บทที่ 927: กวาดล้างสิ้นซาก! เปรี้ยง! เสียงกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวจากการระเบิดที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง มันราวกับเสียงอัสนีบาตที่แผดร้องจนแก้วหูแทบแตกสลาย ทุกคนรวมถึงต้วนหลิงเทียนต่างหันไปมองยังต้นเสียงทันที คลื่นพลังสีครามปะทะเข้ากับพลังสีเขียวขจีอย่างรุนแรง เมื่อพวกมันระเบิดออก กระแสอากาศรอบด้านก็ปั่นป่วนวุ่นวายในพริบตา ฉีอวี่ผู้อยู่เบื้องหลังพลังสีคราม และเยิ่นจี้ผู้อยู่เบื้องหลังพลังสีเขียวขจี ปรากฏกายออกมากลางอากาศ ทว่าเพียงชั่วพริบตาที่ทั้งคู่ปรากฏตัว พวกเขาก็หายวับไปจากสายตาของทุกคนอีกครั้ง ในเวลาเดียวกัน คลื่นอากาศขนาดมหึมาได้ถูกจุดชนวนขึ้น ณ จุดศูนย์กลางที่พลังทั้งสองสายปะทะกัน และกวาดกระจายออกไปทุกทิศทาง ลมพายุรุนแรงที่เปี่ยมไปด้วยแรงกดดันมหาศาลบดบังท้องฟ้าและปกคลุมทั่วผืนดิน มันกดทับลงมาบนร่างของทุกคนเบื้องล่าง ยกเว้นเพียงเหล่าผู้อาวุโสระดับสูงของสำนักเบญจธาตุและสำนักจันทร์โลหิตที่ไม่ได้รับผลกระทบ นอกนั้นไม่ว่าจะเป็นศิษย์ของสำนักเบญจธาตุหรือสำนักจันทร์โลหิต รวมถึงต้วนหลิงเทียน ต่างถูกแรงกดดันนั้นกดทับจนร่างแทบงอคุ้ม ศิษย์บางคนที่มีระดับพลังฝึกตนต่ำกว่าถึงกับร่วงหล่นลงไปเบื้องล่างนับร้อยเมตร ก่อนจะสามารถหยุดยั้งร่างเอาไว้ได้ และทะยานกลับขึ้นมาบนท้องฟ้าอีกครั้งเพื่อต้านทานกระแสลมอันเกรี้ยวกราด "พลังช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!" "นี่หรือคือพลังของนักรบระดับแปรว่างขั้นที่เก้า?" ... ศิษย์ของทั้งสองสำนักต่างตกตะลึงจนตาค้าง "เจตจำนงวารีระดับสูงขั้นที่เก้า และเจตจำนงวายุระดับสูงขั้นที่เก้า ทว่าดูเหมือนพวกเขายังคงออมมืออยู่!" แม้ว่าเขาจะมองการเคลื่อนไหวของฉีอวี่และเยิ่นจี้ได้ไม่ถนัดถนี่นัก แต่ต้วนหลิงเทียนผู้ครอบครองความทรงจำจากสองชาติภพของจักรพรรดิยุทธ์ย่อมมองออกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อพลังทั้งสองสายปะทะกันเมื่อครู่ ฟุ่บ! ฟุ่บ! ในที่สุด ฉีอวี่และเยิ่นจี้ก็ปรากฏกายขึ้นอีกครั้งภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน ก่อนที่ฝูงชนจะมีเวลาทันได้ทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น พลังงานอันมหาศาลก็แผ่ซ่านออกมาจากร่างของคนทั้งสองและกวาดออกไปอย่างไร้การแจ้งเตือน ก่อนจะพุ่งเข้าปะทะกันอีกครา เปรี้ยง!! ครั้งนี้ พลังที่ปะทะกันนั้นรุนแรงกว่าครั้งก่อนอย่างเทียบไม่ได้ คลื่นอากาศที่น่าสยดสยองกวาดซัดออกไป พายุหมุนขนาดยักษ์บดบังทั่วท้องฟ้าและพื้นดินถล่มลึกซึ้งลงมาทันที! ในตอนนี้ แม้แต่ใบหน้าของเจ้ายอดเขาทั้งสามจากสำนักเบญจธาตุ และรองเจ้าสำนักทั้งสามจากสำนักจันทร์โลหิตก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ชั้นแสงแห่งพลังต้นกำเนิดแผ่ออกมาจากร่างของพวกเขา ปกคลุมร่างกายเพื่อต้านทานการรุกรานจากพายุอันรุนแรงนั้นอย่างสุดกำลัง "อ๊ากกก!" "ข้าทนไม่ไหวแล้ว!" ... ในขณะนั้น ศิษย์ของสำนักเบญจธาตุและสำนักจันทร์โลหิตทุกคน รวมถึงต้วนหลิงเทียน ต่างร่วงหล่นลงจากท้องฟ้าราวกับเกี๊ยวที่ถูกโยนลงในกระทะร้อน พวกเขาหายวับไปจากท้องฟ้าในพริบตา สิ่งที่ต้วนหลิงเทียนสัมผัสได้มีเพียงกระแสลมแรงที่ยากจะต้านทาน ซึ่งกดทับร่างของเขาและบังคับให้เขาร่วงหล่นลงไปตรงๆ แม้เขาจะพยายามใช้เจตจำนงที่เหมาะสมเข้าช่วย แต่ร่างของเขาก็ยังคงร่วงหล่นลงไปไม่หยุด 'นอกจากเจตจำนงวารีระดับสูงขั้นที่เก้าแล้ว ดูเหมือนท่านเจ้ายอดเขายังหยั่งรู้ถึงเจตจำนงอัคคีระดับสูงขั้นที่เก้าด้วย! ดูเหมือนท่านจะหยั่งรู้ทั้งเจตจำนงวารีและอัคคีไปพร้อมๆ กัน! มิน่าเล่า ท่านถึงเคยถูกยกย่องว่าเป็นผู้ที่มีโอกาสจะได้เป็นจักรพรรดิยุทธ์คนแรกในรอบ 1,000 ปีของเขตตะวันออกแห่งทะเลทรายเหนือ!' เมื่อต้วนหลิงเทียนนึกถึงภาพที่เห็นก่อนพายุรุนแรงจะปกคลุมทั่วท้องฟ้า เขาไม่สามารถสะกดกลั้นความตกตะลึงในใจได้เลย ปรากฏว่าฉีอวี่นั้นเป็นยอดฝีมือที่อยู่ในจุดสูงสุดของระดับแปรว่าง! แม้ก่อนหน้านี้เขาจะมีความสงสัยในเรื่องนี้ แต่ก็ยังไม่แน่ใจนัก ในที่สุดเขาก็ได้รับคำยืนยันถึงสิ่งที่เขาสงสัยเสียที 'ท่านเจ้ายอดเขาสามารถหยั่งรู้ถึงเจตจำนงวารีและอัคคีซึ่งเป็นธาตุที่ปรปักษ์กันอย่างสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสองเจตจำนงยังบรรลุถึงระดับเจตจำนงระดับสูงขั้นที่เก้าแล้วด้วย! ต่อให้ไม่มีเศษเสี้ยวสัจธรรม ท่านก็น่าจะสามารถทะลวงผ่านไปสู่ระดับจักรพรรดิยุทธ์และกลายเป็นจักรพรรดิยุทธ์ได้ในเร็ววัน!' ต้วนหลิงเทียนคิดกับตัวเอง ยอดฝีมือที่บรรลุจุดสูงสุดของระดับแปรว่างและหยั่งรู้เจตจำนงระดับสูงขั้นที่เก้าถึงสองชนิดที่ขัดแย้งกันอย่างวารีและอัคคี จะสามารถทะลวงผ่านไปสู่ระดับถัดไปได้ง่ายกว่าคนทั่วไป เนื่องจากน้ำและไฟเป็นปฏิปักษ์ต่อกัน เจตจำนงทั้งสองนี้จะสร้างแรงกดดันมหาศาลต่อผู้ฝึกตนในระดับหนึ่ง และในทางกลับกัน มันจะช่วยผลักดันให้ยอดฝีมือที่อยู่จุดสูงสุดของระดับแปรว่างสามารถหยั่งรู้ถึงสัจธรรมได้เร็วขึ้น เมื่อยอดฝีมือระดับแปรว่างสามารถหยั่งรู้ถึงสัจธรรมได้แล้ว มันก็เท่ากับได้รับตั๋วผ่านทางเพื่อเข้าสู่ระดับจักรพรรดิยุทธ์ ตราบใดที่พลังต้นกำเนิดของเขาได้รับการยกระดับขึ้นไปอีก เขาก็จะสามารถทะลวงผ่านเข้าสู่ระดับจักรพรรดิยุทธ์ได้อย่างราบรื่น! ต้วนหลิงเทียนยังสังเกตเห็นอีกว่าเจ้าสำนักจันทร์โลหิตเองก็เป็นยอดฝีมือที่อยู่จุดสูงสุดของระดับแปรว่างเช่นกัน