บทที่ 1755 การจากลาโลกไพโร II “เจ้าหนู เจ้าแน่ใจนะ?” สีหน้าของลอร์ดดันเต้ดูเคร่งขรึมมาก แสงเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของเขา เมื่อเห็นเกรย์พยักหน้ายืนยัน สีหน้าของเขาก็ยิ่งมืดมนลงกว่าเดิม “ไม่นึกเลยว่าพวกมันจะกล้ามาตั้งค่ายอยู่ในเขตแดนของข้า” ลอร์ดดันเต้แค่นเสียงเย็นก่อนจะหลับตาลง หลังจากความเงียบผ่านไปเพียงครู่เดียว เกรย์ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนหลายคนรีบเร่งเข้ามาในโถง ไม่นานนัก ผู้อาวุโสทั้งเก้าคนก็พุ่งตัวเข้ามาในโถงใหญ่ “ลอร์ดดันเต้ ท่านมั่นใจในข้อมูลนี้แค่ไหน?” ชายชราที่มีรูปร่างผอมแห้งคนหนึ่งในกลุ่มผู้อาวุโสเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง ข่าวที่ได้รับมาไม่ใช่เรื่องที่จะมองข้ามได้ง่ายๆ เขาจึงต้องการความมั่นใจว่าลอร์ดดันเต้มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ ลอร์ดดันเต้ไม่ได้พูดอะไร แต่กลับเบนสายตาไปทางเกรย์ เมื่อทุกคนเห็นการกระทำของเขา พวกเขาก็เข้าใจทันทีว่าข้อมูลที่ได้รับมาจากชายหนุ่มคนนี้ ไม่นานนักพวกเขาก็จำเกรย์ได้ เพราะอย่างไรเสีย ผลงานของเขาในระหว่างการแข่งขันก็น่าทึ่งจนเกินไป “เจ้าหนู เจ้าแน่ใจในข้อมูลนี้จริงหรือ?” ผู้อาวุโสที่ซักถามลอร์ดดันเต้หันมาถามเกรย์ สายตาที่แน่วแน่ของเขาไม่เคยละไปจากร่างของเกรย์ ราวกับต้องการจะพิสูจน์ว่าในคำพูดของเขามีการหลอกลวงแฝงอยู่หรือไม่ ภายใต้สายตาของผู้เชี่ยวชาญจำนวนมาก หัวใจของเกรย์สั่นไหวเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวหรือลนลานแต่อย่างใด เขายังคงสีหน้าเรียบเฉยดังเดิมและตอบกลับอย่างมั่นใจว่า “ผมไม่กล้ารับประกันว่าค่ายนั้นจะยังอยู่ตรงนั้น เพราะผมสัมผัสได้ตอนที่กำลังเดินทางมาที่นี่เท่านั้น อย่างที่พวกท่านทราบ ผมอยู่ที่นี่มาสองเดือนแล้ว และในเวลาสองเดือนก็สามารถเกิดอะไรขึ้นได้มากมายครับ” ผู้อาวุโสทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียด พวกเขาทุกคนเข้าใจความหมายในคำพูดของเกรย์ แม้พวกเขาจะไม่ต้องการเสียเวลา แต่การที่มีภัยคุกคามแฝงตัวอยู่รอบๆ ก็ทำให้พวกเขาไม่อาจวางใจได้ “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เราก็ไม่ควรยืดเยื้อเรื่องนี้อีกต่อไป เราจะนำทางเจ้าออกไป และหากเจ้ายังสัมผัสถึงการมีอยู่ของพวกมันได้ เราจะเป็นผู้จัดการพวกมันเอง” ลอร์ดดันเต้เสนอ เหล่าผู้อาวุโสต่างพยักหน้าเห็นด้วย ภายใต้การนำของลอร์ดดันเต้ พวกเขาเดินทางไปถึงประตูมิติที่เชื่อมต่อไปยังโลกภายนอก หลังจากผ่านออกไป พวกเขาก็ใช้ค่ายกลเพื่อกลับไปยังภูเขาลูกเดิมที่เคยมา …. ณ ที่แห่งหนึ่งในทวีปออโรรา ห่างจากภูเขาที่ตั้งค่ายกลมิติโลกไพโรไปประมาณห้าสิบกิโลเมตร ท่ามกลางภูเขานับไม่ถ้วนในภูมิภาคนี้ มีภูเขาลูกหนึ่งที่มีผู้คนอาศัยอยู่ หากใครตั้งใจสังเกตก็จะสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวที่คึกคักจากภายในนั้น ภายในภูเขา กลุ่มคนสี่คนกำลังรีบเร่งไปตามเส้นทางเพื่อมุ่งหน้าลึกลงไปในถ้ำ ทั้งสี่สวมผ้าคลุมสีดำปกปิดร่างกายจนมิดชิด เหลือเพียงส่วนใบหน้าบางส่วนที่เปิดเผยออกมา “แน่ใจนะว่าข้อมูลที่ได้รับมานั้นถูกต้อง?” “ใช่” “ฮ่าฮ่าฮ่า เยี่ยมมาก! เราจะสามารถกอบโกยผลประโยชน์จากพวกมันได้มหาศาลหากเราใช้ประโยชน์จากข้อมูลนี้ให้ดี” “ข้าก็คิดแบบเดียวกัน” กลุ่มคนทั้งสี่กำลังสนทนากันอยู่ ทันใดนั้นภูเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง “เกิดอะไรขึ้น?!” หนึ่งในนั้นถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่แสดงท่าทีหวาดกลัว