิ้มสีแดง สิ่งที่ปรากฏในอุ้งเท้าของเขากลับเป็นอมยิ้มสีชมพู 'หืม?' วิลเลียมเกาศีรษะด้วยความสับสน 'หรือว่าฉันต้องพูดคำว่าอมยิ้มสีแดงเพื่อให้ความปรารถนาของฉันชัดเจนขึ้น? โอเค ลองอีกครั้ง!' วิลเลียมยื่นอมยิ้มสีชมพูให้ลิลลี่ก่อนจะลองใหม่อีกครั้ง เทพธิดาโลลิเอาอมยิ้มเข้าปากขณะมองวิลเลียมด้วยรอยยิ้มลึกลับ แม้ว่าเธอจะอธิบายถึงความสามารถที่แตกต่างกันของอมยิ้มแต่ละชิ้น แต่เธอก็ไม่ได้บอกวิธีสร้างมันให้กับวิลเลียม เธอไม่ได้ทำเช่นนี้เพื่อแกล้งเขาให้ลำบาก แต่ลิลลี่ได้แหกกฎไปบ้างแล้วจากการเปิดเผยความลับแห่งเทวภาพของเธอให้กับคนที่ไม่ใช่ผู้ติดตามของตนเอง หากเธอคอยป้อนข้อมูลและบอกวิลเลียมว่าจะใช้เทวภาพของเธอให้มีประสิทธิภาพได้อย่างไร เธอจะได้รับผลสะท้อนกลับเหมือนที่กาวินโดน ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เธอไม่ต้องการให้เกิดขึ้น เพราะผู้ติดตามคนอื่นๆ ของเธอก็ยังต้องการคำชี้แนะจากเธอในยามที่พวกเขาเดือดร้อนเช่นกัน 'ไม่ต้องห่วงนะ วิลตัวน้อย' ลิลลี่คิดในใจ 'หนึ่งปีในอาณาเขตของฉันเทียบเท่ากับหนึ่งวันในเฮสเทีย ท่านมีเวลาเหลือเฟือที่จะค้นพบวิธีใช้เทวภาพของฉัน' เทพธิดาโลลิเฝ้ามองวิลเลียมสร้างอมยิ้มสีชมพูอีกนับสิบชิ้นในขณะที่พยายามจะสร้างสีแดง ลิลลี่นั่งลงบนเก้าอี้และมองดูด้วยความขบขันเมื่อเห็นตุ๊กตาหมีสีชมพูโบกอมยิ้มในมือด้วยความหงุดหงิด วิลเลียมไม่คิดว่าการสร้างอมยิ้มที่เขาต้องการจะยากขนาดนี้ อย่างไรก็ตาม เขาเริ่มคุ้นเคยกับความยากลำบากจากการฝึกฝนอันเข้มงวดในอดีตมาแล้ว ลิลลี่บอกเขาแล้วว่าผลของอมยิ้มสามารถอัปเกรดได้หากเขาบรรลุเงื่อนไขที่จำเป็น ในตอนนี้ พลังของอมยิ้มของวิลเลียมเทียบเท่ากับเวทมนตร์ระดับต่ำ อย่างไรก็ตาม เขายังสามารถอัปเกรดพวกมันได้ด้วยความช่วยเหลือจากการเล่นแร่แปรธาตุ ซึ่งจะทำให้ผลของพวกมันทรงพลังอย่างยิ่ง ข้อดีอีกประการของอมยิ้มคือพวกมันไม่ได้จำกัดไว้ให้วิลเลียมใช้เพียงคนเดียว ใครๆ ก็สามารถพกติดตัวไปได้และใช้งานในเวลาที่เหมาะสมเพื่อรับมือกับทุกสถานการณ์ สำหรับคนที่ไม่ไม่มีพลังเวทมนตร์ อมยิ้มของวิลเลียมจะเปรียบเสมือนม้วนคาถาเวทมนตร์ที่ใช้ได้เพียงครั้งเดียว ลูกครึ่งเอลฟ์ได้ตัดสินใจแล้วว่าเขาจะติดอาวุธให้ผู้ใต้บังคับบัญชาด้วยอมยิ้มของเขา ซึ่งจะทำหน้าที่เป็นไพ่ตายที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ ด้วยวิธีนี้ ทุกคนในห้องเรียนสายต่อสู้จะสามารถใช้พวกมันได้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีพลังเวทมนตร์ภายในร่างกายเลยก็ตาม