บทที่ 883: ข้อมูลข่าวสาร ซาลาแมนเดอร์เพลิงฮั่วเยี่ยนรุดหน้ากลับมาสมทบข้างกายเฟลเทีย พร้อมรายงานเรื่องการค้นพบดวงวิญญาณของเพลิงปฐพี ทว่าในเพลานี้เฟลเทียกลับหาได้ใส่ใจกับเรื่องดังกล่าวไม่ เขาเอ่ยสำทับให้ฮั่วเยี่ยนลืมเลือนเรื่องของเปลวเพลิงนั้นไปเสียก่อน แม้ซาลาแมนเดอร์เพลิงจะรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ทว่ามันยังคงน้อมรับบัญชาของเฟลเทียอย่างเคร่งครัด มันเริ่มหมอบลงและสูดดมดูดซับอวลไอธาตุไฟอันเข้มข้นภายในปล่องภูเขาไฟนรกโลกันตร์อย่างตะกละตะกลาม เบื้องล่างลงไปนั้น เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรเริ่มตกอยู่ในสภาวะยากลำบาก ทันทีที่ย่างกรายมาถึงกึ่งกลางของภูเขาไฟนรกโลกันตร์ แรงโน้มถ่วงมหาศาลก็กดทับร่างราวกับจะบดขยี้กระดูกจนแทบจะขยับเขยื้อนกายไม่ได้ ห้าจอมยุทธ์จากขอบเขตราชันสวรรค์ ผู้ซึ่งคุ้นชินกับแรงโน้มถ่วงห้าเท่ามาโดยตลอด ต่างก็เริ่มแสดงอาการเหนื่อยหอบ โดยเฉพาะหยวนเทียนหลิงและหยวนเทียนหัว พวกเขาถูกบีบคั้นให้ต้องหยุดพักเป็นระยะเพื่อฟื้นฟูกำลังวังชา ทว่าก็นับว่ายังโชคดีที่จำนวนของอสูรลาวาที่ปรากฏกายออกมานั้นเบาบางลงกว่าแต่ก่อน และอุปสรรคขวากหนามระหว่างทางก็เริ่มลดน้อยถอยลง “ข้ามิคาดคิดเลยว่าแรงโน้มถ่วงที่นี่จะหนักหน่วงยิ่งกว่าในแดนของพวกเราเสียอีก” หยวนเทียนหัวเอ่ยขึ้นพลางปาดหยาดเหงื่อที่ไหลซึมทั่วดวงหน้า หยวนเทียนหลิงกวาดสายตามองไปรอบบริเวณเพื่อค้นหาร่องรอยของจางเฟยอยู่หลายครา ทว่าชายหนุ่มกลับจงใจอำพรางกายเร้นลับไปจากสายตาของกลุ่มนาง “อีกกี่วันกันกว่าพวกเราจะบรรลุถึงยอดเขา?” หยวนเทียนคงและหยวนเทียนเจี๋ยทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างอับจนคำตอบ มีเพียงหยวนเทียนเสียที่เอ่ยคาดการณ์ออกมาทันที “แรงโน้มถ่วงในพื้นที่ส่วนบนย่อมต้องมหาศาลกว่านี้ ข้าคิดว่าอย่างน้อยคงต้องใช้เวลาอีกราวสองถึงสามวันกว่าจะถึงยอดเขาได้” “ข้าเกรงว่าเจ้าจิ้งจอกนั่นจะรุดหน้าไปถึงที่นั่นก่อนพวกเรา และอาจจะชิงตัวเพลิงปฐพีไปเสียก่อน” หยวนเทียนคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวล “เหตุใดเจ้าต้องไปกังวลเรื่องของเขาด้วยเล่า?” หยวนเทียนเจี๋ยย้อนถาม “ต่อให้เขาไปถึงเร็วกว่าพวกเรา ก็ใช่ว่าจะช่วงชิงเพลิงปฐพีมาได้โดยง่าย เปลวเพลิงนั่นหาใช่ของสามัญ แต่มันมีจิตวิญญาณสถิตอยู่ ข้าเชื่อมั่นว่าขั้นตอนการสยบมันย่อมต้องยากลำบากแสนสาหัส” “เอาเถอะ พวกเจ้าเลิกฟุ้งซ่านเรื่องเจ้าหนุ่มนั่นกับเปลวเพลิงได้แล้ว จงรวบรวมสมาธิเพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกายเสีย เมื่อพวกเรากลับมาสมบูรณ์พร้อม เราจะเริ่มปีนกันต่อ” อีกสี่คนที่เหลือต่างพยักหน้าเห็นพ้องกับคำของหยวนเทียนเสีย ก่อนจะหลับตาลงด่ำดิ่งสู่สมาธิเพื่อฟื้นฟูเรี่ยวแรงที่สูญเสียไป ทว่าช่างแตกต่างกับจางเฟยโดยสิ้นเชิง เขายังคงก้าวเดินปีนป่ายขึ้นไปอย่างเนิบนาบสบายอารมณ์ เม่ยได้บอกเล่าตำแหน่งของแหล่งทรัพยากรบ่มเพาะอันอุดมสมบูรณ์ให้แก่เขา และเมื่อเห็นว่าพื้นที่เหล่านั้นไร้ผู้คนสัญจร เขาจึงตัดสินใจแวะเวียนเข้าไปสำรวจทีละแห่งอย่างใจเย็น . . . ณ อีกด้านหนึ่ง อิ่งหยวนและอิ่งหวน สองนักฆ่าได้หวนกลับคืนสู่ฐานลับและรายงานผลการปฏิบัติงานแก่ชายชรา ทว่าฝ่ายหลังดูท่าจะไม่ปักใจเชื่อในเรื่องราวที่พวกเขาส่งผ่านมาถึงจางเฟย เขาจึงออกคำสั่งให้ทั้งสองแบ่งปันกระแสความทรงจำให้แก่เขาโดยตรง หลังจากที่ได้เห็นภาพการต่อสู้กับจางเฟยด้วยตาตนเอง ชายชราก็รีบติดต่อหาหลงจี้ซานและหลงอิงอู๋ในทันที ทว่าช่างน่าสลดใจที่ดวงวิญญาณของพวกเขายังคงถูกจองจำอยู่ภายในกระจกห้วงอเวจี ไร้ซึ่งสุ้มเสียงตอบรับใดๆ ชายชราสั่งให้อิ่งหยวนและอิ่งหวนเร่งพักฟื้นกำลัง ก่อนที่ตัวเขาจะมุ่งหน้าออกไปจากฐานทัพ มุ่งตรงไปยังเกาะลอยฟ้า อิ่งหยวนและอิ่งหวนได้ส่งข่าวบอกเล่าเรื่องการจากไปของชายชราให้จางเฟยได้รับรู้ จากนั้นทั้งสองจึงเริ่มขยับเขยื้อนกายเพื่อนำโอสถของเขาไปใช้กับสมาชิกคนอื่นๆ ในกลุ่มของตน === [ภารกิจประจำวัน: สังหารสัตว์ร้ายหรืออสูรในระดับขอบเขตสวรรค์ขึ้นไป 2,000 ตัว] [สถานะ: สำเร็จ] [รางวัล: แพ็กของขวัญประจำวัน x1 ส่งเข้าสู่คลังเก็บของ] === จางเฟยตรวจสอบซากอสูรตนสุดท้าย เก็บกู้แกนอสูรมาไว้ในครอบครอง ก่อนจะเปิดแผนที่ขึ้นเพื่อสะกดรอยตามชายชราไป ทันใดนั้น เฟิ่งซีสุ่ยก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าเขาอย่างกะทันหัน “เจ้าไปทำอะไรกับตระกูลมังกรมากันแน่? ข้าเพิ่งได้รับข่าวว่าพวกเขาสั่งปิดประตูมรณะปิดกั้นตระกูลมาตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว” “ก็แค่นิดหน่อย” จางเฟยเอ่ยพลางเล่าถึงการกระทำของตนที่มีต่อตระกูลมังกรให้ฟัง ทำเอาเฟิ่งซีสุ่ยถึงกับยืนตะลึงลานไปชั่วครู่ “ตราบใดที่ข้าไม่ถอนก๊าซสีชมพูออกจากร่างของพวกเขา แรงราคะในกามจะพุ่งพล่านจนยากจะควบคุม และพวกเขาจะเสพสมกันไม่หยุดหย่อนจนกว่าจะสิ้นใจ โชคดีที่พวกเขาเป็นเผ่ามังกรที่มีพละกำลังมหาศาล คงไม่ด่วนจากไปในเร็ววันหรอก” “ฮ่าฮ่า!” เฟิ่งซีสุ่ยระเบิดเสียงหัวเราะลั่นเมื่อจินตนาการถึงสภาพโกลาหลภายในตระกูลมังกร “หมายความว่าทุกคนในตอนนี้ตกอยู่ในสภาพเช่นนั้นหมดเลยรึ?” “ก็ไม่เชิง” จางเฟยทอดสายตามองไปยังทิศทางของตระกูลมังกร “ข้าฉีดเข้าไปในร่างของหลงจี้ซานเพียงเล็กน้อย น่าจะมีผู้ได้รับผลกระทบเพียงไม่กี่คน แต่การที่พวกเขาปิดประตูมรณะเช่นนี้ แสดงว่าหลงอ้าวเทียนและเหล่าผู้นำคนสำคัญคงจะโดนเข้าเต็มๆ เสียแล้ว... อ้อ อีกอย่าง เราต้องเตรียมรับมือให้ดี เพราะข้าเชื่อว่าหลงเฉียงจะต้องส่งยอดฝีมือจากตระกูลหลักมายังแดนนี้แน่ๆ คงจะถึงในอีกไม่กี่วันหรือไม่ก็ไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า” เฟิ่งซีสุ่ยพยักหน้ารับพลางตบไหล่ชายหนุ่มเบาๆ “เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลไป เฟิ่งหยงเหิงและตัวข้าได้ตระเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมสรรพแล้ว หากพวกมันเลือกที่จะเปิดศึก เราก็พร้อมจะเข้าโรมรัน บางทีการใช้วิธีอื่นจัดการกับหลงอ้าวเทียนและพวกที่เหลืออาจจะได้ผลดีกว่า เพื่อลดจำนวนศัตรูที่เราต้องรับมือลง” จางเฟยเดินทางมาถึงถิ่นของตระกูลฟีนิกซ์ และพบว่าเฟิ่งชิงเมิ่งยืนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว ทว่าเขากลับต้องแปลกใจเมื่อเห็นบรรดาผู้นำจากเผ่าอสูรอื่นๆ ชุมนุมกันอยู่ที่นั่นด้วย เขาจึงตรวจสอบแผนที่และพบว่าชื่อของพวกเขายังคงเป็นสีเขียว (เป็นมิตร) “เหตุใดพวกท่านถึงมาพร้อมหน้ากันที่นี่เล่า?” “เจ้าไปมีปัญหาอะไรกับตระกูลหลักของพวกเขามาหรือ จางเฟย?” เหยียนจินอู๋ ผู้นำหญิงแห่งเผ่าอีกาสามขาเอ่ยถามกลับ จางเฟยส่ายหน้าแทนคำตอบ “ข้าพบพวกเขาบางส่วนตอนออกจากหอคอยสุริยัน แต่หลังจากนั้นก็มิได้พบกันอีกเลย ทว่าข้าสัมผัสได้ถึงไอสังหารและความเป็นอริจากบางคน เช่น หวังอู่กุย ไต้หู่ไป๋ และหูหลี่เซียนเหนียง” “ไต้หู่ไป๋สั่งให้ข้าหาทางจับตัวเจ้ามาให้ได้ แต่เขามิได้อธิบายรายละเอียดใดๆ ให้ข้าฟัง” ไต้ไป๋หู่ ผู้นำเผ่าพยัคฆ์ขาวเอ่ยปากบอก หวังจื่อเจ๋อเองก็แจ้งข่าวเช่นกัน “หวังอู่กุยก็สั่งให้ข้าทำแบบเดียวกัน แต่ข้าจะไม่ปฏิบัติตามคำสั่งนั้นหากไม่มีเหตุผลที่ชัดเจน ในเมื่อเจ้าบอกว่าไม่เคยมีปัญหากับพวกเขา ข้าก็จะเมินเฉยต่อคำสั่งนั้นเสีย แม้ว่าจะต้องถูกลงทัณฑ์ในภายหลังก็ตาม” “ขอบใจท่านมาก ท่านผู้เฒ่าหวัง” หวังจื่อเจ๋อเพียงโบกมือลาพลางส่ายหน้าให้จางเฟย “ข้าคิดว่าข้าพอจะรู้สาเหตุความเป็นอริของหูหลี่เซียนเหนียงที่มีต่อเจ้าแล้วล่ะ” จางเฟยหันไปมองหูหลี่เฮ่าเฮ่า “นางมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับจูซ่านเหนียง และสตรีผู้นั้นก็ชิงชังเผ่าจิ้งจอกสวรรค์เข้ากระดูกดำมาโดยตลอด โดยไม่มีเหตุผลอันควรเลยแม้แต่น้อย” จางเฟยขมวดคิ้วมุ่น “มันมิไร้สาระไปหน่อยรึที่หูหลี่เซียนเหนียงจะเป็นปรปักษ์กับข้าด้วยเหตุผลเพียงเท่านี้? ข้าบอกจูซ่านเหนียงไปแล้วว่าข้าหาใช่ส่วนหนึ่งของเผ่าจิ้งจอกสวรรค์ และข้ายังบอกนางเรื่องความตั้งใจที่จะโค่นล้มบรรพชนทั้งสองของพวกนางอย่าง เทียนไป๋เทียน และเทียนไป๋ซิง อีกด้วย” ‘เฮ่าเฮ่าพูดไม่ผิดหรอก จางเฟย’ จางเฟยหันไปมองจูหลิงเหยาที่เพิ่งรุดหน้ามาถึง ‘ข้าทะเลาะกับพี่สาวขนานใหญ่เมื่อคืนนี้ เพราะนางสั่งให้ข้าจับตัวเจ้า แต่ก็เช่นเคย นางไม่ยอมบอกเหตุผลที่ชัดเจน ข้าจึงปฏิเสธและบอกให้นางมาจับเจ้าด้วยตัวเองเสียสิ’ เฟิ่งชิงเมิ่งเอ่ยขึ้นมาบ้าง “จางเฟย ข้าคิดว่ามูลเหตุที่ไต้หู่ไป๋และหวังอู่กุยเป็นอริกับเจ้านั้นมาจากหลงเฉียง แม้ทั้งสามจะมิได้เป็นสหายรักใคร่กันนัก แต่พวกเขาก็ต่างมีผลประโยชน์ร่วมกัน มังกรเฒ่านั่นรู้ดีว่าไม่อาจโจมตีเจ้าได้โดยตรงเนื่องจากสถานะของเจ้า จึงน่าจะไปชักชวนให้อีกสองคนร่วมมือกันเล่นงานเจ้า ทว่าคนอย่างพวกเขาคงไม่ยอมช่วยเปล่าๆ ข้าคิดว่าต้องมีแรงจูงใจอื่นซ่อนอยู่เบื้องหลังแน่” “ข้าเห็นพ้องกับชิงเมิ่ง จางเฟย” ไต้ไป๋หู่และหวังจื่อเจ๋อเอ่ยออกมาพร้อมกัน