Chapter 763: Lin Moxian

เผยแพร่เมื่อ 8 เม.ย. 2569 08:23

# บทที่ 763: หลินโม่เซียน จางเฟย [5] ร่อนลงสู่พื้นที่แห่งหนึ่งในดินแดนทมิฬเก้านรก ทันทีที่ฝ่าเท้าสัมผัสพื้น เขาก็เรียกกระบี่สยบมารออกมา กวัดแกว่งเข้าจู่โจมวิญญาณเร่ร่อนสองดวงที่พุ่งตรงมาหาเขาอย่างรวดเร็ว *ฉับ!* วิญญาณเหล่านั้นถูกคมกระบี่สยบมารดูดกลืนเข้าไปในทันที ทว่าจางเฟย [5] สังเกตเห็นว่ายังมีวิญญาณอีกจำนวนมหาศาลวนเวียนอยู่ไกลออกไป เขาจึงปล่อยกระบี่ในมือให้เป็นอิสระ ซึ่งมันก็พุ่งทะยานออกไปจู่โจมและสูบเฉือนวิญญาณเหล่านั้นอย่างบ้าคลั่งราวกับหิวกระหาย “ข้าไม่นึกเลยว่าจะได้รับภารกิจมากมายขนาดนี้ในดินแดนแห่งนี้ ลำพังเพียงตัวข้าคนเดียวคงไม่มีทางจัดการได้หมดแน่” จางเฟย [5] ตัดสินใจเปิดประตูมิติไปยังพื้นที่ฝึกฝนในทันที ไม่นานนัก ร่างแยกทั้งสองของเขาก็ก้าวออกมาพร้อมกับเหล่าคู่หูปีศาจทั้งสิบตน บาเลน่าเองก็ติดตามออกมาด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางไม่ได้บ่มเพาะคู่กับร่างต้นของเขาในเวลานี้ เฟลเตีย [2] และจางเฟย [4] รีบนั่งขัดสมาธิเพื่อดูดซับไอมารและพลังปราณที่หนาแน่นในดินแดนแห่งนี้ ส่วนปีศาจสาวทั้งสิบตนต่างพากันสำรวจไปรอบๆ พวกนางได้แต่ส่ายหน้าเมื่อเห็นกระบี่สยบมารบินว่อนไปทั่วเพื่อไล่ล่าและดูดกลืนวิญญาณเหล่านั้นอย่างตะกละตะกลาม “ไอมารในดินแดนแห่งนี้ช่างหนาแน่นและทรงพลังยิ่งนัก เมื่อเทียบกับแดนปรภพหรือแดนเก้าดารา” ซิลโวร่าเริ่มโคจรพลังเพื่อดูดซับไอมาร “หากข้าอยู่ที่นี่นานพอที่จะดูดซับมัน ข้าอาจจะกลายเป็นจักรพรรดินีปีศาจได้ในเร็ววัน” “ข้าเองก็อยากอยู่ที่นี่เช่นกัน” โอริธพยักหน้าเห็นด้วย “ระดับปีศาจของข้ายังไม่ถึงขั้นอาร์ชดัชเชส ข้าจึงอยากบรรลุระดับนั้นให้เร็วที่สุด” อิลซาธหันไปเอ่ยถามจางเฟย [5] “พวกเราขออยู่ที่นี่ไปก่อนได้หรือไม่? ข้าต้องการดูดซับไอมารเหล่านี้เพื่อก้าวข้ามไปสู่ระดับอาร์ชดัชเชส” “ข้ายังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องจัดการในดินแดนแห่งนี้ ดังนั้นพวกเราจะพักอยู่ที่นี่กันไปก่อน” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าปีศาจสาวต่างแสดงอาการตื่นเต้นและรีบนั่งขัดสมาธิเพื่อดูดซับพลังปราณและไอมารพร้อมกันทันที จากนั้นจางเฟย [5] จึงหันไปพูดกับบาเลน่า “ข้าจะทลายคอขวดเข้าสู่ขอบเขตพิภพ 7 ดาราในอีกไม่กี่วันข้างหน้า และจะมุ่งสู่ขอบเขตสวรรค์หลังจากนั้น