ตอนที่ 221 - สังหารอสูรทมิฬ ครืน~~ เสียงอสนีบาตฟาดกระหน่ำรุนแรงระเบิดขึ้นภายในโรงงาน เสียงแผดจ้าเสียดแท้วแก้วหูจนทำให้คนรอบข้างต้องยกมือขึ้นอุดหูโดยไม่รู้ตัว จางลู่ลู่ที่ยังคงหลบซ่อนตัวอยู่ด้านนอก ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นแสงสายฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่ภายในโรงงาน! แสงจากสายฟ้าส่องให้เห็นพื้นที่โดยรอบ พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังออกมาจากข้างใน ท่ามกลางแสงวูบวาบนั้น ปรากฏเงาร่างประหลาดที่น่าเกลียดน่าขยะแขยงหลายร่าง และดูเหมือนว่าพวกมันจะมีจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว “เจาถิง...” จางลู่ลู่ทำอะไรไม่ถูก เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะตัดสินใจพุ่งเข้าไปในโรงงาน เธอจะปล่อยให้สวี่เจาถิงเผชิญหน้ากับคนประหลาดและสิ่งมีชีวิตที่น่าหวาดกลัวพวกนี้ตามลำพังไม่ได้! จางลู่ลู่วิ่งมาถึงทางเข้าโรงงาน และได้เห็นร่างสี่ร่างที่มีแขนขาบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติกำลังค่อยๆ คลานมาตามพื้น ใบหน้าของพวกมันดูเหมือนลิงปีศาจที่น่าสยดสยอง ผิวหนังเป็นสีดำสนิท... เมื่อเธอมองลึกเข้าไปในโรงงาน ก็เห็นชายสวมผ้าคลุมสีเทาคนหนึ่งกำลังจ้องมองสวี่เจาถิงด้วยแววตาเย็นชา เขาเหยียบลงบนใบหน้าของสวี่เจาถิงที่บัดนี้อาบไปด้วยเลือด พร้อมกับสบถออกมาอย่างเกรี้ยวกราด “ไอ้สวะ แกรู้ไหมว่าแกทำให้แผนการของเราพังพินาศ!” “ท่านดีคอนบอกให้พวกเราพาร่างเป้าหมายออกไปทันที เพื่อไม่ให้ความแตก” ฮุ่ยซื่อกล่าวอย่างเร่งรีบ “ฉันจะพาไอ้เด็กนี่ไปเอง พวกแกจัดการนังนั่นซะ! รีบทำความสะอาดพื้นที่ อย่าให้เหลือร่องรอย!” ฮุ่ยอีสั่ง เดิมทีพวกเขาตั้งใจจะมาซุ่มล้อมเป้าหมายในสถานที่แห่งนี้ แต่สุดท้ายกลับมาเจอไอ้เด็กไม่เจียมตัวที่เข้ามาขัดขวางแผนการลอบโจมตีจนพังหมด เมื่อคำนวณเวลาดูแล้ว เป้าหมายที่แท้จริงน่าจะมาถึงที่นี่ในไม่ช้า พวกเขาจะให้เป้าหมายรู้ไม่ได้ว่ากำลังมีการวางแผนเล่นงานเขาอยู่! ฮุ่ยอีผิวปากสั่งการให้อสูรทมิฬลากร่างที่บาดเจ็บของสวี่เจาถิงออกไป ส่วนที่เหลืออีกสี่คนพุ่งเป้าไปที่จางลู่ลู่ซึ่งรนหาที่ตายพุ่งเข้ามาพอดี คนทั้งสี่อาจจะดูไม่น่ากลัวที่สุด แต่สิ่งที่น่าสยดสยองจริงๆ ก็คือเหล่าอสูรทมิฬ จางลู่ลู่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมีสิ่งมีชีวิตปีศาจมากมายขนาดนี้อยู่ในโรงงาน เธอเริ่มรู้สึกเสียใจที่วู่วามพุ่งเข้ามา “กูกูกูกูกู~~” อสูรทมิฬจ้องมองเธอเหมือนหมาป่าหิวโหยที่เห็นเนื้อสด พวกมันต่างแก่งแย่งกันพุ่งเข้าใส่จางลู่ลู่ จางลู่ลู่รีบควบคุมดวงดาราธาตุน้ำของเธอ เปลี่ยนหยดน้ำรอบกายให้กลายเป็น ‘ม่านวารี’ ม่านวารีช่วยป้องกันการโจมตีที่ถึงแก่ชีวิตได้บางส่วน แต่มันไม่อาจต้านทานกรงเล็บของฝูงอสูรทมิฬได้ทั้งหมด ไม่นานม่านวารีก็ถูกเจาะทะลุ กรงเล็บของพวกมันตวัดผ่านหน้าอกของเธอ เลือดสายยาวสาดกระเซ็นไปติดหน้าต่างสนิมเขรอะทั้งสองบานข้างๆ “อยากจะพานังเด็กนี่ไปหาความสำราญหน่อยไหม?” ฮุ่ยซันเห็นจางลู่ลู่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แววตาของเขาก็ฉายแววหื่นกระหาย “ครั้งนี้ถือว่าพวกเราทำงานพลาด ถ้ายังชักช้าอยู่อีก พวกเราจะถูกท่านดีคอนลงโทษเอาได้” ฮุ่ยเอ้อกล่าวเสียงเย็น เมื่อฮุ่ยซันนึกถึงใบหน้าของคนที่สวมหน้ากากครึ่งซีก ความคิดอกุศลในหัวก็มลายหายไปทันที “รีบฆ่านังนี่ให้จบๆ ไปดีกว่า แล้วค่อยจัดการทำลายหลักฐาน” --- “ช่วย... ช่วยฉันด้วย...” บาดแผลปรากฏขึ้นที่ต้นขาของจางลู่ลู่ มันลึกจนมองเห็นกระดูก เธอรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อคลานออกไปข้างนอก เธอเติบโตมาในโรงเรียนมาโดยตลอด ไม่เคยเจอกับคนที่โหดเหี้ยมขนาดนี้มาก่อน พวกเขาไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความเป็นมนุษย์ เพียงแค่คำสั่งเดียว พวกมันก็พร้อมจะฉีกร่างเธอเป็นชิ้นๆ แม้จางลู่ลู่จะเป็นจอมเวทระดับกลาง แต่เธอก็ไม่สามารถร่ายเวทมนตร์ได้ในขณะที่ถูกอสูรทมิฬรุมล้อมโจมตีจากทุกทิศทาง เธอไม่มีอุปกรณ์ป้องกันดีๆ เลย หากเธอมีโล่เวทมนตร์ชั้นยอด หรือเวทมนตร์ระดับกลางอย่าง ‘คลื่นคลั่ง’ เธออาจจะมีชีวิตรอดไปได้ แต่น่าเสียดายที่ในตอนนี้เธอไม่สามารถต่อวงจรดวงดาราธาตุน้ำที่ซับซ้อนนั้นได้สำเร็จ บาดแผลยาวเหยียดเลือดไหลนอง ฝูงอสูรทมิฬกำลังล้อมรอบจางลู่ลู่ พวกมันดูเหมือนจะสนุกกับการได้ค่อยๆ ทรมานสิ่งมีชีวิตให้ตายอย่างช้าๆ “รีบฆ่ามันซะ ถ้ามัวแต่ลีลา ฉันจะจับพวกแกไปเป็นอาหารให้ปีศาจระดับสูง!” ฮุ่ยเอ้อสั่งการอสูรทมิฬอย่างเกรี้ยวกราด พวกอสูรทมิฬหวาดกลัวจนตัวสั่น ในที่สุดพวกมันก็หยุดการทรมานและเตรียมจะปลิดชีพชีวิตที่น่าเวทนานี้ “โฮก~~~!!!” ทันใดนั้น ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืน เสียงหอนของหมาป่าก็ดังกึกก้อง ในขณะที่เสียงยังคงกังวานอยู่ พายุฝุ่นเริ่มก่อตัวขึ้นจากที่ไกลๆ ฝุ่นตลบอบอวลพุ่งเข้าปกคลุมพื้นที่แห่งนี้อย่างรวดเร็ว ‘ทรายปลิวหินบิน’ เม็ดทรายละเอียดพุ่งเข้าใส่ร่างของอสูรทมิฬราวกับกระสุนปืน อสูรทมิฬที่ขี้ขลาดตัวอื่นๆ เริ่มกระโดดหลบไปด้านข้างเพื่อหลบหลีกคมทรายเหล่านั้น ท่ามกลางความมืดมัว ปรากฏร่างกำยำพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ มันมีขนาดใหญ่กว่าอสูรทมิฬถึงสามสี่เท่า หมาป่ายักษ์งับร่างของอสูรทมิฬตัวหนึ่งที่พยายามจะหนีจากพายุฝุ่น “แก๊ก!!!” เมื่อหมาป่างับลงไป เสียงกระดูกหักก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของอสูรทมิฬก่อนที่ร่างของมันจะถูกกัดขาดเป็นสองท่อน! ท่อนบนของอสูรทมิฬร่วงลงพื้น มันยังไม่ตายในทันที และพยายามใช้กรงเล็บตะเกียกตะกายไปตามพื้นเพื่อหนีจากสิ่งมีชีวิตที่น่าหวาดกลัวตัวนี้ หมาป่าอัญเชิญยกเท้าหน้าขึ้น แล้วเหยียบลงบนหัวของอสูรทมิฬจนแตกกระจายราวกับลูกแตงโม สมองและของเหลวสีดำสาดกระเซ็นไปทั่วพื้น อสูรทมิฬที่หนีไม่พ้นตายคาที่ทันที! เมื่อครู่มันยังสนุกกับการทรมานชีวิตอื่นอยู่เลย แต่ครั้งนี้มันกลับต้องเผชิญกับกระบวนการถูกสังหารอย่างไร้ปรานีเสียเอง จางลู่ลู่ที่นอนอยู่บนพื้นเงยหน้าอันซีดเซียวขึ้นมา เลือดของเธอยังคงสูบฉีดออกมาไม่หยุด เธอมองดูสิ่งมีชีวิตสีน้ำเงินที่สง่างามในรูปร่างของหมาป่า มันยืนอยู่ข้างๆ เธออย่างชัดเจนว่ากำลังปกป้องเธอ และเมื่อเธอเห็นชายหนุ่มที่คุ้นเคยนั่งอยู่บนหลังหมาป่ายักษ์ตัวนั้น น้ำตาของเธอก็เริ่มไหลรินผสมปนเปไปกับเลือดที่พวงแก้ม เธรู้จักเขาคนนี้... เขาคือ ‘โม่ฟาน’ ที่สวี่เจาถิงมักจะพูดถึงอยู่ตลอด! และเขายังเป็น ‘จอมมาร’ ที่ผู้คนในโรงเรียนต่างลือกัน! “คุณ... คุณรีบหนีไป ข้างในยังมีพวกมันอีกเพียบ” จางลู่ลู่เค้นเสียงพูดออกมาพร้อมกับสะอื้นไห้ “งั้นเหรอ?” โม่ฟานจ้องมองไปที่ฝูงอสูรทมิฬและชายสวมผ้าคลุมสีเทาทั้งสี่คน “มีเท่าไหร่ ข้าก็จะฆ่าให้เกลี้ยง!” โม่ฟานกระโดดลงจากหลังหมาป่าอัญเชิญแล้วอุ้มจางลู่ลู่ไปวางไว้ด้านข้าง “โฮก~!” หมาป่าอัญเชิญไม่อาจยับยั้งจิตสังหารได้อีกต่อไป มันพุ่งเข้าใส่ศัตรูทันที ทั้งพุ่งชน ทั้งตะปบ อสูรทมิฬสองตัวที่มีขนาดเล็กกว่าถูกซัดจนกระเด็นลอยไปกระแทกกับประตูเหล็กของโรงงานจนเกิดเสียงดังสนั่น อสูรทมิฬอีกสองตัวฉวยโอกาสในขณะที่มันโจมตี เข้ามารุมกัดหมาป่าอัญเชิญ พวกมันฉีกกระชากผิวหนังและขนของมันออกมาได้บางส่วน... หมาป่าอัญเชิญไม่ได้สนใจบาดแผลเล็กน้อยเหล่านั้น มันหันกลับมางับแขนของอสูรทมิฬตัวหนึ่งแล้วเหวี่ยงร่างของมันขึ้นไปบนอากาศอย่างง่ายดาย หมาป่าอัญเชิญรอให้อสูรทมิฬตัวนั้นร่วงลงมาจากฟ้า แล้วใช้กรงเล็บหน้าตะปบเข้าใส่อย่างรุนแรง จนกระดูกของมันแตกละเอียดก่อนจะถึงพื้นเสียอีก “เป้าหมายมาถึงแล้ว! ไป! รีบเข้าไปจัดการมัน!” ฮุ่ยเอ้อตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น สั่งการอสูรทมิฬที่อยู่ด้านหลังเขา ชายชุดเทาอีกสามคนต่างออกคำสั่งให้อสูรทมิฬที่พวกตนควบคุมพุ่งเข้าใส่ เดิมทีพวกเขานึกว่าภารกิจครั้งนี้ล้มเหลวไปแล้ว ใครจะไปคิดว่าเป้าหมายจะโผล่หัวมาส่งให้ถึงที่แม้จะเห็นสถานการณ์ตรงหน้าแล้วก็ตาม ช่างเป็นเรื่องเหนือความคาดหมายจริงๆ! --- ที่ด้านนอกประตูเหล็ก โม่ฟานยืนอยู่หน้าจางลู่ลู่ที่บาดเจ็บสาหัส สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ฝูงอสูรทมิฬสีดำทมิฬที่กำลังพุ่งกรูเข้ามา จางลู่ลู่หอบหายใจอย่างหนัก เมื่อเห็นอสูรทมิฬอย่างน้อยสิบห้าตัวพุ่งเข้ามาพร้อมกัน เธอแทบจะหมดสติไปตรงนั้น สำหรับจอมเวทที่ไม่มีความสามารถในการป้องกันตนเอง การถูกรุมล้อมโดยศัตรูจำนวนมากคือสิ่งที่เลวร้ายที่สุด ภายใต้การจู่โจมแบบฝูงเช่นนี้ โดยปกติแล้วจอมเวทจะไม่สามารถร่ายเวทมนตร์ออกมาได้เลย จางลู่ลู่เริ่มสิ้นหวัง... ดูเหมือนว่าเธอคงต้องมาตายที่นี่จริงๆ...