จางเฟยด่ำดิ่งสู่ห้วงความคิดหลังจากได้ยินเช่นนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมื่อเขาไม่เคยมีปัญหากับเผ่าอสูรศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ เลยนอกจากตระกูลมังกร ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาก็แทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขาเลย นอกจากฐานะจิ้งจอกสวรรค์ ‘เกิดอะไรขึ้นกันแน่? อะไรคือสาเหตุที่หวังอู่กุยและไต้หู่ไป๋ตัดสินใจช่วยหลงเฉียง?’ [นายท่าน ข้าคิดว่าข้ามีคำตอบสำหรับเรื่องนี้] ‘ว่ามาสิ’ [คำทำนายของจิ้งจอกสิบหางเกี่ยวกับตัวท่านไงเล่า] จางเฟยเลิกคิ้วขึ้น [ในเมื่อหลงหวงและหลงไป๋อวิ๋นล่วงรู้เรื่องนี้ ข้าก็เชื่อว่าพวกเขาย่อมต้องรู้เช่นกัน โดยเฉพาะเหล่าบรรพชน พวกเขาควรจะรู้เรื่องสามตัวตนของท่าน และรู้ว่าท่านคือทายาทของมัน ท่านเองก็รู้ดีว่าจิ้งจอกสิบหางนั้นทรงพลังเพียงใด แข็งแกร่งเหนือกว่าพวกเขาอย่างเทียบมิได้ เผ่าอสูรศักดิ์สิทธิ์บางเผ่าอาจจะไม่ใส่ใจนัก แต่บางพวกย่อมไม่อยากให้มีตัวตนที่ทรงพลังกว่าตนดำรงอยู่ในจักรวาลนี้ โดยเฉพาะพวกที่มีศักดิ์ศรีค้ำคอ] จางเฟยพยักหน้าเล็กน้อยอย่างเข้าใจ ‘พวกเขากลัวว่าข้าจะสยบพวกเขาเมื่อแข็งแกร่งเท่าจิ้งจอกสิบหางสินะ จึงคิดจะกำจัดข้าทิ้งเสียตั้งแต่ตอนที่ยังไม่เติบโตเต็มที่’ [ถูกต้องแล้วนายท่าน] ‘หากเป็นเช่นนั้นจริง ข้าก็มั่นใจว่าหูหลี่เซียนเหนียงที่เป็นอริกับข้า ไม่ใช่แค่เพราะเรื่องจูซ่านเหนียงหรอก แต่นางเกลียดข้าเพราะหวาดระแวงว่าข้าจะก้าวข้ามและกดข่มนางไว้เบื้องล่าง’ จางเฟยหวนนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า ‘ทว่าชื่อของหูหลี่จินหูและหูหลี่จือเซินในแผนที่ยังคงเป็นสีเขียวก่อนที่พวกเขาจะออกจากขอบเขตเซียนจิน ดังนั้นพวกเขาจึงมิได้เป็นอริกับข้า และนี่คงเป็นการตัดสินใจของนางเพียงผู้เดียว’ [ข้าก็คิดเช่นนั้นนายท่าน เท่าที่เราทราบในตอนนี้ บรรพชนของตระกูลมังกร เผ่าเต่าดำ และเผ่าพยัคฆ์ขาวต่างแสดงความเป็นอริต่อท่าน ในขณะที่บรรพชนของเผ่าอสูรศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ ยังไม่มีท่าทีคุกคาม ส่วนจากเผ่าฟีนิกซ์ มีเพียงเฟิ่งเสินเท่านั้นที่เป็นปรปักษ์ ซึ่งนั่นเป็นเพราะตราสัญลักษณ์เทพอัคคีฟีนิกซ์] ‘ข้าไม่กังวลเรื่องเฟิ่งเสินนักหรอก ข้ามั่นใจว่าเอาชนะเขาได้ในการดวลตัวต่อตัว ทว่าเรื่องจะยุ่งยากขึ้นมาทันทีหากเขาดึงคนอื่นเข้ามาร่วมด้วย ข้าคงไม่อาจเอาชนะพวกเขาทั้งหมดในคราวเดียวได้’ จางเฟยลอบมองหูหลี่เฮ่าเฮ่าและคนอื่นๆ ‘ตอนนี้พวกเขายังไม่เป็นศัตรูกับข้า แต่หากบรรพชนออกคำสั่งให้ลงมือ พวกเขาก็อาจจะเปลี่ยนฝั่งได้ ข้าต้องหาทางจัดการบางอย่างเพื่อไม่ให้พวกเขาเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้’ [ฮิฮิ! เฟิ่งชิงเมิ่งและจูหลิงเหยาไม่มีทางเป็นศัตรูกับท่านแน่นอน คนหนึ่งภักดีต่อเฟิ่งเหยา ส่วนอีกคนก็เริ่มมีใจให้ท่านไปกว่าครึ่งแล้ว ส่วนเผ่าอีกาสามขาและเผ่าจิ้งจอกทอง ท่านควรลองเข้าหาหูหลี่เฮ่าเฮ่าและเหยียนจินอู๋ดูก่อน หากท่านสยบพวกนางได้ พวกนางจะจงรักภักดีต่อท่านอย่างที่สุด] “จางเฟย?” “หืม?” จางเฟยหลุดจากภวังค์หันไปมองพวกเขา “ข้าพอจะเดาเหตุผลที่พวกเขาตั้งตัวเป็นศัตรูได้แล้วล่ะ แต่ตอนนี้ข้ายังไม่อยากเก็บมาใส่ใจ หากพวกมันดาหน้าเข้ามาทีละคน ข้าก็พร้อมจะสู้หน้ากันตรงๆ แต่ถ้าคิดจะรุมกินโต๊ะข้า ข้าก็แค่เร้นกายบำเพ็ญเพียรเงียบๆ สักสองสามปี แล้วค่อยออกมาล้างแค้นให้ราบคาบทีหลัง” ไต้ไป๋หู่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “ไอ้หนู ข้าไม่รู้หรอกนะว่าความจริงเป็นเช่นไร แต่ข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเราจะไม่ต้องกลายเป็นศัตรูกัน” “ข้าก็หวังเช่นนั้น” หวังจื่อเจ๋อเอ่ยพลางก้าวเดินไปยังทางออก “โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรไม่เคยสงบนิ่ง ปัญหาย่อมแวะเวียนมาไม่ขาดสาย ข้าไม่รู้ว่าคำอธิษฐานจะสัมฤทธิผลหรือไม่ แต่ข้าเฝ้าคอยใครสักคนที่จะนำพาความสงบสุขมาสู่จักรวาลนี้ บางคนยังคงมัวเมาในทะยานอยาก แต่บางคนก็แค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบเหมือนข้า ยิ่งข้าแก่ตัวลง ข้าก็ยิ่งถวิลหาชีวิตที่เรียบง่าย” “ฮ่าฮ่าฮ่า” เหยียนจินอู๋หัวเราะพลางเดินเคียงข้างหวังจื่อเจ๋อ “ความสงบสุขคือสิ่งที่หายากที่สุดในโลกแห่งนี้ และผู้คนมากมายต่างก็เฝ้ารอคอยวันนั้น หากผู้กอบกู้จะปรากฏกาย ข้าก็หวังว่าเขาหรือนางจะมาถึงในเร็ววัน” จากนั้น ไต้ไป๋หู่ หวังจื่อเจ๋อ และเหยียนจินอู๋ ก็ทยอยจากตระกูลฟีนิกซ์ไป หูหลี่เฮ่าเฮ่าเตรียมตัวจะจากไปเช่นกัน