เมื่อเขาปะทะกับฉีอวี่เมื่อครู่ นอกจากเจตจำนงวายุระดับสูงขั้นที่เก้าแล้ว เขายังได้แสดงเจตจำนงอัสนีระดับสูงขั้นที่เก้าออกมาอีกด้วย 'หากเยิ่นจี้คนนั้นถูกท่านเจ้ายอดเขาสังหารได้ จะดีเพียงใดนะหากท่านเจ้ายอดเขามอบเศษเสี้ยวเจตจำนงสองชิ้นที่เยิ่นจี้ทิ้งไว้ให้แก่ข้า!' ต้วนหลิงเทียนที่กำลังร่วงหล่นลงไปอย่างต่อเนื่องภายใต้แรงกดดันจากลมพายุครุ่นคิดในใจอย่างมีความสุข เยิ่นจี้ เจ้าสำนักจันทร์โลหิต เป็นยอดฝีมือจุดสูงสุดระดับแปรว่าง หากเขาตายลง เขาจะทิ้งเศษเสี้ยวเจตจำนงวายุขั้นที่เก้าและเศษเสี้ยวเจตจำนงอัสนีขั้นที่เก้าเอาไว้ ซึ่งเศษเสี้ยวเจตจำนงทั้งสองนี้มีประโยชน์ต่อต้วนหลิงเทียนเป็นอย่างมาก พวกมันยอดเยี่ยมกว่าเศษเสี้ยวเจตจำนงวายุและอัสนีที่เขามีอยู่ในมือตอนนี้เสียอีก "ฉีอวี่ ดูเหมือนข้าจะประเมินเจ้าต่ำไป... ข้าไม่คิดเลยว่าอาการบาดเจ็บของเจ้าจะหายดีหลังจากผ่านไปกว่ายี่สิบปี ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ายังสามารถก้าวหน้าไปได้ไกลยิ่งขึ้นหลังจากความตกต่ำในครานั้น จนยกระดับพลังฝึกตนขึ้นสู่จุดสูงสุดของระดับแปรว่างได้!" เสียงคำรามที่แฝงไปด้วยความหวาดหวั่นดังสนั่นลงมาจากท้องฟ้า ครานี้ พายุหมุนที่บ้าคลั่งเบื้องล่างเริ่มส่งสัญญาณว่าจะหยุดลงแล้ว มันเปิดโอกาสให้ศิษย์สำนักเบญจธาตุและสำนักจันทร์โลหิตทุกคน รวมถึงต้วนหลิงเทียน ทะยานกลับขึ้นสู่ท้องฟ้าได้อีกครั้ง หลังจากต้วนหลิงเทียนกลับขึ้นมาสู่ระดับความสูงที่เหมาะสม เขาก็มองไปยังเยิ่นจี้ เจ้าสำนักจันทร์โลหิตที่ยืนอยู่บนจุดที่สูงยิ่งกว่าเดิม คำพูดเมื่อครู่นั้นออกมาจากปากของเยิ่นจี้ ในขณะนี้ ฉีอวี่ยืนอยู่ไม่ไกลต่อหน้าเยิ่นจี้ ทั้งคู่กำลังเผชิญหน้ากันอย่างตรึงเครียด ใบหน้าของฉีอวี่เรียบเฉย ไร้ซึ่งความยินดียินร้ายใดๆ สงบนิ่งเสียจนไม่สามารถล่วงรู้ถึงสิ่งที่เขาคิดอยู่ภายในใจได้เลย "วันนี้ เพื่อเห็นแก่หน้าเจ้า ฉีอวี่ สำนักจันทร์โลหิตของข้าจะไม่ขอมีข้อพิพาทกับสำนักเบญจธาตุของเจ้าอีก! ไปกันเถอะ!" หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เยิ่นจี้ก็หาข้ออ้างเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ เขาเตรียมที่จะนำคนของสำนักจันทร์โลหิตจากไป "เยิ่นจี้คนนี้ขี้ขลาดแล้วงั้นหรือ?" ต้วนหลิงเทียนที่จับจ้องเยิ่นจี้ไม่วางตา สังเกตเห็นร่องรอยของความหวาดหวั่นอย่างลึกซึ้งในแววตาของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน เป็นที่แน่นอนว่าเยิ่นจี้กำลังหวาดกลัวต่อสำนักเบญจธาตุในตอนนี้ อันที่จริง หากลองนึกดู กัวฉงเจ้าสำนักเบญจธาตุเองก็ต้องเป็นยอดฝีมือที่อยู่จุดสูงสุดของระดับแปรว่างเช่นกัน