บทที่ 655 - สู่ห้วงเหวมืดมิด! ผู้แปล: Exodus Tales ผู้เรียบเรียง: Exodus Tales แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth ผู้บัญชาการเหยาถิงเงยหน้าขึ้นและจ้องมองไปยังซอมบี้ภูเขา เมื่อเขากล่าวถ้อยคำเหล่านั้น แสงสีเงินพลันปะทุขึ้น ณ ตำแหน่งต่างๆ ที่เขาเคยปรากฏตัวมาก่อน แสงสีเงินผสานรวมกันเป็นเข็มทิศสีเงินที่ลอยอยู่ในอากาศ ทอดยาวจากหน้าผากของซอมบี้ภูเขาไปยังหน้าอกของมัน! ผู้บัญชาการเหยาถิงเคลื่อนย้ายในพริบตาเป็นครั้งสุดท้าย แต่คราวนี้ผู้คนเห็นเส้นทางสีดำพาดผ่านใจกลางเข็มทิศได้อย่างชัดเจน! แกนสีดำขนานกับพื้นดิน ก่อนที่ภาพติดตาของผู้บัญชาการเหยาถิงที่อยู่หน้าแกนจะหายไปอย่างสมบูรณ์ ตัวตนที่แท้จริงของเหยาถิงก็ได้เคลื่อนผ่านเข็มทิศและซอมบี้ภูเขาไปแล้ว แกนมรณะอันน่าตกตะลึงปรากฏขึ้นที่ปลายสุด และบนแผ่นหลังของซอมบี้ภูเขาด้วยเช่นกัน! เสียงของเส้นเชือกที่ขาดสะบั้นดังก้องในอากาศ แกนมรณะได้แช่แข็งซอมบี้ภูเขาไว้อย่างสมบูรณ์เป็นเวลาสองสามวินาที ก่อนที่เลือดจะพวยพุ่งออกมาจากลำคอทั้งสองข้างของมัน มันเปลี่ยนจากสายเล็กๆ กลายเป็นน้ำพุที่ทะลักออกมา! เลือดไหลทะลักลงมาราวกับสายน้ำจากฟากฟ้า ย้อมพื้นที่ทั้งหมดให้กลายเป็นสีแดงฉาน ซอมบี้ภูเขาคำรามอย่างบ้าคลั่ง ทว่าแกนมรณะได้ทะลวงผ่านส่วนระหว่างลำคอและหน้าอกของมันไปแล้ว เสียงคำรามนั้นมีแต่จะเพิ่มปริมาณเลือดที่สาดกระเซ็นไปในอากาศ เป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจอย่างยิ่ง! ซอมบี้ภูเขาไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อยหลังจากถูกโจมตีด้วยเวทมนตร์ขั้นสูงนับไม่ถ้วน ผลก็คือ เหล่าจอมเวทที่สิ้นหวังกลับมามีกำลังใจขึ้นมาทันทีเมื่อพวกเขาเห็นการโจมตีของผู้บัญชาการเหยาถิงสามารถสร้างความเสียหายให้กับสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมานี้ได้ในที่สุด ซอมบี้ภูเขาไม่ใช่สิ่งที่อยู่ยงคงกระพัน! เหล่ายอดฝีมือในหมู่มนุษย์ยังคงมีโอกาสที่จะสังหารมันได้! “สมกับที่เป็นสุดยอดเวทมนตร์ธาตุมิติ!” เหล่าสุดยอดจอมเวทที่เหลือเริ่มวาดพระราชวังดาราเมื่อพวกเขาเห็นเหยาถิงกำลังเป็นจุดสนใจ มีเพียงสุดยอดเวทมนตร์เท่านั้นที่สามารถสร้างความเสียหายที่แท้จริงให้กับซอมบี้ภูเขาได้ อย่างไรก็ตาม หากพวกเขาสามารถทำลายผิวหนังที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าของมัน หรือทิ้งบาดแผลที่ชัดเจนไว้บนร่างกายของซอมบี้ภูเขาได้ พวกเขาก็สามารถมุ่งเน้นเวทมนตร์ขั้นสูงไปที่จุดอ่อนนั้นเพื่อสร้างความเสียหายให้กับสิ่งมีชีวิตได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทว่า ความพยายามที่จะทะลวงผ่านการป้องกันอันแข็งแกร่งหรือทิ้งบาดแผลไว้ สามารถทำได้โดยสุดยอดจอมเวทเท่านั้น! เข็มทิศมิติ: แกนมรณะ ได้ผนึกซอมบี้ภูเขาไว้กับที่เป็นเวลาสองสามวินาที ทำให้เหล่าสุดยอดจอมเวทมีโอกาสสร้างพระราชวังดาราของพวกเขา... พระราชวังดาราถูกสร้างขึ้นทีละหลัง ความเจิดจ้าของมันเพียงอย่างเดียวก็เกือบจะปัดเป่าเมฆหมองหม่นบนท้องฟ้าให้หายไปได้ “ข้าจะไปก่อน!” เสียงทุ้มลึกของจู้เหมิงดังขึ้น ชุดเกราะสายฟ้าของเขาถูกล้อมรอบไปด้วยยันต์สายฟ้าลึกลับและอักขระที่เริงระบำ ยันต์สายฟ้าปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของจู้เหมิงอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเปลี่ยนรูปเป็นหอกยาว ยันต์และอักขระที่เขาอัญเชิญมาได้สะสมอยู่ที่ปลายหอก... “ค่ายกลอัสนีบาตลงทัณฑ์: ข้อห้ามแห่งเก้าบัญญัติ!” จู้เหมิงกระชับด้ามจับหอกสายฟ้าให้แน่น โซ่สายฟ้าสีเทาขี้เถ้านับไม่ถ้วนปะทุออกมาจากทั้งสองด้านอย่างน่าตื่นตา กระจายไปทั่วอากาศ จากระยะไกล ดูเหมือนชายที่ถูกล้อมรอบไปด้วยสายฟ้ากำลังคว้ากลุ่มของสายฟ้าไว้ในมือเพื่อใช้เป็นอาวุธ! จู้เหมิงซัดหอกสายฟ้าขึ้นไปในอากาศ ผู้คนแทบจะมองไม่เห็นเส้นทางการเคลื่อนที่ของมัน มันหยุดลงอย่างกะทันหันเมื่อไปถึงจุดสูงสุดและแยกออกเป็นหอกเก้าเล่ม พร้อมกับขยายขนาดใหญ่ขึ้นในกระบวนการ! หอกสายฟ้าทั้งเก้าเล่มลอยอยู่ในอากาศล้อมรอบซอมบี้ภูเขา ก่อตัวเป็นค่ายกลที่มีสายฟ้าอันเกรี้ยวกราดสั่นไหวอยู่ภายใน... ค่ายกลสายฟ้านั้นงดงามตระการตา เทียบได้กับยอดเขา ซอมบี้ภูเขากำลังจะก้าวไปข้างหน้าและกระทืบเท้าอย่างบ้าคลั่งใส่เหล่ามนุษย์ที่ทำให้มันต้องหลั่งเลือด ทว่า มันไม่มีโอกาสได้เคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย เมื่ออักขระสายฟ้ารอบๆ หอกพลันเปล่งแสงสว่างจ้าออกมา อัญเชิญสายฟ้านับไม่ถ้วนให้ฟาดลงมาที่มัน! มีเพียงสุดยอดเวทมนตร์สายฟ้าเท่านั้นที่สามารถกักขังสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาเช่นนี้ได้ เมื่อค่ายกลสามารถยับยั้งสิ่งมีชีวิตนั้นได้สำเร็จ เหล่าสุดยอดจอมเวทคนอื่นๆ ก็จะตามมาสมทบและสร้างความเสียหายร้ายแรงให้กับมัน! ผู้คนรู้สึกราวกับว่าซอมบี้ภูเขาอยู่ตรงหน้าพวกเขา แม้ว่ามันจะยังอยู่ห่างออกไปราวสองกิโลเมตรก็ตาม แม้แต่แรงกระเพื่อมของพลังงานจากสุดยอดเวทมนตร์ก็ยังทำให้เหล่าจอมเวทต้องตกตะลึง เหล่าจอมเวทเฝ้ามองสุดยอดจอมเวททั้งเจ็ดคนใช้ท่าไม้ตายและโจมตีซอมบี้ภูเขาจากทิศทางต่างๆ โดยไม่สนใจพื้นดินที่สั่นสะเทือนจากแรงปะทะ โม่ฟานจดจ่ออยู่กับการต่อสู้จนลืมอันตรายรอบตัวไปโดยสิ้นเชิง “ตอนนี้เป็นโอกาสของเราแล้ว ไปยังห้วงเหวมืดมิด!” หานจี้สั่ง เหล่าจอมเวทจักรวรรดิสร้างเส้นทางสายลมขึ้นอีกครั้ง พวกเขามีจำนวนมากจนมันกลายเป็นแพสายลมที่พาทุกคนเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว อสูรสีเขียวขนาดมหึมายังคงโดดเด่นสะดุดตาอยู่เบื้องหน้าพวกเขาเช่นเคย อย่างไรก็ตาม