ทว่าจางเฟยกลับรั้งนางไว้เสียก่อน “ผู้อาวุโส ข้ามีเรื่องอยากถามเกี่ยวกับเผ่าจิ้งจอกทองของท่านสักหน่อย” “เจ้าอยากรู้อะไรเกี่ยวกับเผ่าของข้ากัน?” จางเฟยยิงคำถามถึงเรื่องจิ้งจอกทองตัวผู้ที่แต่งงานกับจิ้งจอกจันทรา ทำเอาหูหลี่เฮ่าเฮ่าถึงกับขมวดคิ้ว “เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?” จางเฟยย่อมไม่อาจบอกความจริงได้ “ข้าล่วงรู้มาจากเฟิ่งเหยา และข้ารู้สึกสนใจใคร่รู้เรื่องนี้ขึ้นมา” “อย่างนี้นี่เอง” หูหลี่เฮ่าเฮ่าพยักหน้าเข้าใจ “เฟิ่งเหยาพูดถูกแล้ว เคยมีจิ้งจอกทองตัวผู้แต่งงานกับจิ้งจอกจันทราจริงๆ พวกเขามีทายาทสืบต่อมาหลายรุ่น ทว่าเผ่าของเรารังเกียจสายเลือดผสมเหล่านั้น ตั้งแต่นั้นมาพวกเขาจึงถูกเนรเทศออกไป และข้าเชื่อว่าพวกเขายังคงมีชีวิตอยู่” “โอ้?” จางเฟยประหลาดใจ เพราะเขาคิดว่าเผ่าจิ้งจอกทองจะกำจัดทายาทเหล่านั้นทิ้งเสียแล้ว ราวกับจะล่วงรู้ความคิดของจางเฟย หูหลี่เฮ่าเฮ่าเอ่ยสำทับ “เผ่าของเราหาได้อำมหิตเพียงนั้น เราจะไม่สังหารผู้ที่เลือกจะครองคู่กับเผ่าจิ้งจอกอื่น ในความเป็นจริงแล้ว ในอดีตมีคนเช่นนั้นมากมาย เพียงแต่บางส่วนได้ล่วงลับไปตามกาลเวลาแล้ว” “ท่านพอจะทราบไหมว่าพวกเขาอาศัยอยู่ที่ใด?” “จิ้งจอกทองที่แต่งกับจิ้งจอกจันทราใช่ไหม?” จางเฟยพยักหน้ารับคำของหูหลี่เฮ่าเฮ่า “ถ้าข้าจำไม่ผิด พวกเขาอาศัยอยู่ในป่าหมอกเร้นลับ ภายในขอบเขตสวรรค์มายา ว่าแต่เหตุใดเจ้าถึงสนใจเรื่องของพวกเขานักเล่า?” “ไม่มีอะไรหรอก” หูหลี่เฮ่าเฮ่าจ้องมองจางเฟยอย่างจับผิด ทว่าชายหนุ่มกลับโต้ตอบด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม “เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว ข้ากลับสนใจใคร่รู้ในตัวท่านมากกว่า ผู้อาวุโส” ‘เริ่มอีกแล้วสินะ!’ เฟิ่งชิงเมิ่งและจูหลิงเหยาอุทานในใจพร้อมกัน “เจ้าคิดจะเกี้ยวข้ารึ ไอ้หนู?” หูหลี่เฮ่าเฮ่าลอบมองเฟิ่งชิงเมิ่งและจูหลิงเหยา “เจ้าไปเกี้ยวพวกนางเถอะ เจ้าไม่มีทางล่อลวงข้าได้หรอก” “จริงหรือ ผู้อาวุโส?” จางเฟยก้าวไปประชิดเบื้องหน้าหูหลี่เฮ่าเฮ่า พลางเร่งเร้า ‘เสน่ห์ปีศาจ’ ระดับสูงในทันทีอย่างไร้สุ้มเสียง ส่งผลให้หัวใจของนางเริ่มเต้นระรัวอย่างไม่อาจควบคุม “ในพจนานุกรมของข้าไม่มีคำว่าพ่ายแพ้ โดยเฉพาะกับสตรี ท่านทั้งงดงามและเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน ทว่ากลับปล่อยให้มันร่วงโรยไปท่ามกลางความสันโดษ เหตุใดท่านไม่ลองเปิดใจรับความสุขดูบ้างเล่า? ในจักรวาลนี้ยังมีสถานที่งดงามอีกมากมาย การได้ท่องเที่ยวไปในที่เหล่านั้นกับคนที่เรารักย่อมเป็นเรื่องที่วิเศษสุด” “ความสุขงั้นหรือ?” หูหลี่เฮ่าเฮ่าพึมพำกับตนเอง “ข้าเคยมีความสุขมาก่อน ทว่าชายคนรักกลับเป็นผู้ทำลายมันทิ้งเสียเอง ตั้งแต่นั้นมา ข้าไม่เคยเชื่อใจชายใดอีก และไม่มีวันมอบใจให้ใครทั้งสิ้น รวมถึงเจ้าด้วย ดังนั้น จงสลัดความปรารถนาที่จะเกี้ยวพาราสีข้าออกไปจากหัวเสีย เพราะเจ้าไม่มีวันทำสำเร็จ” หูหลี่เฮ่าเฮ่าขมวดคิ้วเมื่อจางเฟยคว้าหมับเข้าที่มือนาง ทว่าจังหวะการเต้นของหัวใจนางกลับทวีความรุนแรงขึ้นจากผลของเสน่ห์ปีศาจที่แผ่ซ่าน “เหตุใดท่านไม่ให้โอกาสข้าดูล่ะ ผู้อาวุโส? ข้าเชื่อมั่นว่าข้าสามารถกอบกู้ความสุขของท่านกลับมาได้ และจะทำให้ท่านมีความสุขยิ่งกว่าในอดีตเสียอีก” “ลืมมันเสียเถอะ” หูหลี่เฮ่าเฮ่าสะบัดมือออกทันที “ข้าพอใจกับชีวิตที่เป็นอยู่ และไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า” จางเฟยลอบยิ้มกับตนเองหลังจากหูหลี่เฮ่าเฮ่าหายลับไป จากนั้นเขาจึงหันมาหาเฟิ่งชิงเมิ่งและจูหลิงเหยา พยัคฆ์สาวตระกูลฟีนิกซ์คิดจะหนี ทว่าเขากลับรวดเร็วกว่า จางเฟยโอบเอวเฟิ่งชิงเมิ่งไว้มั่นก่อนจะมอบจุมพิตที่เร่าร้อนและรวบรัด ‘เจ้าเด็กบ้าคนนี้บังคับจูบข้าอีกแล้ว!’ เฟิ่งชิงเมิ่งพยายามจะผลักเขาออก ทว่าจางเฟยกลับใช้วิชาเคลื่อนย้ายพริบตาไปคว้าตัวจูหลิงเหยาเอาไว้ด้วย ก่อนจะเคลื่อนย้ายอีกครา นำพาสองสตรีพริ้งพรายมุ่งหน้าไปยังที่แห่งหนึ่ง ชั่วอึดใจต่อมา พวกเขาก็มาถึงเชิงลาดเขาสูงชัน จางเฟยจึงยอมปล่อยตัวพวกนาง “เจ้าพาพวกเรามาที่นี่ทำไม?” เฟิ่งชิงเมิ่งเอ่ยถามด้วยความงุนงงพลางกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณ ทว่าจางเฟยหาได้ตอบคำไม่ เขาก้าวเดินไปที่โขดหินก้อนหนึ่งก่อนจะออกแรงกดลงไป ท่ามกลางความตกตะลึงของเฟิ่งชิงเมิ่งที่เห็นประตูสู่บันไดลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออก “เข้าไปกันเถอะ” - โปรดติดตามตอนต่อไป -