ตอนที่ 1780: พุ่งชนตรงๆ! ประกายไฟเต้นระบำราวกับผีเสื้อ มู่ฟานเดินออกจากตรอกและกวาดสายตามองไปตามถนนที่ถูกถล่มจนราบเป็นหน้ากลอง เขาเห็นอสูรหินแกรนิตถูกทำลายไปจนสิ้น ซากร่างของมันแตกกระจายไปทั่ว มีผู้คนนับสิบที่เนื้อตัวปกคลุมไปด้วยเถ้าถ่านนอนกระจัดกระจายอยู่ตั้งแต่ช่วงหน้าอกลงไปจนถึงท้องของมัน พวกเขาคือจอมเวทที่ถูกอสูรหินแกรนิตดูดกลืนเข้าไป บางคนเป็นถึงจอมเวทระดับสูง เถ้าถ่านเหล่านั้นทำหน้าที่เป็นเกราะป้องกันให้แก่เหล่าจอมเวท มิเช่นนั้นชีวิตของพวกเขาอาจตกอยู่ในอันตรายเมื่อต้องกลิ้งเข้าไปในกองเพลิง มู่ฟานยังสังเกตเห็นอีกสิ่งหนึ่ง อสูรหินเหล่านี้สนใจเพียงจอมเวทที่มีพลังงานเต็มเปี่ยมเท่านั้น พวกมันมองไม่เห็นคนที่พลังงานถูกสูบออกไปจนไม่หลงเหลือศักยภาพในการต่อสู้ มู่ฟานถึงกับสงสัยว่าสิ่งมีชีวิตพวกนี้ต้องการเพียงพลังงานที่พวกมันนำไปใช้ได้ ส่วนคนธรรมดาและจอมเวทที่พลังงานเหือดแห้งไปแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับก้อนหินข้างทางในสายตาของพวกมัน “เจ้า...เจ้า...” หลินฉีฮุยไม่สามารถสรรหาคำพูดใดๆ ออกมาได้หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ "ฟ่านมั่วผู้นี้ไม่ใช่คนแล้ว มันคือสัตว์ประหลาด!" “ธาตุดินของข้าอาจจะไม่โดดเด่นนัก แต่ธาตุไฟของข้านั้นแข็งแกร่งพอตัว ผู้อาวุโส ท่านควรรีบไปซ่อนตัวในหอนาฬิกาเถอะ ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหาคนอื่นๆ เอง” มู่ฟานกล่าว “ไม่ได้หรอก ข้าอาจจะอ่อนแอเกินกว่าจะสู้กับพวกมัน แต่ข้ายังสามารถแบกคนเจ็บที่หมดสติไปได้” หลินฉีฮุยกล่าวอย่างองอาจทันใด ราวกับว่าเขาถูกอิทธิพลบางอย่างกระตุ้น เขาเห็นเหยื่อร่วงหล่นออกมาจากซากของอสูรหินอยู่ตลอดเวลา คนเหล่านี้ย่อมยากที่จะเอาตัวรอดไปสู่จุดปลอดภัยได้ด้วยตัวเอง ในเมื่อมีคนก้าวออกมาเพื่อช่วยพวกเขาแล้ว หลินฉีฮุยก็รู้สึกว่าเขาก็ต้องทำอะไรสักอย่างเช่นกัน “เอาล่ะ งั้นท่านพาทุกคนไปให้ถึงที่ปลอดภัยเถอะ” มู่ฟานพยักหน้า — — อาคารไม่กี่แห่งที่มีความสูงเพียงสองชั้นตั้งเรียงรายอยู่ตลอดถนนไปจนถึงทางแยก ที่นั่นคือตลาดของเมือง อุปกรณ์เวทมนตร์บางอย่างที่เหล่าพ่อค้าเก็บไม่ทันกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น แร่เวทมนตร์ธาตุดินก็ถูกทิ้งเกลื่อนกลาดราวกับก้อนกรวดไปทั่วทุกหนแห่ง อสูรหินแกรนิตพวกนี้ฉลาดไม่น้อย พวกมันพบว่าแร่เวทมนตร์ธาตุดินมีพลังงานคล้ายกับพลังงานของจอมเวท พวกมันจึงเก็บกวาดแร่เวทมนตร์เหล่านั้นมาเพื่อย่อยสลาย เมืองแห่งนี้อุดมสมบูรณ์ไปด้วยแร่เวทมนตร์ธาตุดิน ดังนั้นอสูรหินแกรนิตจึงได้รับประโยชน์จากตลาดแห่งนี้ไปมหาศาล