ตู้เซียวไม่ได้ยืนอยู่บนยอดของอสูรอีกต่อไป ไม่มีร่องรอยของเขา แต่พวกเขาก็เห็นซอมบี้จำนวนหนึ่งล้มลงกับพื้น ซอมบี้ภูเขาเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดของกองทัพ ทว่าสุดยอดจอมเวททั้งเจ็ดและกองทหารจอมเวทขั้นสูงก็สามารถต้านทานมันไว้ได้ในตอนนี้ เป้าหมายหลักของพวกเขาไม่ใช่การฆ่าซอมบี้ภูเขา และก็ไม่ใช่การต่อสู้กับเหล่าซอมบี้นับไม่ถ้วน พวกเขาเข้าใกล้ห้วงเหวมืดมิดเข้าไปทุกทีแล้ว! “ท่านประธาน มีขุนพลซากศพและขุนนางซากศพจำนวนมากปรากฏตัวอยู่ข้างหน้าราวหกร้อยเมตร เราคงจะฝ่าไปไม่ได้!” จอมเวทจักรวรรดิจั่วเฟิงเข้ามาพร้อมกับข้อมูลท่ามกลางความโกลาหล ผู้ที่ยืนอยู่ข้างจั่วเฟิงคือเหยานันในเสื้อคลุมตัวเก่งของเขา มีผู้คนเข้าร่วมปฏิบัติการนี้มากเกินไป โม่ฟานเพิ่งจะเห็นเหยานันเมื่อครู่นี้เอง ทั้งสองเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในหมู่จอมเวทขั้นสูง พวกเขากำลังเปิดทางข้างหน้าร่วมกับตู้เซียวและสุดยอดจอมเวทอีกสามคน “เราเกือบจะถึงห้วงเหวมืดมิดแล้ว เราจะหยุดที่นี่ไม่ได้!” หานจี้กล่าว “แต่ว่าพวกเรากำลังลำบาก...” จั่วเฟิงกำลังจะอธิบายว่าสถานการณ์นั้นยากลำบากเพียงใดเมื่อเขาสังเกตเห็นสายตาของหานจี้ที่คมกริบขึ้น จั่วเฟิงเงียบลงทันทีเมื่อเขาเข้าใจความตั้งใจของผู้บังคับบัญชา อันที่จริง เขากลับตั้งตารอคอยมันอยู่บ้าง “เดินหน้าต่อไป” หานจี้กล่าวกับเหล่าจอมเวทจักรวรรดิรอบตัวเขา หานจี้เป็นผู้ควบคุมค่ายกลของเหล่าจอมเวทจักรวรรดิมาโดยตลอด เมื่อจอมเวทขั้นสูงเหล่านี้ที่เขาฟูมฟักมาด้วยความใส่ใจอย่างที่สุดอยู่ในค่ายกลสี่เหลี่ยมจัตุรัส พลังที่รวมกันของพวกเขายิ่งกว่าพลังของสุดยอดจอมเวทเสียอีก... ในฐานะแกนกลางของกองทัพ ค่ายกลไม่เพียงแต่มีหน้าที่ปกป้องผู้คนภายในเท่านั้น แต่ยังต้องให้ความช่วยเหลือสหายรอบข้างด้วยเวทมนตร์อีกด้วย! หานจี้รู้ว่าเหล่าจอมเวทจักรวรรดิกำลังใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว เขากำลังสร้างจักรราศีของเขาในขณะที่บัญชาการแพสายลม! มันคือจักรราศีสีเขียว โม่ฟานไม่แม้แต่จะตรวจจับการมีอยู่ของเวทมนตร์ได้จนกระทั่งหานจี้ร่ายเวทมนตร์ขั้นสูงเสร็จในวินาทีต่อมา! แสงนั้นไม่ได้น่าตื่นตาตื่นใจเท่ากับความเจิดจ้าของสุดยอดเวทมนตร์ ทว่าหานจี้เพียงแค่ดีดแสงนั้นระหว่างนิ้วของเขาไปข้างหน้าด้วยท่าทีเฉยเมย โม่ฟานเห็นเมล็ดพันธุ์ที่ถูกอัญเชิญมาจากจักรราศีลอยออกไปไกลก่อนจะตกลงท่ามกลางกองทัพซอมบี้เบื้องหน้า ราวสองวินาทีต่อมา โม่ฟานจ้องมองไปยังดอกไม้สีดำขนาดมหึมาที่ปรากฏขึ้นในสนามรบอย่างกะทันหัน! ดอกไม้นั้นใหญ่โตราวกับเนินเขาเล็กๆ กลีบของมันก่อตัวเป็นปากที่กระหายเลือด ดอกไม้นั้นงดงามในขณะที่เบ่งบาน แต่เมื่อกลีบดอกคลี่ออก มันก็กลายร่างเป็นอสูรกายที่ฉีกกระชากเหล่าซอมบี้ทันที