เพื่อนอีกสามคนที่เหลือข้างกายเขาก็มีสีหน้าวิตกกังวลเช่นกัน ดวงตาของพวกเขาฉายแสงเย็นเยียบเมื่อนึกขึ้นได้ว่าพวกเขามีผู้เชี่ยวชาญระดับสูงที่เพิ่งมาส่งข่าวเมื่อวันก่อนนี้เอง ก่อนที่กลุ่มนั้นจะได้ตอบโต้ เสียงคำรามทรงพลังก็ดังมาจากส่วนลึกของภูเขา “ใครบังอาจ!” กลิ่นอายอันทรงพลังพุ่งพล่านออกมาจากภูเขา เมื่อทั้งสี่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากกลิ่นอายนั้น พวกเขาก็มองหน้ากันด้วยความหวาดกลัว นี่คือกลิ่นอายของผู้เชี่ยวชาญระดับโซเวอเรน ซึ่งเป็นตัวตนที่อยู่ใกล้เคียงกับจุดสูงสุดของทวีปออโรรา กลุ่มคนพวกนี้เป็นเพียงจอมเวทระดับเซจขั้นสูงสุดเท่านั้น และระดับโซเวอเรนก็เป็นขอบเขตที่พวกเขารู้ดีว่าไม่มีวันเอื้อมถึงในชั่วชีวิตนี้ ทันทีที่กลิ่นอายเผด็จการของผู้เชี่ยวชาญระดับโซเวอเรนพุ่งออกมาพร้อมกับเสียงคำราม สิ่งที่เกิดขึ้นถัดมาทำให้กลุ่มคนทั้งสี่ต้องตกตะลึง แม้แต่จะรีบออกไปดูว่ารุ่นพี่ของพวกเขากำลังจัดการคนที่มาหาเรื่องเพียงลำพังอย่างไร พวกเขากลับได้ยินเสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เสียงนั้นเป็นของโซเวอเรนที่เพิ่งพุ่งตัวออกไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่นี้อย่างชัดเจน “ท่านผู้สูงส่ง ข้าไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินท่าน โปรดเมตตาข้าด้วย! อ๊าก!” เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดำเนินไปเพียงครู่เดียวก็เงียบหายไป กลุ่มคนทั้งสี่ที่ยังอยู่ในอุโมงค์อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นด้วยความกลัว ตัวตนที่พวกเขาคิดว่าไร้เทียมทานเพิ่งถูกจัดการอย่างโหดเหี้ยมโดยใครบางคนที่พวกเขาไม่รู้จักด้วยซ้ำ “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” หนึ่งในนั้นถามขึ้นพร้อมกับถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “ข้าจะไปรู้ได้ยังไง?!” เพื่อนร่วมกลุ่มคนหนึ่งตะคอกใส่เขาด้วยความโกรธ พวกเขาก็อยู่ที่นี่ด้วยกัน แต่เพื่อนของเขากลับถามคำถามโง่ๆ แบบนั้นออกมา “ระ...เราควรไปตรวจสอบดูไหม?” ในจังหวะที่พวกเขากำลังจะตอบโต้ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมาราวกับภูตผี “ไม่จำเป็นหรอก” ก่อนที่พวกเขาจะได้ตอบโต้ ภาพตรงหน้าก็มืดสนิท ทั้งหมดร่วงลงกับพื้นและสิ้นใจตาย ในอุโมงค์ที่มืดมิด ร่างของเกรย์ปรากฏขึ้นราวกับวิญญาณ กลุ่มคนเหล่านี้เป็นเพียงระดับเซจ การสังหารพวกมันก็ง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ ‘ไม่นึกเลยว่าพวกมันจะมีแค่โซเวอเรนขั้นที่ 4 แค่คนเดียว’ เขาอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา การที่เขาต้องการทำข้อตกลงกับลอร์ดดันเต้ ก็เพื่อให้เขารู้เรื่องกลุ่มคนที่เขาเคยสัมผัสได้ตอนกำลังจะเดินทางไปที่ตั้งของประตูมิติโลกไพโร ลอร์ดดันเต้ยินดีตกลงที่จะปล่อยเขาไปตราบเท่าที่เขานำทางพวกเขามาจัดการค่ายนี้ เกรย์ไม่รู้ว่านี่เป็นค่ายของพวกเนโครแมนเซอร์หรือพวกโนม และไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ที่นี่ จนกระทั่งมาถึงที่นี่ถึงได้รู้ ลอร์ดดันเต้และผู้อาวุโสคนอื่นๆ บอกให้เขาจัดการด้วยตัวเองเพราะที่นั่นไม่มีใครที่จำเป็นต้องให้พวกเขาลงมือ หลังจากพูดจบพวกเขาก็ไม่ได้จากไปในทันที แต่เฝ้ารอดูจนกระทั่งเขาจัดการล้างบางค่ายนี้จนสิ้นซาก เมื่อเห็นว่าเป็นค่ายของพวกเนโครแมนเซอร์ เกรย์ก็ยิ่งเหี้ยมโหดกว่าเดิม โดยสังหารทุกคนที่ขวางหน้าทิ้งทั้งหมด