พวกที่อยู่ที่นี่จึงไม่ได้สนใจที่จะไล่ล่าจอมเวทที่คอยหลบหลีกพวกมันราวกับปลาไหล ถนนสายนี้กว้างขวางมาก กว้างกว่าถนนสายหลักในเมืองทั่วไปถึงสี่เท่า เต็นท์ที่เคยตั้งไว้ยังคงอยู่ที่เดิม หากไม่ใช่เพราะที่นี่ถูกทิ้งร้างและเต็มไปด้วยความโกลาหล สถานที่แห่งนี้คงจะคึกคักไม่น้อย เหวินเซียและลูกน้องของเธอแยกย้ายกันไปที่ทางแยกของตลาด โดยใช้แผงลอยเป็นที่กำบัง พวกเขาลอบเข้าไปหาอสูรหินแกรนิตตัวหนึ่งที่กำลังเก็บแร่เวทมนตร์ธาตุดิน อสูรหินแกรนิตดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นพวกเขา รองหัวหน้าจินเป็นคนแรกที่ลงมือ พยายามจะปลิดชีพปีศาจตัวนั้น อย่างไรก็ตาม จู่ๆ มือของอสูรหินแกรนิตก็ขยายใหญ่ขึ้น ราวกับว่ามันเตรียมตัวมานานแล้ว มันฟาดมือลงมาอย่างแรงราวกับฆ้องคู่ รองหัวหน้าจินไม่คาดคิดว่าปีศาจตัวนี้จะดักรอการโจมตีของเขาอยู่ ฆ้องหินนั่นเกือบจะบดขยี้เขาจนแหลกเหลว! “รองหัวหน้าจิน!” เหวินเซียกระโจนไปข้างหน้าทันทีเมื่อเห็นรองหัวหน้าจินที่กระดูกแทบแหลกละเอียดกำลังลอยคว้างกลางอากาศ อสูรหินแกรนิตคว้าตัวเขาไว้แล้วดูดกลืนเขาเข้าไปทันที อสูรหินแกรนิตเคลื่อนไหวรวดเร็วเหลือเกิน คนอื่นๆ ยังไม่มีเวลาแม้แต่จะเข้าไปช่วยเขา ได้แต่ยืนมองรองหัวหน้าจินถูกดูดกลืนเข้าไปในร่างของอสูรหินแกรนิต ความเงางามราวกับโลหะบนตัวอสูรหินแกรนิตสว่างวาบขึ้นเล็กน้อย กระดูกเริ่มงอกออกมาตามข้อต่อของมันราวกับใบดาบ ดูสยดสยองและน่าสะพรึงกลัว! “ไอ้สารเลวนั่นดูดกลืนคุณจินไป ข้าจะบดขยี้มันให้เป็นชิ้นๆ!” รองร้อยโทโหวตะโกนอย่างเดือดดาล “บัดซบ! เราอุตส่าห์แอบเข้ามาอย่างระมัดระวังแท้ๆ! มันรู้ตัวได้อย่างไร?” เหวินเซียก็มีคำถามเดียวกัน พวกเขาแอบเข้ามาหาอสูรหินแกรนิตโดยไม่ทำผิดพลาดแม้แต่นิดเดียวตลอดทาง แม้แต่สิ่งมีชีวิตระดับผู้บัญชาการที่มีประสาทสัมผัสเรื่องกลิ่นและการได้ยินที่ไวต่อเหตุการณ์ก็ยังไม่ทันสังเกตเห็นพวกเขา นับประสาอะไรกับอสูรหินแกรนิต! ผู้ช่วยนายทหารอีกสี่คนของเหวินเซียเริ่มลงมือแล้ว เดิมทีพวกเขาคิดว่าทั้งห้าคนจะจัดการอสูรหินแกรนิตตัวนี้ได้อย่างง่ายดาย แต่ทว่าปีศาจตัวนั้นกลับแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหลังจากดูดกลืนพลังงานของรองหัวหน้าจินเข้าไป ทั้งสี่คนใช้เวลาเกือบห้านาทีกว่าจะเอาชนะมันได้ ดูเหมือนว่าพวกเขาคงลำบากแน่หากจะทำตามคำพูดที่ว่าจะจัดการอสูรหินแกรนิตพวกนี้ภายในสิบนาที “ลุยต่อ!” เหวินเซียตัดสินใจเข้าร่วมต่อสู้ด้วย เพราะเธอไม่อาจรอช้าได้อีกต่อไป เหวินเซียจัดการอสูรหินแกรนิตไปตัวหนึ่งด้วยความเร็วปานสายฟ้า ในขณะที่ผู้ช่วยของเธออีกสี่คนกำลังรับมือกับอสูรหินแกรนิตอีกตัวที่ทางแยก