1454 การขัดขวาง แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth — “พูดถึงเรื่องนั้น ฉันก็เห็นคนคุ้นเคยอยู่ในบาร์เช่นกัน แต่จำไม่ได้ว่าเป็นคนไหน…” มู่ไบ่หยุดการโต้เถียงไร้สาระเมื่อคิดถึงคนที่เขาเห็นขณะที่กำลังออกจากบาร์วันก่อน “ฉันเดาว่าเป็นฉี๋ซาน; แทบจะยังไม่คุ้นเคยกับเขาน่ะ” โมฟานเดา มู่ไบ่ส่ายศีรษะและพูดว่า “ฉันเห็นฉี๋ซานจริง แต่แน่นอนว่าฉันไม่รู้จักเขา แต่ผมคิดว่าผมเคยเห็นเด็กหญิงผมสั้นหยิกนั่งข้างเขามาก่อน” “เห็นไหม ฉันบอกไว้แล้วว่ามันเป็นการแกล้งของเธอ! ทำไมเธอถึงกล้าจะสัมพันธ์กับคนอื่นโดยลอบโดยที่เราไม่รู้!” เจ้าเหมานหยากโห่ร้อง “หยุดพูดบ้าบอซักครั้งได้ไหม!?” ความคิดของมู่ไบ่ถูกรบกวนโดยการขัดจังหวะของคนโง่คนนี้อีกครั้ง เขาอดไม่ได้ที่จะคิดว่าคนนี้ต้องเป็นคนเงียบในชาติก่อนหน้า เพราะเขาพูดไม่หยุดเลย มู่ไบ่ไม่เคยเจอคนที่ไม่มีศีลธรรมเท่ากับเขาในทีมชาติ! “เจ้าโซ่ เก่า ปล่อยให้เขาพูด” โมฟานพูดเมื่อเห็นสีหน้าตึงเครียดของมู่ไบ่ มู่ไบ่รวบรวมความคิดแล้วพูดว่า “ผมไม่ค่อยมั่นใจ เพราะยังไม่เคยเห็นฉี๋ซานเลย แต่หลังจากที่คุณบอกว่าเขาก็อยู่ที่นั่นด้วย ผมก็เชื่อว่าผมเห็นเขาอยู่จริง คนที่ทำให้ผมรู้สึกคุ้นเคยคือเด็กหญิงผมสั้นหยิก ผมเคยเจอเธอมาก่อนและคิดว่าเธออาจมาจากหลวงพระบาง...” “เธอมาจากหลวงพระบางหรือ?” โมฟานงง “ผมไม่ค่อยได้เห็นผู้หญิงเลยตลอดหลายปี จึงคิดว่าเธออาจเคยคุยกับผมมาก่อน... ตอนนี้ผมจำได้แล้ว!” มู่ไบ่กะทันหันจดจำอะไรบางอย่าง มุยชิงก็เปิดตาขึ้น เธอรู้สึกว่าพวกเขากำลังพูดถึงสิ่งสำคัญ ขณะเดียวกันเธอก็รับรู้ถึงความรู้สึกว่ามีบางอย่างคลานอยู่ใต้เท้า สิ่งเย็นเยือกค่อยๆ ลากขึ้นขา... โมฟานและเจ้าเหมานหยากรอคอยให้มู่ไบ่อธิบายต่อเมื่อได้ยินเสียงก้าวเท้าชัดเจนมาจากอุโมงค์ เสียงคือฝีเท้าส้นสูงเดินอย่างสม่ำเสมอ “พี่มู่ไบ่ ทำไมลืมกันขนาดนี้? พี่ลืมน้องสาวแม้ว่าไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ฉันคิดว่าฉันอยู่ในหัวใจของพี่แล้ว...” เสียงอ่อนหวาน ดึงดูดใจมาจากอุโมงค์ ตามด้วยส้นสูงสีเงินเงาสีสว่าง 15 เซนติเมตรที่ติดกับขาเรียว ขาดูยาวและสวยงาม กางเกงยางสีดำกระชับจนถึงต้นขา เน้นให้ขาที่สมบูรณ์แบบของเธอดูเด่นชัด เธอเดินเข้ามาเหมือนบนรันเวย์ ยกซิการ์สักมือตรงอากาศ โดยสุ่มพ่นควันออกมา ท่าทางล่อใจพร้อมควันที่ลอยขึ้น ทำให้ความปรารถนาพื้นฐานของชายคนหนึ่งโหยหายาก! “มูซูเมียน!” มู่ไบ่ตะโกนออกมาด้วยความตกใจ “เฮ้อ ทีมสำรองของเรามาถึงแล้ว แปลกดีที่พวกคุณมาที่นี่ก่อนที่เราจะเสร็จตั้งคาถา? เอาล่ะ เราจะปล่อยให้พวกคุณจัดการต่อไป เรียกวันพักแล้ว!” เจ้าเหมานหยากยิ้มเห็นกลุ่มคนที่นำโดยหญิงสวย “ไอ้บ้า เธอมาจากครอบครัวมูของหลวงพระบาง ไม่ใช่ครอบครัวมุย!” มู่ไบ่ตะโกนดุ เจ้าเหมานหยากเกือบจะอยากกอดหญิงคนนี้ ความแปลกประหลาดของเขาเพิ่มขึ้นเมื่อได้ยินคำด่าของมู่ไบ่ อะไรที่เกิดขึ้นที่นี่! ครอบครัวมูแห่งหลวงพระบาง? ทำไมพวกมูมาฉุดมาที่นี่! “หนุ่มน้อยน่ารัก ฉันไม่รังเกียจให้เธออบอุ่นเตียงของฉันคืนนี้ ถ้าเธอยอมช่วยเรา” มูซูเมียนหัวเราะด้วยความซ่าสีใจ เธอสนใจรูปลักษณ์ของเจ้าเหมานหยาก “มาคุยกันดีกว่า ให้มุยชิงไปก่อน” โมฟานมองมุยชิงเมื่อสังเกตว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง มุยชิงกำลังยืนอยู่บนก้อนเงา ลุยด้วยหนามเงายักษ์หลายตอที่กัดกั้นการเคลื่อนไหวและจิตใจของเธอ โมฟานรับรู้ถึงการปรากฏตัวของนักลอบสังหารธาตุเงาใกล้เคียง เขาสามารถทำให้ชีวิตของมุยชิงจบได้ด้วยความคิดเดียว! “นี่มันอะไรกันเนี่ย?” เจ้าเหมานหยากตกใจจนพูดไม่ออก คนเหล่านี้มาจากไหน? อยากได้อะไร? “ฉี๋ซาน ฉันเคยชื่นชมคุณตั้งแต่แรก แม้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะไม่เป็นธรรมกับคุณ แต่คุณยังเลือกมาที่นี่เพื่อพิสูจน์ตัวเอง ฉันไม่คาดคิดว่าคุณจะกลายเป็นคนชั่วร้ายและน่ารังเกียจขนาดนี้!” โมฟานรู้เรื่องราวแล้ว มองไปที่ชายคนที่ซ่อนอยู่ในเงาหลังมูซูเมียน ฉี๋ซานแปลกใจที่ตัวตนของเขาถูกเปิดเผยอย่างรวดเร็ว เขาออกมาจากเงาและตอบด้วยความดูถูก “คุณคิดว่าฉันจะยังคงทำงานให้ครอบครัวมุยหลังจากที่เกิดอะไรขึ้น? พวกสกปรกเหล่านั้นถือว่าฉันเป็นสุนัขที่สามารถทิ้งได้หลังได้ผลประโยชน์ครบ พวกเขาจะต้องชดใช้สิ่งที่ทำกับฉัน!” “แล้วคุณตัดสินใจแก้แค้นครอบครัวมุยก่อนที่คุณก้าวเข้าไปในห้องประชุม?” โมฟานเดา “ใช่! ผู้หญิงคนนั้นคิดว่าจะใช้ความสวยของเธอบงการฉันให้ฉันเสียชีวิตเพื่อเธอ แล้วจะทิ้งฉันไปเองเมื่อฉันไม่มีค่า เธอไม่อยากพาครอบครัวของเธอไปสู่ระดับใหม่เลย ฉันจะทำให้ครอบครัวของเธอพังทลาย!” ฉี๋ซานหัวเราะจ๊อกๆ เขาได้โอกาสระบายความเกลียดชังต่อครอบครัวมุยทั้งหมด ไม่อาจรอคอยที่จะเห็นการตอบโต้ที่เต็มไปด้วยความโกรธและความเสียใจจากมุยนูซิน! “ฉันเคยบอกว่าอะไร? ผู้หญิงอย่างมุยนูซินนั้นดีแค่ไหน? เธอแค่รู้วิธีทำตัวเป็นบัวศักดิ์สิทธิ์ แต่ความจริงคือเธอชั่วกรดกว่าคนอื่น ใต้อารมณ์ของเธอไม่มีความรู้สึกใดๆ เธอเห็นแค่ผลกำไรและวิธีจัดคนให้เป็นหมากหลัง; ทุกคนเป็นเพียงหมากรุกของเธอ; มีหมากที่ใช้ได้และหมากที่ใช้ไม่ได้ ส่วนฉัน ถึงแม้ว่าชื่อเสียงจะไม่โดดเด่น แต่ฉันเคยปฏิบัติกับคนอย่างจริงใจ ฉันพร้อมให้เงินและชื่อเสียงแก่ผู้ที่พร้อมทำตามฉัน ฉันยังพร้อมให้ร่างกายของฉันด้วย!” มูซูเมียนหัวเราะอย่างหลงใหล เสียงหัวเราะของเธอเสน่หาเช่นเดียวกับเสียงพูดของเธอ “คุณต้องการอะไร?” มู่ไบ่ถาม “เราจะยึดครองทุกอย่างที่นี่ ส่วนพวกคุณ… ฉันยังคิดอยู่ว่าจะทำอย่างไรกับพวกคุณดี จะปล่อยให้คุณเป็นเหมือนสุนัขที่พ่ายแพ้หรือจะประหารคุณที่นี่เลย? อย่างไรก็ตามโลกภายนอกจะไม่มีวันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ โอ้ ฉันลืมบอกว่า ฉันยึดแผ่นพับอวกาศของมุยจั่วเฉิงแล้ว จึงไม่มีทางหนีออกจากที่นี่ได้ อย่าพยายามต่อต้านเลย ฉันเกลียดการเสียเวลากับคนที่ต่อต้าน ฉันชอบตัดแขนขาเมื่อตอนโกรธ และอาจทำให้ใครบางคนตายโดยบังเอิญ” มุยจั่วเฉิงพูดอย่างอ่อนโยน คนอื่นอาจคิดว่าเธอกำลังจีบใครสักคน หากไม่ได้ยินคำพูดชัดเจน แต่เสียงของเธอทำให้ผู้ฟังอย่างเราขนลุก.