เมื่อมีฉีอวี่เพิ่มเข้ามาอีกคน มีหรือที่เยิ่นจี้จะไม่หวาดกลัว? "คิดจะหนีงั้นรึ? สายไปเสียแล้ว!" ทันทีที่เยิ่นจี้ทำท่าจะจากไป ร่างของฉีอวี่ก็เลือนหายไปในพริบตา เมื่อเขาปรากฏกายออกมาอีกครั้ง เขาก็ยืนขวางหน้าเยิ่นจี้ไว้เรียบร้อยแล้ว "ฉีอวี่! อย่าให้มันมากเกินไปนัก!" ใบหน้าของเยิ่นจี้แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างถึงที่สุด ในขณะที่สีหน้าของเยิ่นจี้เปลี่ยนไป เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก็ดังก้องไปทั่วอากาศ เสียงหัวเราะนั้นมาจากกัวฉง เจ้าสำนักเบญจธาตุ "ฮ่าฮ่าฮ่า! เยิ่นจี้ วันนี้ทุกคนจากสำนักจันทร์โลหิตต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่!" เมื่อพูดถึงประโยคสุดท้าย น้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในทันที "กัวฉง! เจ้า..." เยิ่นจี้หรี่ตาลง เขารู้สึกได้ทันทีว่ากัวฉงกำลังจะทำอะไร ทว่าเขายังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำก็ถูกขัดจังหวะ เพราะฉีอวี่ได้เริ่มลงมือจู่โจมเขาแล้ว ต่อหน้าสายตาของศิษย์ทั้งสองสำรวมถึงต้วนหลิงเทียน ฉีอวี่และเยิ่นจี้ได้เลือนหายไปในอากาศอีกครั้ง "ข้าจะจัดการตาแก่สามคนนั่นเอง! ฉาไป๋, อวี้ฟาง พวกเจ้าทั้งสองนำศิษย์ของสำนักกวาดล้างศิษย์สำนักจันทร์โลหิตให้สิ้น! เทียนกู่ เจ้ามีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของศิษย์สำนักเรา!" เสียงของกัวฉงดังลั่นราวกับฟ้าร้องในขณะที่เขาสั่งการ "วันนี้เราจะเด็ดขั้วอำนาจที่สำคัญที่สุดทั้งสี่ และทำลายอนาคตทั้งหมดของสำนักจันทร์โลหิต! เมื่อเรากลับไป เราจะไปที่ฐานของสำนักจันทร์โลหิตและกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซากไปจากเขตตะวันออกแห่งทะเลทรายเหนือ!" คำพูดของกัวฉงแฝงไปด้วยความต้องการเข่นฆ่าอย่างนองเลือด เจตนาของเขานั้นชัดแจ้งยิ่งนัก วันนี้ทุกคนจากสำนักจันทร์โลหิตจะต้องจบชีวิตลงที่นี่ เมื่อได้ยินคำสั่งของกัวฉง ดวงตาของทุกคนในสำนักเบญจธาตุก็ลุกวาวขึ้นทันที "สำนักจันทร์โลหิต... ถึงคราวล่มสลายแล้ว!" ต้วนหลิงเทียนพึมพำกับตัวเอง สำหรับรองเจ้าสำนักทั้งสามและศิษย์ที่เหลืออีกสิบสามคนของสำนักจันทร์โลหิต รวมถึงหงชิง ใบหน้าของพวกเขาพลันขาวซีดด้วยความหวาดกลัว! บางคนถึงกับสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนเหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก พวกเขารู้ดีว่าครั้งนี้สำนักเบญจธาตุตั้งใจจะสังหารหมู่สำนักจันทร์โลหิตของพวกเขาจริงๆ! ในขณะเดียวกัน เยิ่นจี้ที่กำลังถูกฉีอวี่ไล่ล่า ก็แผดร้องเสียงดังลั่นสั่งการคนของสำนักจันทร์โลหิต "หนีไป!" วินาทีที่ได้ยินคำสั่งของเยิ่นจี้ คนของสำนักจันทร์โลหิตไม่กล้าลังเลอีกต่อไป พวกเขาแยกย้ายกันหลบหนีไปทุกทิศทางโดยไม่รีรอ สถานการณ์ในตอนนี้ชัดเจนยิ่งนัก สำนักเบญจธาตุมีถึงสองยอดฝีมือที่อยู่จุดสูงสุดของระดับแปรว่าง นั่นหมายความว่าพวกเขาสามารถสยบสำนักจันทร์โลหิตได้อย่างสิ้นเชิง หนี! หนี! หนี! ... กลุ่มคนจากสำนักจันทร์โลหิต รวมถึงรองเจ้าสำนักทั้งสามต่างกระจัดกระจายไปตามคำสั่ง พวกเขาหนีตายกันอย่างอลหม่าน หนึ่งในรองเจ้าสำนักทะยานร่างไปด้วยความเร็วสูง เขาเป็นคนแรกที่เริ่มหนี เพียงแค่กะพริบตา เขาก็กลายเป็นเพียงจุดดำเล็กๆ ในสายตาของต้วนหลิงเทียน ดวงตาของต้วนหลิงเทียนเป็นประกายขณะที่เขาพึมพำ "ระดับแปรว่างขั้นที่เก้า! ทว่าหากท่านเจ้าสำนักลงมือ เขาจะ..." ก่อนที่ต้วนหลิงเทียนจะทันพูดจบ เขาเห็นจุดดำเล็กๆ นั้นหยุดชะงักลงทันที ก่อนจะร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า เขาตายแล้ว! ในเวลาเดียวกัน เขายังเห็นอีกว่าหลังจากความตายของรองเจ้าสำนักระดับแปรว่างขั้นที่เก้าคนนั้น กัวฉงก็ปรากฏตัวต่อหน้ารองเจ้าสำนักอีกสองคนที่เหลือและสังหารพวกเขาลงในพริบตา ต่อหน้ายอดฝีมือที่อยู่จุดสูงสุดของระดับแปรว่าง นักรบระดับแปรว่างขั้นที่เก้าทั่วไปและขั้นที่แปดอีกสองคนก็เปรียบเสมือนหุ่นกระดาษที่ฉีกขาดได้ง่ายๆ เพียงแค่การโจมตีเดียว! หลังจากกัวฉงสังหารรองเจ้าสำนักทั้งสามของสำนักจันทร์โลหิต เขาก็ทะยานร่างหายไปอีกครั้ง เพื่อไปช่วยฉีอวี่ มันง่ายราวกับพลิกฝ่ามือสำหรับสองยอดฝีมือจุดสูงสุดระดับแปรว่างที่หยั่งรู้เจตจำนงระดับเก้าถึงสองชนิด ในการสังหารยอดฝีมือจุดสูงสุดระดับแปรว่างที่มีพลังเท่ากันแต่มีเพียงคนเดียว "ฆ่า!" "ฆ่า!" "ฆ่า!" ... ในตอนนี้ เสียงโห่ร้องของการต่อสู้ดังเข้าหูของต้วนหลิงเทียน เขาเห็นว่าภายใต้การนำของฉาไป๋, อวี้ฟาง และเทียนกู่ หนานกงเฉิน, หนานกงยี่, หวงต้าหนิว และศิษย์คนอื่นๆ ของสำนักเบญจธาตุได้เริ่มล้อมกรอบและสังหารศิษย์สำนักจันทร์โลหิตที่เหลือ ชั่วครู่หนึ่ง กลุ่มศิษย์สำนักจันทร์โลหิตที่ไร้สิ้นความตั้งใจจะต่อสู้ต่างล้มตายลงไปทีละคน จนเหลืออยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น วูบ! ในระหว่างนั้น ร่างที่รวดเร็วร่างหนึ่งพุ่งเข้าหาต้วนหลิงเทียน เขาหรี่ตาลงอย่างเย็นชาในทันที "หงชิง!" คนที่เข้ามาไม่ใช่ใครอื่น นอกจากหงชิง ศิษย์เอกผู้น่าภาคภูมิใจของเจ้าสำนักจันทร์โลหิต "สำนักเบญจธาตุต้องการกวาดล้างสำนักจันทร์โลหิตของข้า เช่นนั้นข้าก็จะสังหารศิษย์อัจฉริยะของสำนักเบญจธาตุเสีย!" ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ หงชิงพุ่งเข้าหาต้วนหลิงเทียนราวกับสายฟ้าแลบ