**บทที่ 787: สยบสองอาณาจักรปีศาจ** “ซินซิน ทำลายตบะพวกปีศาจเฒ่าเหล่านั้นซะ” สิ้นคำสั่งของจางเฟย หงซินซินและคนอื่นๆ ต่างพากันงุนงง ทว่าจางเฟยกลับเฉลยในทันที “แก่นแท้ปีศาจของพวกมันไม่เกี่ยวข้องกับระดับพลังตบะ” เมื่อได้ยินดังนั้น หงซินซินจึงไม่ลังเล ลงมือทำลายตบะของสามบรรพชนตระกูลเจิ้งในพริบตา ส่งร่างของพวกมันร่วงหล่นสู่ห้วงแห่งความสิ้นหวังอันลึกล้ำ “เรียบร้อยแล้ว” “ขอบใจมาก” จางเฟยยกยิ้มบางที่มุมปากขณะปรายตามองไปยังร่างที่สั่นเทาทั้งสาม *[นายท่าน ปีศาจจากอาณาจักรปีศาจทมิฬเริ่มเคลื่อนไหวมาทางทิศนี้แล้ว]* ทันทีที่เหมยส่งคำเตือน จางเฟยก็หันไปส่งสัญญาณให้คนอื่นๆ ซึ่งทั้งหมดพุ่งทะยานเข้าขัดขวางและกดดันจนพวกปีศาจเหล่านั้นต้องล่าถอยไปอย่างรวดเร็ว ในวินาทีนั้น จางเฟยสัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากระยะไกล แผนที่ระบบปรากฏชื่อของ ‘ซีเหมินกุ่ย’ ปีศาจแห่งอาณาจักรซีเหมินที่ได้รับมอบหมายจากซีเหมินฉางเทียนให้ดูแลความสงบของอาณาจักร หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ร่างของปีศาจทมิฬมลายหายไปสิ้น หลังจากที่จางเฟยสูบกลืนแก่นแท้ปีศาจของมันจนเหือดแห้ง *[ท่านได้รับแก่นแท้ปีศาจ 25,000,000 หน่วย]* จางเฟยถอนหายใจออกมาด้วยความผิดหวัง ปริมาณแก่นแท้ที่ได้ช่างน้อยนิดนักเมื่อเทียบกับที่เขาคาดการณ์ไว้ “เหมย ข้ายังต้องการแก่นแท้ปีศาจอีกเท่าไหร่ถึงจะเลื่อนระดับสู่ขั้นอัครโชตปีศาจ?” *[ไม่ถึงหนึ่งร้อยล้านหน่วยเจ้าค่ะ นายท่าน]* สามบรรพชนตระกูลเจิ้งต่างสั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อจางเฟยหันมามองพวกตนด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ทว่านัยน์ตาของพวกมันกลับเบิกโพลงด้วยความตื่นตะลึงยิ่งกว่า เมื่อเห็นชายหนุ่มตรงหน้าแปลงกายเข้าสู่ร่าง ‘เจ้าแห่งกามราคะปีศาจ’ เฉิงเกาจี๋เองก็ตกตะลึงกับตัวตนปีศาจของจางเฟยไม่แพ้กัน เขารีบหันไปมองหงซินซินและซางอวี่เม่ย ซึ่งทั้งสองเพียงพยักหน้าให้เป็นเชิงยืนยันว่าพวกนางรู้อยู่ก่อนแล้ว ‘เจ้าเด็กนี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ! เหตุใดถึงมีได้ถึงสามตัวตนในร่างเดียว? มิน่าเล่า เถียนไป่เถียนกับเถียนไป่ซิงถึงได้กระหายจะจับตัวเขานัก แม้แต่เผ่าจิ้งจอกสวรรค์ยังต้องสยบให้แก่ความวิปริตนี้’ ทว่านั่นเป็นความเข้าใจผิดของเฉิงเกาจี๋ เพราะเหตุผลที่สองบรรพชนจิ้งจอกสวรรค์ต้องการตัวจางเฟย ไม่ใช่เพราะฐานะปีศาจของเขา แต่เป็นเพราะเขาคือผู้สืบทอดที่เหมาะสมที่สุดของจิ้งจอกสิบหาง ซึ่งนับเป็นภัยคุกคามต่อความคงอยู่ของพวกมันโดยตรง จางเฟยตวัดหางทั้งสามจากทั้งหมดหกหางเข้าพันธนาการสามบรรพชนตระกูลเจิ้ง และเริ่มสูบกลืนแก่นแท้ปีศาจของพวกมันอย่างไม่รอช้า แม้บรรพชนทั้งสามจะอ่อนแอกว่าปีศาจทมิฬมากนัก ทำให้จางเฟยใช้เวลาเพียงไม่นานในการรีดเค้นพลังจนหมดสิ้น ทว่าเมื่อรวมกันแล้ว ปริมาณแก่นแท้ปีศาจที่ได้กลับมากกว่าปีศาจที่พวกมันอัญเชิญมาเสียอีก *[ท่านได้รับแก่นแท้ปีศาจ 30,000,000 หน่วย]* *[นายท่าน อีกเพียง 66 ล้านหน่วย ระดับปีศาจของท่านก็จะเลื่อนขึ้นสู่ขั้นอัครโชตปีศาจแล้วเจ้าค่ะ]* ‘66 ล้านงั้นรึ?’ จางเฟยรำพึงในใจก่อนจะเปิดประตูมิติมุ่งสู่ดินแดนปรโลก “เหยียนหลัว พวกเราจัดการพวกปีศาจที่เหลือเองได้ เจ้าจงกลับไปหาจวี้อิงจือเสียเถิด” ซินเหยียนหลัวที่ต้องพรากจากจวี้อิงจือมานานถึงสี่เดือนเพียงพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเร้นกายหายเข้าไปในประตูมิติโดยพลัน “ไอ้หนู บอกข้าที เจ้าเป็นปีศาจได้อย่างไรกัน?” เฉิงเกาจี๋เอ่ยถามทันทีที่จางเฟยกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ “เฒ่าเฉิง ที่ข้ามีสามตัวตนก็เพราะเด็กสาวลึกลับคนหนึ่ง” จางเฟยเล่ารายละเอียดคร่าวๆ ให้ฟัง “ตอนแรกข้านึกว่านางอยู่ในแดนเซียนจิน แต่ดูเหมือนข้าจะเดาผิด นางน่าจะอยู่ในแดนสุขาวดีมากกว่า” “แดนสุขาวดีงั้นรึ?” “ใช่แล้ว” จางเฟยชี้ไปยังทิศทางที่ตั้งของหอคอยดารา “แดนสุขาวดีอยู่เหนือขึ้นไปจากแดนเบื้องบน มีเพียงการปีนหอคอยเท่านั้นที่จะไปถึงได้” “ดินแดนเหนือดินแดนเบื้องบนมีอยู่จริงงั้นหรือ...” เฉิงเกาจี๋พึมพำขณะทอดสายตามองไปยังทิศนั้น “เฒ่าเซี่ยเคยเล่าทฤษฎีเรื่องนี้ให้พวกเราฟัง แต่ตอนนั้นพวกเราคิดว่าเขาเพ้อเจ้อ เราเคยพยายามไปให้ถึงสุดขอบจักรวาลนี้ แต่กลับถูกขวางกั้นด้วยกำแพงล่องหน แม้แต่ ‘ผู้ไร้นาม’ ที่พยายามใช้ธาตุความว่างเปล่าแทรกซึมผ่านไปยังล้มเหลว จนพวกเราเชื่อว่ามันไม่มีอยู่จริง ทว่าเขากลับพยายามพิสูจน์เรื่องนี้มานับพันปี แต่ก็ไม่เคยได้ยินว่าเขาทำสำเร็จ” “กำแพงไร้สภาพที่ขวางกั้นพวกท่านอยู่ คือกำแพงแห่งความว่างเปล่าที่ปกป้องจักรวาลนี้ไว้ มีเพียงผู้ที่มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในธาตุความว่างเปล่าเท่านั้นที่จะผ่านไปได้” คำตอบของจางเฟยทำให้เฉิงเกาจี๋และม่ายเสี่ยวเหมิงขมวดคิ้วด้วยความฉงน “ให้นึกภาพว่าจักรวาลนี้เหมือนสิ่งที่อยู่ในขวด นอกขวดนั้นมีเพียงความว่างเปล่า และหากขวดพังทลาย จักรวาลนี้ก็จะมลายหายไป ผู้ไร้นามมีธาตุความว่างเปล่าก็จริง แต่ความเข้าใจของเขายังไม่แกร่งกล้าพอ ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีสัตว์อสูรบรรพกาลในตำนานสิบตนคอยปกปักรักษาพื้นที่เบื้องหลังกำแพงนั่นอยู่ด้วย” “สัตว์อสูรบรรพกาลสิบตนงั้นรึ?” “ใช่” จางเฟยพยักหน้า “ข้ายังไม่รู้อะไรมากนักเกี่ยวกับพวกมัน แต่ได้ข้อมูลมาจากใครบางคนในแดนสุขาวดีที่ข้าพบที่หอคอยดารา เอาเถอะ เรื่องนี้ไว้คุยกันทีหลัง ตอนนี้เราไปยึดครองอาณาจักรปีศาจทมิฬกันก่อน” . . เมื่อกลุ่มของจางเฟยมาถึงหน้าพระราชวังอาณาจักรปีศาจทมิฬ ซีเหมินเหยียนที่รออยู่ก่อนแล้วพร้อมกับปีศาจเฒ่าสองตนก็รีบก้มศีรษะลงทำความเคารพอย่างนอบน้อมในฐานะทาสผู้ซื่อสัตย์ จางเฟยปรายตามองปีศาจเฒ่าทั้งสอง “สองคนนี้เป็นใคร?” “นายท่าน พวกเขาคือคนสนิทของท่านพ่อข้า ซีเหมินชิง และ ซีเหมินหง ข้าได้มอบยาที่นายท่านให้ไว้แก่พวกมันแล้ว ตอนนี้พวกมันจงรักภักดีต่อข้าอย่างที่สุด” ซีเหมินเหยียนรายงานด้วยความเคารพ “เข้าใจแล้ว” จางเฟยพยักหน้าและเดินนำเข้าไปในวัง โดยมีบริวารทั้งหมดตามหลังมา ตลอดเส้นทางสู่ท้องพระโรง เหล่าปีศาจในอาณาจักรต่างพากันจ้องมองกลุ่มของจางเฟยด้วยความหวาดผวา กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากคนกลุ่มนี้บางคนรุนแรงยิ่งกว่าจักรพรรดิและจักรพรรดินีของพวกมันเสียอีก ภายในท้องพระโรงมีเหล่าปีศาจนับสิบรออยู่ จางเฟยก้าวไปยืนเบื้องหน้าบัลลังก์อย่างอาจหาญ พลางกวาดสายตามองและตรวจสอบพลังของแต่ละคน เขารู้สึกแปลกใจที่พบว่าปีศาจเหล่านี้ช่างอ่อนแอนักเมื่อเทียบกับคนของตระกูลเจิ้ง จะมีก็เพียงปีศาจเฒ่าสองตนเท่านั้นที่มีพลังพอให้เห็น ‘เจิ้งม่อเยว่คงจงใจจำกัดพลังของพวกมันไว้สินะ เพื่อให้ตระกูลของนางควบคุมอาณาจักรนี้ได้อย่างเบ็ดเสร็จ และปล่อยให้ซีเหมินกงฟู่เป็นเพียงหุ่นเชิด’ “ซีเหมินเหยียน ข้าต้องการให้เจ้ากำจัดพวกปีศาจที่เหลือจากตระกูลแม่ของเจ้าให้สิ้นซาก” “รับทราบ นายท่าน” ซีเหมินเหยียนหันไปสั่งการซีเหมินชิงและซีเหมินหงให้เร่งดำเนินการทันที “แล้วอาณาจักรซีเหมินเล่านายท่าน? ท่านจะยึดครองด้วยหรือไม่?” “แน่นอน” หลังจากมอบหมายงานเพิ่มเติมให้ซีเหมินเหยียน จางเฟยก็นำเฉิงเกาจี๋และหญิงสาวทั้งสองมุ่งหน้าสู่อาณาจักรซีเหมิน . . **===** **[ภารกิจ: มุ่งสู่แปดอาณาจักร]** **[ระดับภารกิจ: ง่าย]** **[สถานะ: สำเร็จ]** **[รางวัล: กล่องของขวัญระดับง่าย x 1 ส่งเข้าคลังจัดเก็บ]** **===** เมื่อมาถึงหน้าวังอาณาจักรซีเหมิน ซีเหมินกุ่ยรอรับอยู่ด้วยท่าทีที่ดูเหมือนสงบ ทว่าภายในใจกลับสั่นสะท้าน เพราะเขาได้ประจักษ์กับตาแล้วว่าเฉิงเกาจี๋สามารถถล่มตระกูลเจิ้งจนราบคาบได้เพียงการโจมตีเดียว ซางอวี่เม่ยยกยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าของซีเหมินกุ่ย ‘เจ้าปีศาจเฒ่านี่ฉลาดพอที่จะไม่ต่อต้าน แถมยังรั้งปีศาจตนอื่นไม่ให้เข้ามาวุ่นวายกับเราด้วย’ หงซินซิน ม่ายเสี่ยวเหมิง และเฉิงเกาจี๋ต่างก็คิดเห็นเช่นเดียวกัน ซีเหมินกุ่ยมีพลังไม่ด้อยไปกว่าสามบรรพชนตระกูลเจิ้ง หากต้องมาตายด้วยน้ำมือจางเฟยคงเป็นเรื่องที่น่าเสียดายยิ่ง จางเฟยก้าวเข้าหาซีเหมินกุ่ยและตบไหล่เบาๆ “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นปีศาจที่ทรงพลัง และข้าต้องการคนอย่างเจ้ามาอยู่ข้างกาย เจ้าเองก็เห็นฝีมือของพวกเราแล้ว คงรู้ดีว่าควรเลือกทางใด?” “เจ้าต้องการอะไรจากพวกเรา?” ซีเหมินกุ่ยเอ่ยถามด้วยเสียงเคร่งขรึม “ดินแดนนี้จมอยู่กับความวุ่นวายมานานนับร้อยปี ข้าต้องการยุติมันเสียที” จางเฟยกอดคอซีเหมินกุ่ยและพาเดินเข้าสู่วัง “ห้าอาณาจักรมนุษย์อยู่ภายใต้ธงของข้าแล้ว ข้ายังมีความสัมพันธ์อันดีกับอาณาจักรอสูรและอาณาจักรพฤกษา ตระกูลเจิ้งถูกทำลายสิ้น และข้าใช้ซีเหมินเหยียนควบคุมอาณาจักรปีศาจทมิฬ ตอนนี้เหลือเพียงอาณาจักรนี้เท่านั้น” ซีเหมินกุ่ยลอบตระหนกเมื่อได้รับรู้ความจริงจากปากจางเฟย “เจ้าจะทำลายอาณาจักรนี้ด้วยอย่างนั้นรึ?” “ทุกอย่างขึ้นอยู่กับซีเหมินฉางเทียนและหนูหวงจิน” จางเฟยปรายตามอง “หากพวกเขายอมสยบและหยุดสร้างความวุ่นวาย ข้าก็จะไม่ยึดครองอาณาจักร และพวกเขายังสามารถปกครองที่นี่ต่อได้ภายใต้นามของข้า” ซีเหมินกุ่ยรู้สึกโล่งอกขึ้นมาบ้าง “ทว่าตอนนี้ทั้งสองท่านยังอยู่ในหอคอยดารา ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาจะกลับมาเมื่อไหร่” “ข้ารู้” จางเฟยหยุดเดินเมื่อเห็นชายสองคนเดินตรงมา ทว่าหนึ่งในนั้นกลับแสดงสีหน้าโกรธแค้น “หากเจ้ายังไม่อยากตาย ก็อย่าได้คิดทำอะไรโง่ๆ เชียว ซีเหมินหงอู่” “แก...!” “หยุดนะ ท่านพี่!” ซีเหมินเยว่เลี่ยงคว้าแขนพี่ชายไว้ “แม้แต่ท่านปู่กุ่ยยังไม่กล้าสู้กับพวกเขา