หากข้าทำสำเร็จภายในสามเดือน ข้าจะพาท่านกลับไปยังดินแดนวารีครามโดยตรง” บาเลน่ารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เพราะนางถูกกักขังอยู่ในแดนปรภพนานเกินไปจนโหยหาครอบครัวเหลือเกิน ทว่านางก็ยังอดเป็นห่วงเขาไม่ได้ “ข้ายินดียิ่งนักที่ท่านนึกถึงข้า แต่ท่านก็ไม่ควรฝืนตัวเองมากเกินไป หากเกิดความผิดพลาดในการบ่มเพาะ จะมีผู้คนมากมายที่ต้องเสียใจ ดังนั้นท่านต้องบ่มเพาะด้วยความระมัดระวังเพื่อหลีกเลี่ยงเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน” “ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ” จางเฟย [5] ดึงร่างบาเลน่าเข้ามาใกล้และลูบแก้มของนางอย่างแผ่วเบา “ข้าพิจารณาทุกอย่างถี่ถ้วนแล้ว และจะพยายามไปให้ถึงขั้นนั้นภายในสามเดือน อีกอย่าง... หลินเอ๋อเองก็รอคอยที่จะกลายเป็นปีศาจไม่ไหวแล้ว และปีศาจที่เหมาะสมกับนางที่สุดก็หลบซ่อนอยู่ในดินแดนของท่าน ข้าจึงอยากไปที่นั่นให้เร็วที่สุด” “บอกตามตรง ข้ายังรู้สึกตกใจตอนที่ท่านเล่าเรื่องอสูรมารเลวายาธานแห่งขุมนรกให้ฟัง โดยเฉพาะเมื่อไม่มีใครในดินแดนของข้ารู้เลยว่าปีศาจตนนั้นมีตัวตนอยู่” บาเลน่าถามต่อด้วยความสงสัย “ท่านแน่ใจหรือว่ามันซ่อนตัวอยู่ในอาณาจักรที่ล่มสลายจริงๆ? ท่านอาจจะประสบปัญหาในการหามันหากมันหลบซ่อนอยู่ที่นั่น เพราะตั้งแต่เมืองนั้นถูกทำลายลง ก็ไม่มีใครสามารถเข้าไปข้างในได้อีกเลย” “เมอร์กาน่าบอกว่าอสูรมารนั่นซ่อนตัวอยู่ที่นั่น แต่ข้าจะยืนยันได้ก็ต่อเมื่อพวกเราไปถึงดินแดนของท่านแล้ว แม้คนอื่นจะหาทางเข้าไม่เจอ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าข้าจะทำไม่ได้ อย่างที่ท่านรู้ ข้ามีหลายสิ่งที่คนอื่นไม่มี ดังนั้นข้าเชื่อมั่นว่าข้าจะหาทางเข้าพบแน่” จางเฟย [5] ดึงกระบี่สยบมารกลับมาไว้ในมือก่อนจะกล่าวต่อ “ท่านเองก็ไปรวมกลุ่มกับพวกนางเพื่อดูดซับพลังปราณและไอมารที่นี่เถิด” หลังจากบาเลน่าเริ่มบ่มเพาะ เหมยก็เอ่ยถามจางเฟย [5] ขึ้นมาทันที [เหตุใดเจ้านายไม่พาหรูเสวี่ยและปีศาจสาวคนอื่นๆ มาที่ดินแดนแห่งนี้ด้วยล่ะคะ? แทนที่จะให้พวกนางฝึกฝนในแดนปรภพ ดินแดนนี้เหมาะสมกว่ามาก โดยเฉพาะการที่พวกนางสามารถดูดซับพลังทั้งสองอย่างได้พร้อมกัน] ‘นั่นสินะ เจ้าพูดถูกแล้ว’ จางเฟย [5] เปิดประตูมิติขึ้นมาอีกครั้ง ไม่นานนัก หรูเสวี่ย, แองเจล่า, เยี่ยนจือซิว, ลิลเลีย, เจเน็ต และมู่หรงเชียนอิ่ง