เหวินเซียเป็นจอมเวทระดับซูเปอร์ พลังบ่มเพาะของเธอถูกกดทับไว้เล็กน้อยเพื่อให้เป็นไปตามคำสั่งผนึกเวทมนตร์ที่จำเป็นในการสร้างแกนกลางอาคม เธอจึงรู้สึกเหมือนเป็นเพียงจอมเวทระดับสูงเท่านั้น เธอเมินเฉยต่อการกดทับพลังของตัวเองเพื่อวาดค่ายกลดารา (Star Palace) ตอนที่เธอและมู่ฟานร่วมกันสังหารปีศาจหินดำเงินตัวแรก มิเช่นนั้นเธอคงไม่ต้องพักฟื้นนานขนาดนี้หลังจากร่ายเวทมนตร์ระดับซูเปอร์ไปเพียงครั้งเดียว ตอนนี้อาคมถูกเปิดใช้งานแล้ว นั่นหมายความว่าคำสั่งผนึกเวทมนตร์ถูกยกเลิก มันช่วยปลดปล่อยพลังจิตของเธอให้เป็นอิสระ ในที่สุดเธอก็สามารถต่อสู้ด้วยพลังเต็มร้อยได้เสียทีหลังจากได้รับธาตุอีกสามธาตุและเจตจำนงที่สมบูรณ์กลับคืนมา เหวินเซียจัดการอสูรหินแกรนิตที่แข็งแกร่งได้สำเร็จอย่างงดงาม แต่พลังที่โดดเด่นของเธอก็ดึงดูดความสนใจของปีศาจหินดำเงินในทันที ระดับของปีศาจหินดำเงินนั้นสูงมาก มันเผยแววตาละโมบเมื่อสังเกตเห็นพลังบ่มเพาะของเหวินเซีย มันจะเข้าใกล้การวิวัฒนาการไปอีกขั้นทันทีหากได้ดูดกลืนจอมเวทระดับซูเปอร์ ปีศาจหินดำเงินเกิดความสว่างไสวขึ้นในใจเมื่อเห็นเหวินเซีย ท้ายที่สุดแล้ว จอมเวทระดับซูเปอร์ส่วนใหญ่มักจะมีผู้ใต้บังคับบัญชาคอยคุ้มกันอยู่เป็นกลุ่มใหญ่ แต่ทว่าจอมเวทหญิงผู้นี้กลับสู้เพียงลำพัง! เหวินเซียไม่ได้หวาดกลัวปีศาจตัวนั้น เธอเพิ่งสังหารพวกมันไปตัวหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ เธอมีความมั่นใจว่าเธอสามารถกำจัดหัวหน้าของพวกอสูรหินตัวนี้ได้เช่นกัน “ข้าจะสู้กับมันในระหว่างที่มู่ฟานคอยหาโอกาสลอบโจมตี เราน่าจะกำจัดมันได้ในเร็ววัน” เหวินเซียพึมพำกับตัวเอง มีปีศาจหินดำเงินมากกว่าหนึ่งตัว ดังนั้นพวกเขาจึงต้องกำจัดหัวหน้าของพวกอสูรหินตรงหน้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เหวินเซียกำลังจะเคลื่อนไหว ทันใดนั้นเธอก็เห็นสายฟ้าสีดำแล่นผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน ร่างหนึ่งยืนอยู่บนปลายสายฟ้านั้น ร่างกายเต็มไปด้วยประกายสายฟ้าที่ดุร้าย “มู่ฟาน?” เหวินเซียแปลกใจเมื่อเห็นเขา ไม่ใช่ว่าเขาควรจะซุ่มโจมตีเป้าหมายหรอกหรือ? ทำไมเขาถึงปรากฏตัวออกมาก่อน? “สิ่งมีชีวิตพวกนี้สามารถตรวจจับการมีอยู่ของเราผ่านแรงสั่นสะเทือนของพื้นดิน ไม่มีประโยชน์หรอกที่จะพยายามหลอกล่อพวกมัน มาสู้กันตรงๆ เลยดีกว่า!” มู่ฟานบอกเหวินเซีย มู่ฟานร่อนลงจอดห่างจากปีศาจหินดำเงินไม่ถึงห้าสิบเมตร เขาไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย แม้จะต้องเผชิญหน้ากับปีศาจที่มีความสูงเท่ากับตึกระฟ้า!