ท่านจะรนหาที่ตายไปทำไม!” “หึๆ” จางเฟยหัวเราะในลำคอ “เป็นอย่างไรบ้างองค์หญิง หลังจากกินยาของข้าและรับ ‘หยางฉี’ ไปตลอดสี่เดือนที่ผ่านมา ผลลัพธ์น่าพึงพอใจหรือไม่?” ซีเหมินหงอู่หันขวับไปมองน้องสาวด้วยความตกตะลึง เขาไม่คาดคิดว่าซีเหมินเยว่เลี่ยงจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งถึงขั้นยอมรับพลังจากจางเฟย “ความสัมพันธ์ของพวกเราไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านคิดนะท่านพี่!” ซีเหมินเยว่เลี่ยงรีบอธิบายถึงสิ่งที่จางเฟยทำกับนางและซีเหมินเหยียนในบททดสอบเอาชีวิตรอด “ข้ารอดมาจากเงื้อมมือท่านพี่ลูกพี่ลูกน้องได้เพราะเขา และข้าก็ยอมแพ้ทันทีหลังจากนั้น ทว่าเขาได้ประทับบางอย่างลงในวิญญาณของข้า ทำให้ข้าไม่อาจต่อต้านเขาได้เลย” “ไอ้สารเลว!” ซีเหมินหงอู่พุ่งเข้าใส่จางเฟยด้วยโทสะ ทว่าทันใดนั้น ‘กระบี่สยบปีศาจ’ ก็ปรากฏขึ้นและพุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วเหนือแสง กระบี่เล่มนั้นปักทะลุหน้าอกขวาของเขาอย่างแรงจนร่างกระเด็นไปปักตรึงแนบสนิทกับผนังวัง! “อ๊ากกก!” ซีเหมินกุ่ยตั้งท่าจะขยับ แต่หงซินซินกลับแผ่พลังสะกดร่างของเขาไว้จนมิอาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้ว จางเฟยพุ่งไปหยุดตรงหน้าซีเหมินหงอู่และสั่งปิดผนึกตบะของเขาในพริบตา ก่อนจะคว้าด้ามกระบี่และกดมันให้ลึกลงไปอีก “อ๊ากกกก!” ซีเหมินเยว่เลี่ยงลนลานทำอะไรไม่ถูก นางรีบอ้อนวอนทั้งน้ำตา “จางเฟย! ขอร้องล่ะ! อย่าฆ่าพี่ชายข้าเลย!” จางเฟยหาได้สนใจเสียงสะอื้นของนางไม่ เขามองซีเหมินหงอู่ที่ดิ้นรนด้วยความเจ็บปวดด้วยสายตาเย็นชา “ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำอะไรโง่ๆ?” “ได้โปรดเถอะจางเฟย ไว้ชีวิตพี่ชายข้าด้วย” ซีเหมินเยว่เลี่ยงยังคงอ้อนวอน “ท่านจะทำอะไรกับเขาอย่างไรก็ได้ แต่อย่าฆ่าเขาเลย!” จางเฟยกดฝ่ามือลงบนหน้าอกของซีเหมินหงอู่ ประทับ ‘ตราทาสปีศาจ’ ลงสู่ส่วนลึกของวิญญาณ ทว่าเขายังคงทิ้งความทรงจำของมันไว้ครบถ้วน “อ๊ากกกกก!” เสียงกรีดร้องปานจะขาดใจดังขึ้นเมื่อจางเฟยกระชากกระบี่สยบปีศาจออกจากไหล่ เลือดปีศาจสีดำพุ่งทะลักออกมาอาบย้อมพื้นวัง ซีเหมินเยว่เลี่ยงถอนใจด้วยความโล่งอกที่พี่ชายรอดชีวิต ทว่านางก็ตระหนักได้ทันทีว่าชะตากรรมของพี่ชายหาได้ต่างจากซีเหมินเหยียนไม่ เขาได้กลายเป็นทาสไปเสียแล้ว “ขอบคุณ...” ‘ไอ้ระยำ! ข้าจะ...’ “อ๊ากกกก!” ซีเหมินหงอู่ร่วงลงไปดิ้นพล่านกับพื้นทันทีที่จิตใจเริ่มคิดแค้นต่อจางเฟย ผลจากตราทาสปีศาจเริ่มแผลงฤทธิ์ทรมานเขาสาหัส “อ๊ากก! ไอ้สารเลว! ข้าจะฆ่าแก! อ๊ากกกก!” “ฮ่าๆ” จางเฟยหัวเราะร่วนพลางเดินนำทุกคนมุ่งหน้าสู่ท้องพระโรง ซีเหมินกุ่ยทำได้เพียงเดินตามไปอย่างจำนน โดยมีหงซินซินคอยคุมเชิงอยู่ไม่ห่าง ซีเหมินเยว่เลี่ยงมองสภาพพี่ชายด้วยความรันทด “ท่านพี่! สลัดความคิดแค้นนั่นทิ้งไปเสีย ไม่อย่างนั้นท่านจะถูกทรมานแบบนี้ไม่จบสิ้น! เขาประทับตราลงในวิญญาณท่านแล้ว ท่านไม่มีวันทำอะไรเขาได้ ยิ่งไปกว่านั้น สี่คนที่อยู่ข้างเขายังทรงพลังกว่าท่านพ่อท่านแม่และท่านปู่กุ่ยเสียอีก พวกเขาสามารถทำลายอาณาจักรเราได้เพียงพลิกฝ่ามือ!” แม้จะยังเดือดดาล แต่ซีเหมินหงอู่ก็รู้ดีว่าคำพูดของน้องสาวคือความจริง เขาพยายามทำใจให้สงบและล้างสมองให้ว่างเปล่า จนกระทั่งความเจ็บปวดที่แผดเผาร่างกายค่อยๆ มลายหายไป “แฮ่ก... แฮ่ก...” “ฟู่ว...” ซีเหมินเยว่เลี่ยงรีบพยุงพี่ชายให้ลุกขึ้น “ข้าไม่รู้ว่าเขาวางแผนอะไรไว้ แต่ตอนนี้เราต้องตามพวกเขาไปก่อน” . . จางเฟยนั่งเอนกายบนบัลลังก์อย่างสงบ พลางทอดสายตามองซีเหมินกุ่ย ซีเหมินเยว่เลี่ยง และซีเหมินหงอู่ ซางอวี่เม่ยเอ่ยถามขึ้น “เจ้าจะทำอย่างไรต่อ?” แทนที่จะตอบ จางเฟยหันไปหาม่ายเสี่ยวเหมิง “ข้าต้องการให้เจ้ามุ่งหน้าสู่หอคอยดาราทันที ร่างแยกของข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นั่น” “เอ๋? เจ้าจะทำอะไรน่ะ?” ม่ายเสี่ยวเหมิงถามด้วยความงง จางเฟยชี้ไปที่ซีเหมินเยว่เลี่ยงและซีเหมินหงอู่ “ข้าจะให้ชายชรานั่นไล่พ่อแม่ของพวกเขาสองคนออกจากหอคอย จากนั้นเจ้าก็พาตัวพวกเขามาที่นี่” “อ้อ! เข้าใจแล้ว ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” “ฮ่าๆ” หงซินซินหัวเราะออกมาหลังจากม่ายเสี่ยวเหมิงหายตัวไป “เจ้าจะเมินเฉยนางไปถึงเมื่อไหร่กัน? นางอยากใกล้ชิดเจ้าจะตาย และพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้เจ้าสนใจนะ” “ตอนนี้ข้ายังไม่อยากคิดเรื่องของนาง ไว้รอดูต่อไปแล้วกัน” จางเฟยปรายตามองแผนที่โลกผ่านระบบ ‘เห้อ! หวังว่าพวกจิ้งจอกนั่นคงจะไม่ตามหาข้าเจอที่นี่เร็วเกินไปนักนะ’ เวลาผ่านไปไม่นาน ม่ายเสี่ยวเหมิงก็กลับมายังอาณาจักรซีเหมิน พร้อมกับนำตัวซีเหมินฉางเทียนและหนูหวงจินที่ยังคงอยู่ในอาการช็อกมาด้วย ทั้งสองกำลังสู้กับเหล่าสัตว์อสูรในหอคอยดาราอยู่ดีๆ ก็ถูกดีดออกมาอย่างกะทันหัน และก่อนจะได้ทันตั้งตัว ม่ายเสี่ยวเหมิงก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าและผนึกตบะของพวกเขาไว้ จนตอนนี้ต้องมายืนงงอยู่ในอาณาจักรของตัวเอง “ท่านพ่อ! ท่านแม่!” ซีเหมินเยว่เลี่ยงตะโกนเรียกและรีบวิ่งเข้าไปหา “ทั้งสองท่านไม่เป็นไรนะ?” “เยว่เลี่ยง เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” หนูหวงจินขมวดคิ้วมองจางเฟยด้วยสายตาไม่เป็นมิตร ซีเหมินฉางเทียนมองจางเฟยที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ของตนด้วยท่าทีสบายอารมณ์ “เจ้าต้องการอะไรจากเรา?” “สยบแทบเท้าข้า หรือจะถูกบดขยี้จนมลายสิ้น” คำตอบของจางเฟยทำให้ทั้งสองขมวดคิ้วแน่น ทว่าเมื่อมองไปที่ม่ายเสี่ยวเหมิงและคนอื่นๆ พวกเขาก็ต้องชะงัก “ตระกูลเจิ้งถูกทำลายราบคาบแล้ว และอาณาจักรปีศาจทมิฬก็กลายเป็นของข้า ซีเหมินกงฟู่กับเจิ้งม่อเยว่ยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็คงอีกไม่นาน หากพวกเจ้าไม่อยากมีจุดจบเดียวกับพวกนั้น ก็จงคิดให้ดีก่อนจะเลือก” ซีเหมินกุ่ยรีบแทรกขึ้นทันที “ฝ่าบาท หากพวกเขาคิดจะทำลายเรา พวกเขาคงทำไปนานแล้ว ข้าเห็นกับตาว่าพวกเขาสยบตระกูลเจิ้งได้ในการโจมตีเดียว พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาหรอก” “ท่านปู่กุ่ยพูดถูกค่ะท่านพ่อ” ซีเหมินเยว่เลี่ยงเสริม “จางเฟยสยบซีเหมินเหยียนมานานแล้ว และเขาก็กำลังช่วยควบคุมอาณาจักรปีศาจทมิฬอยู่ ยิ่งไปกว่านั้น ทุกอาณาจักรในดินแดนนี้ ไม่ว่าจะเป็นอาณาจักรอสูรหรืออาณาจักรพฤกษา ต่างก็ยืนอยู่ข้างเขาหมดแล้ว” “เข้าใจแล้ว...” ซีเหมินฉางเทียนพยักหน้าอย่างยอมจำนนก่อนจะหันไปหาจางเฟย “ตั้งแต่เจ้าปรากฏตัว ข้าก็เดาได้ว่าเจ้าไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียรธรรมดา และทั้งสี่คนที่อยู่ข้างเจ้านั่น... มาจากแดนเบื้องบนสินะ?” “ถูกต้อง” จางเฟยพยักหน้า “แล้วการตัดสินใจของพวกท่านล่ะ? ตราบใดที่สยบต่อข้า พวกเจ้าและเหล่าปีศาจในสังกัดจะอยู่อย่างอิสระในดินแดนนี้โดยไม่มีใครกล้ารบกวน และหากพวกเจ้าพิสูจน์ความจงรักภักดีได้ ข้าจะทำให้พวกเจ้าแข็งแกร่งขึ้น และจะพาไปสู่แดนเบื้องบนด้วย ทว่าข้าเกลียดพวกคนทรยศที่สุด หากใครกล้าคิดคด ข้าจะล้างบางพวกเจ้าให้สิ้นซาก!” ซีเหมินฉางเทียนหันไปมองหนูหวงจิน ซึ่งนางก็พยักหน้าตอบรับเบาๆ “ตกลง... พวกเราจะสยบต่อเจ้า” **- โปรดติดตามตอนต่อไป -**