ก็ก้าวออกมา “พวกเจ้าทั้งหกคนสามารถบ่มเพาะและดูดซับไอมารในดินแดนแห่งนี้ร่วมกับคนอื่นๆ ได้ ข้าจะคอยคุ้มครองพวกเจ้าเอง” หรูเสวี่ยและคนอื่นๆ พยักหน้าตกลง ก่อนจะนั่งลงบนพื้นข้างๆ ซิลโวร่าและเริ่มโคจรพลังดูดซับไอมารในทันที จางเฟย [5] อยากจะพาจางหลินและคนอื่นๆ มาด้วยเช่นกัน แต่โชคร้ายที่พวกนางไม่สามารถต่อกรกับวิญญาณเร่ร่อนเหล่านี้ได้ เนื่องจากมีเพียงไม่กี่คนที่มีธาตุแสง เขาเกรงว่าวิญญาณเหล่านั้นจะเข้าสิงร่างพวกนาง ซึ่งจะนำความยุ่งยากมาสู่ตัวเขาเอง จางเฟย [5] พยายามแผ่ขยายสัมผัสออกไปในพื้นที่อื่นๆ และพบว่ามีวิญญาณเร่ร่อนนับไม่ถ้วนเต็มไปหมด บางดวงดูดุร้ายและทรงพลังอย่างยิ่ง นอกจากนี้เขายังพบซากศพกระจัดกระจายอยู่ทั่วบริเวณ ดังที่เมอร์กาน่าเคยบอกไว้ ‘ดินแดนแห่งนี้ช่างน่าสยดสยองยิ่งนัก! วิญญาณเร่ร่อนเหล่านี้คงเป็นชาวเมืองและผู้รุกรานที่ตายในอดีต จำนวนของมันช่างมหาศาลเหลือเกิน ข้าแน่ใจว่าเหล่านักบ่มเพาะที่เป็นมนุษย์คงไม่กล้าย่างกรายมาที่นี่แน่! หรือต่อให้มาถึง ก็คงต้องรีบหนีกระเจิงทันทีที่เห็นพวกมัน ทว่าข้ายังสงสัยเกี่ยวกับสองภารกิจสุดท้าย โดยเฉพาะปีศาจวิญญาณเร่ร่อนนั่น เจ้าคิดว่าปีศาจตนนั้นเป็นคนกักขังวิญญาณทั้งหมดไว้ที่นี่หรือเปล่า เหมย?’ [ข้าคิดว่าใช่ค่ะเจ้านาย สองภารกิจนี้ต้องเกี่ยวข้องกันอย่างแน่นอน และท่านจะสามารถทำสำเร็จได้ทั้งสองอย่างหลังจากค้นหาและกำจัดปีศาจวิญญาณเร่ร่อนตัวนั้นได้ แต่ตอนนี้ข้ายังไม่พบตำแหน่งของมัน เพราะระบบยังทำแผนที่ดินแดนแห่งนี้ไม่เสร็จสิ้น เราคงต้องรอไปก่อนค่ะ] ‘นั่นสินะ’ จางเฟย [5] นั่งขัดสมาธิลงบนพื้นและปล่อยให้กระบี่สยบมารคอยจัดการวิญญาณเร่ร่อนที่เริ่มรุกล้ำเข้ามา ‘ดูเหมือนเจี้ยนเฮยอันและเจี้ยนกวงอันจะชอบดินแดนแห่งนี้มาก โดยเฉพาะการที่กระบี่สามารถดูดซับวิญญาณเหล่านี้เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเองได้’ [เจ้านายไม่อยากดูดซับวิญญาณเหล่านี้บ้างหรือคะ? หากท่านดูดซับมัน พลังวิญญาณของท่านอาจจะทะลวงผ่านไปสู่ขั้นกึ่งสมบูรณ์ของระดับวิญญาณพิภพได้เลยนะ] ‘แน่นอนว่าข้าอยากดูดซับพวกมัน โดยเฉพาะเมื่อพลังวิญญาณของข้าหยุดนิ่งอยู่ที่ขั้นนี้มาสามเดือนแล้ว ทว่าวิญญาณของเจี้ยนเฮยอันและเจี้ยนกวงอันยังอ่อนแออยู่ ให้พวกนางดูดซับวิญญาณเร่ร่อนเหล่านี้ไปก่อนเถอะ เมื่อวิญญาณของพวกนางแข็งแกร่งขึ้น กระบี่สยบมารก็จะทรงพลังตามไปด้วย เมื่อพวกนางอิ่มหนำแล้ว ข้าจึงจะเริ่มดูดซับพวกมัน’ เนื่องจากเขายังทำอะไรไม่ได้จนกว่าแผนที่จะเสร็จสมบูรณ์ จางเฟย [5] จึงเริ่มดูดซับพลังปราณและพลังมารในบริเวณนั้น โดยมีเหมยคอยเฝ้าระวังสถานการณ์รอบตัว . . . ณ ตระกูลซาง ซางหยวนขมวดคิ้วมุ่นขณะจ้องมองแพทย์หญิงสองคนที่กำลังตรวจอาการของซางหัวเฉียงและเฟยฉินหยวน บรรพบุรุษของพวกเขาถูกบังคับให้ทำให้ทั้งสองหลับไป เนื่องจากอาการอวัยวะล้มเหลวยังคงลุกลามไม่หยุด “เป็นอย่างไรบ้าง?” “ท่านหญิงจื่อหยวน ต้นเหตุของอาการป่วยคืออวัยวะภายในล้มเหลว ข้าได้มอบโอสถเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้แล้ว แต่น่าเสียดายที่มันไม่ได้ผลเลย อาการของอวัยวะภายในยังคงเสื่อมสภาพลงเรื่อยๆ” แพทย์หญิงคนหนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว “ข้าพบร่องรอยของยาพิษในร่างกายของท่านหญิงฉินหยวนค่ะ ท่านหญิงจื่อหยวน” ซางจื่อหยวนหันไปมองแพทย์หญิงอีกคน “ข้าสงสัยว่ายาพิษนี้คือสาเหตุที่ทำให้อวัยวะภายในล้มเหลว แต่ข้าไม่เคยเห็นพิษชนิดนี้มาก่อน ข้าจะพยายามสกัดมันออกมาเพื่อศึกษา และจะพยายามหาทางปรุงยาแก้พิษให้เร็วที่สุดค่ะ” “ตกลง เจ้าจัดการได้เลย และเจ้าต้องรักษาพวกเขาให้สำเร็จ” ซางจื่อหยวนหันไปหาชายชราสองคนที่เพิ่งเดินเข้ามา “ท่านบรรพบุรุษ พบตัวผู้บุกรุกหรือไม่?” ซางเหยียนฮั่นส่ายหน้าแทนคำตอบ “ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้บุกรุก แต่มันหายไปก่อนที่ข้าจะเข้าถึงตัว” “หากข้าเดาไม่ผิด คนผู้นั้นน่าจะเป็นหนึ่งในลูกน้องของสือหงเหยียน” ซางจื่อหยวนไม่ได้ประหลาดใจกับคำตอบของซางเหยียนจวินนัก เพราะตระกูลสือเกลียดชังตระกูลของนางเข้ากระดูกดำ “ทายาทบางคนของตระกูลนั้นมีความสามารถด้านเงา ซึ่งไม่มีใครสามารถตรวจพบได้ตราบเท่าที่พวกเขาหลบซ่อนอยู่ในเงามืด สิ่งที่เราทำได้ในตอนนี้คือเฝ้าระวังตระกูลของเราอย่างใกล้ชิด และต้องลงมือทันทีที่คนผู้นั้นเคลื่อนไหว” “ข้าจะสั่งการให้คนในตระกูลเฝ้าจับตาดูพื้นที่รอบที่พักทั้งหมด เพื่อจะได้ลงมือทันทีที่คนผู้นั้นปรากฏตัว” ซางจื่อหยวนเดินออกไปด้านนอก “ท่านบรรพบุรุษ ข้าจะไปที่ตระกูลฮั่วเพื่อขอความช่วยเหลือจากฮั่วจีกวงให้มารักษาพี่ชายและพี่สะใภ้ ดังนั้นข้าขอฝากตระกูลไว้กับพวกท่านทั้งสองด้วย” . . . ชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินอย่างเอื่อยเฉื่อยเข้าไปในตระกูลสือ ทว่ากลับไม่มีใครในตระกูลกล้าแม้แต่จะสบตาเขา แม้ท่าทางของเขาจะดูผ่อนคลาย แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมากลับสร้างความกดดันมหาศาลจนทำให้ผู้คนหวาดผวา สือซิ่วหลิงปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าชายหนุ่มและกล่าวทักทาย “นายน้อยหลินโม่เซียน นายหญิงของข้ารอท่านอยู่ และสั่งให้ข้านำทางท่านไปพบนางเดี๋ยวนี้ค่ะ” “นำทางไป” ขณะเดินตามสือซิ่วหลิงไป หลินโม่เซียนเต็มไปด้วยคำถามในใจ โดยเฉพาะจุดประสงค์ของสือหงเหยียนที่เรียกเขามาที่นี่ ไม่นานนัก พวกเขาก็มาหยุดอยู่หน้าคุกใต้ดิน ทำให้หลินโม่เซียนขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เขาเดินตามสือซิ่วหลิงเข้าไปในคุกอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งเห็นสือหงเหยียนยืนอยู่หน้าห้องขังห้องหนึ่ง หลินโม่เซียนจำตัวตนของสตรีที่อยู่ในห้องขังได้ทันที ทว่าสภาพของนางช่างย่ำแย่เหลือเกิน ดูเหมือนว่าสือหงเหยียนจะทรมานนางมาอย่างหนัก “โอ้? นั่นซางสือซุ่นไม่ใช่หรือ? หงเหยียน... เจ้าเรียกข้ามาที่นี่เพราะนางงั้นรึ?” “ออกไปก่อนเถอะ ซิ่วหลิง” หลังจากสือซิ่วหลิงออกไป สือหงเหยียนก็รีบบอกแผนการที่นางมีต่อซางสือซุ่นให้หลินโม่เซียนฟังทันที “เจ้าช่วยข้าเรื่องนี้ได้หรือไม่?” “นั่นมันเรื่องง่ายสำหรับข้า” หลินโม่เซียนหันมามองสือหงเหยียน สายตากวาดมองร่างกายนางตั้งแต่หัวจรดเท้า “แต่โลกนี้ไม่มีของฟรี ข้าจะช่วยเจ้าก็ต่อเมื่อเจ้ามีสิ่งตอบแทนที่คู่ควรให้ข้าเท่านั้น” ‘ชิ! ไอ้สารเลวนี่! ถ้าข้าไม่เกรงใจหุนตี้และหลินจิงเซี่ย ข้าจะควักลูกตาแกออกมาเดี๋ยวนี้แหละ’ สือหงเหยียนตอบกลับไป “เสียใจด้วย ข้าไม่สามารถตอบรับคำขอของเจ้าได้ หากเจ้าต้องการ ข้าจะเตรียมสตรีไว้ให้เจ้า และเจ้าจะหาความสุขกับพวกนางอย่างไรก็ได้ตามใจเจ้า” หลินโม่เซียนยกยิ้มมุมปากและเชยคางสือหงเหยียนขึ้น ทำให้ใบหน้าของนางมืดมนลงทันที “ข้าไม่ต้องการสตรีอื่น ข้าต้องการเพียงเจ้าเท่านั้น อีกอย่าง เจ้าควรจะรู้ไว้ว่าข้าสามารถบังคับเจ้าได้ แต่ข้าไม่ใช่พวกโจรราคะ ดังนั้นจงพิจารณาเงื่อนไขของข้าให้ดีก่อน แล้วข้าจะช่วยเจ้าเรื่องซางสือซุ่นหลังจากเจ้าตกลง” หากเป็นชายอื่นที่ปฏิบัติกับนางเช่นนี้ สือหงเหยียนคงฆ่าทิ้งคาที่ไปแล้ว แต่น่าเสียดายที่หลินโม่เซียนนั้นต่างออกไป โดยเฉพาะสถานะของเขาที่เป็นถึงศิษย์เอกของหุนตี้ และยังมีศักดิ์เป็นหลานชายของเทพธิดาแห่งโอสถ หลินจิงเซี่ย “ก็ได้ ข้าจะเก็บไปคิดดูก่อน เจ้าต้องการพักในตระกูลข้าสักพักไหม?” “ไม่ล่ะ” สือหงเหยียนเลิกคิ้วขึ้นเมื่อหลินโม่เซียนปฏิเสธ “ข้าได้ยินมาว่าท่านอาจารย์เพิ่งรับศิษย์คนใหม่ และเป็นเฉียวเหลียงเหรินที่เป็นคนแนะนำเขาให้ท่านอาจารย์ ข้าจึงอยากจะไปที่ตระกูลเฉียวเพื่อพบเขาเสียหน่อย” ข้อมูลนี้ทำให้สือหงเหยียนตกใจอย่างยิ่ง เพราะนักบ่มเพาะในดินแดนเบื้องบนแทบไม่มีใครรู้เลยว่าหุนตี้ได้รับศิษย์ใหม่ ตามข้อมูลที่แพร่สะพัด ศิษย์คนล่าสุดของเขาคือซางอิ๋งเยว่ และเขาไม่เคยรับใครอีกเลยหลังจากนั้น “เจ้าบอกชื่อของเขาได้หรือไม่?” “น่าเสียดายที่ท่านอาจารย์ไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับศิษย์น้องคนนี้เลย ข้าจึงบอกเจ้าไม่ได้” หลินโม่เซียนตอบพร้อมถอนหายใจ “นั่นคือเหตุผลที่ข้าต้องไปที่ตระกูลเฉียวเพื่อถามหาตัวตนของเขาจากเฉียวเหลียงเหริน” สือหงเหยียนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะกล่าว “ข้าว่าเจ้าไปตระกูลเฉียวตอนนี้ก็คงเสียเวลาเปล่า เพราะเฉียวเหลียงเหรินไม่ได้อยู่ที่นั่น” “โอ้?เจ้ารู้หรือว่าเขาอยู่ที่ไหน?” “ข้าไม่มีข้อมูลเรื่องนั้น” สือหงเหยียนส่ายหน้า “อย่างไรก็ตาม ปกติเฉียวเหลียงเหรินจะอาศัยอยู่ในดินแดนรกร้าง แต่ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่นั่น ข้าได้ยินจากลูกน้องว่าหุนตี้ไปที่ดินแดนแห่งนั้นเมื่อสี่เดือนก่อน และพาเขา ซางอิ๋งเยว่ รวมถึงทายาทรุ่นเยาว์ของอีกหลายตระกูลจากไป” หลินโม่เซียนตกอยู่ในความเงียบเพื่อใช้ความคิด ‘พวกเขาส่งคนไปที่ไหนกันแน่? ทำไมท่านอาจารย์ถึงไม่บอกข้าและคนอื่นๆ? ทำไมถึงพาไปแค่เฉียวเหลียงเหรินและซางอิ๋งเยว่?’ “หากเจ้าอยากรู้จุดหมายของพวกเขา เจ้าควรไปหาหงซินซิน หรือมู่หรงเชียนอิ่ง” หลินโม่เซียนเลิกคิ้วมองสือหงเหยียน “ตอนนั้นทั้งสองคนพาสมาชิกจากตระกูลของพวกนางไปสี่คน และทั้งสี่คนนั้นก็จากไปพร้อมกับหุนตี้ ข้าเชื่อว่าพวกนางต้องรู้จุดหมายปลายทาง และน่าจะรู้ตัวตนของศิษย์ใหม่คนนั้นด้วย” “เข้าใจแล้ว” หลินโม่เซียนพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ถ้าอย่างนั้น ข้าจะไปที่ตระกูลมู่หรงเพื่อพบมู่หรงเชียนอิ่งเดี๋ยวนี้” “อ้อ อีกอย่าง ตระกูลมู่หรงไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้วนะ มู่หรงเชียนอิ่งพาพวกเขาย้ายไปอยู่ไม่ไกลจากตระกูลหงนัก” หลินโม่เซียนเพียงพยักหน้ารับและหายวับไปจากสายตาของสือหงเหยียน ทำให้นางสบถออกมาด้วยความรำคาญ “ไอ้สารเลว! ข้าปฏิเสธมันไปตั้งหลายครั้ง แต่มันก็ยังจ้องจะเคลมร่างกายข้าอยู่ได้! แม้ฐานะของมันจะวิเศษวิโสแค่ไหน แต่มันก็ยังไม่คู่ควรกับข้าอยู่ดี!” . . . สองชั่วโมงต่อมา หลินโม่เซียนเดินทางมาถึงภูมิภาคทางใต้ เขาเร่งมุ่งหน้าไปยังที่พักแห่งใหม่ของตระกูลมู่หรง แต่คนในตระกูลกลับบอกว่ามู่หรงเชียนอิ่งอยู่ที่ตระกูลหง เขาจึงรีบบึ่งไปที่นั่นทันที การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของหลินโม่เซียนสร้างความประหลาดใจให้สมาชิกตระกูลหงอย่างมาก หงเฉวียนจึงรีบเอ่ยถาม “ลมอะไรหอบเจ้ามาที่นี่ล่ะ มู่เซียนน้อย?” “ท่านปู่หง ข้ามาที่นี่เพื่อพบหลานสาวของท่านและมู่หรงเชียนอิ่ง” ต่างจากท่าทีที่มีต่อสือหงเหยียน หลินโม่เซียนแสดงความเคารพต่อหงเฉวียนอย่างนอบน้อม “ข้าได้ยินมาว่าพวกนางได้พบท่านอาจารย์เมื่อสี่เดือนก่อน และท่านได้พากลุ่มคนไปยังดินแดนอื่น ข้าจึงอยากจะถามพวกนางเกี่ยวกับท่านอาจารย์และจุดหมายที่พวกเขาไป” “หุนเฒ่าไม่ได้บอกเจ้าหรอกรึ?” หลินโม่เซียนส่ายหน้า “อาจารย์ของเจ้าพาพวกเขาไปยังดินแดนสวรรค์บุปผา หนึ่งในดวงดาวของดินแดนระดับกลางน่ะ” “เอ๊ะ?” หลินโม่เซียนอุทานด้วยความแปลกใจ “ทำไมท่านอาจารย์ถึงพาพวกเขาไปที่นั่นล่ะครับท่านปู่?” หงเฉวียนจึงเล่าเรื่องหอคอยสุริยันและการทดสอบภายในให้หลินโม่เซียนฟัง “ข้าได้ยินเรื่องหอคอยมาจากซินซินและเชียนอิ่ง ข้าเองก็ไม่แน่ใจเรื่องรายละเอียดการทดสอบนัก ส่วนอาจารย์ของเจ้าน่าจะไม่ได้บอกเพราะตอนนั้นเจ้ากำลังปิดด่านฝึกตนอยู่ ที่จริงข้าเองก็อยากจะตามไปด้วย แต่สถานการณ์ในดินแดนแห่งนี้เริ่มตึงเครียดขึ้น ข้าเลยยังไปไหนไม่ได้ในตอนนี้” “ข้าเพิ่งออกจากด่านฝึกตนเมื่อสองสัปดาห์ก่อน และมุ่งหน้ามาที่ดินแดนแห่งนี้ทันที” จากนั้นหลินโม่เซียนจึงถามต่อ “ท่านปู่ครับ ท่านพอจะทราบตัวตนของศิษย์ใหม่ของท่านอาจารย์หรือไม่?” “ที่จริงแล้ว ศิษย์น้องของเจ้าก็อยู่ที่ตระกูลนี้ในตอนนี้แหละ และเขายังเป็นว่าที่สามีของซินซินอีกด้วย” คำตอบของหงเฉวียนทำให้หลินโม่เซียนถึงกับอึ้ง “เขาชื่อจางเสี่ยวหลง [3] ตอนนี้อยู่ที่อาคารด้านหลังสุดกับซินซินและเชียนอิ่ง หากเจ้าอยากพบเขาก็ไปที่นั่นได้เลย” “ข้าขอตัวลาครับท่านปู่ ข้าจะไปพบพวกเขาเดี๋ยวนี้” - โปรดติดตามตอนต่อไป -

React

พูดคุย