บทที่ 1394: 288: คุณรู้ว่าควรทำอย่างไร! (ตอนแรก) เมื่อได้ยินว่าโจวจูหลงเข้าใจเธอผิด โจวเซียงก็ร้อนใจมากและรีบอธิบายว่า “พ่อคะ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ที่ฉันหมายถึงคือฉันมารับว่านอิน ไม่ต้องห่วงนะคะ คุณแม่ของฉัน ท่านเองก็ยินดีต้อนรับว่านอินมากเหมือนกัน” คุณแม่เหรอ? โจวเซียงเรียกคุณนายผู้เฒ่าเซินว่า “คุณแม่” ทั้งในคำพูดและน้ำเสียง เธอแสดงออกชัดเจนว่าปกป้องคุณนายผู้เฒ่าเซินอย่างยิ่ง จากคำพูดของเธอ เธอได้ปฏิบัติกับคุณนายผู้เฒ่าเซินราวกับเป็นแม่แท้ๆ ของตัวเองไปแล้ว แล้วเซี่ยว่านชิวล่ะ? โจวเซียงไม่ได้ใกล้ชิดกับเซี่ยว่านชิวขนาดนี้ด้วยซ้ำ ต้องรู้ก่อนว่าโจวเซียงถูกเลี้ยงดูมาโดยเซี่ยว่านชิว ถ้าไม่มีเซี่ยว่านชิว จะมีโจวเซียงในวันนี้ได้อย่างไร? นังคนอกตัญญู! โจวเซียงมันคือคนอกตัญญู! โจวจูหลงกล่าวต่อไปว่า “โจวเซียง ถามตัวเองดูซิว่าแกทำดีกับแม่แท้ๆ ของแกแบบนั้นบ้างไหม? ยายแก่ตระกูลเซินนั่น แกปกป้องหล่อนเสียเหลือเกิน แม้แต่จะให้หล่อนมาที่โรงพยาบาลแกยังไม่ยอม! วันนี้ฉันจะขอพูดไว้ตรงนี้เลย ถ้าฉันไม่เห็นยายแก่ตระกูลเซินนั่นมาที่โรงพยาบาลเพื่อรับยีนอินด้วยตัวเอง แกก็อย่าหวังว่าจะได้เห็นยีนอินก้าวเข้าสู่ตระกูลเซินเลย” ดวงตาของเซี่ยว่านชิวเริ่มแดงระเรื่อ “คุณคะ อย่าพูดแบบนั้นเลย เซียงเซียงเขาก็ดีกับฉันมากเหมือนกัน อีกอย่างคุณนายผู้เฒ่าตระกูลเซินก็เป็นแม่สามีของเขา ใครๆ ก็บอกว่าความสัมพันธ์ระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้มันซับซ้อนและเข้ากันยากที่สุด การที่เขาเข้ากับแม่สามีได้ดีขนาดนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ฉันไม่เคยตำหนิเซียงเซียงหรอกค่ะ!” ต่อหน้าโจวจูหลงและโจวเซียง เซี่ยว่านชิวมักจะแสดงบทบาทเป็นฝ่ายที่อ่อนแอเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็สามารถชนะใจและความสงสารจากโจวจูหลงได้ มิฉะนั้น เธอคงไม่สามารถควบคุมโจวจูหลงได้อย่างเบ็ดเสร็จมานานหลายปีขนาดนี้ โจวจูหลงชี้หน้าโจวเซียงด้วยความโกรธ “ดูเอาเถอะว่าแม่ของแกทำกับแกยังไง แล้วดูว่าแกทำกับแม่แกยังไง!” ความสัมพันธ์ระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้นั้นเข้ากันได้ยากยิ่ง แต่โจวเซียงกลับเข้ากับคุณนายผู้เฒ่าเซินได้ดีเหลือเกิน ทว่าโจวเซียงกลับทำกับเซี่ยว่านชิวได้เพียงเท่านี้ หรือว่าเซี่ยว่านชิวจะสู้แม่สามีของไป่ถังไม่ได้? (หมายถึงแม่สามีของโจวเซียง) โจวเซียงถูกดุด่าจนไม่สามารถแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาได้ โจวจูหลงถามย้ำ “แกได้ยินที่ฉันพูดไหม?” โจวเซียงตอบว่า “ได้ยินค่ะพ่อ ที่ผ่านมาเป็นความผิดของฉันเอง พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ ต่อไปนี้ฉันจะดูแลพ่อกับแม่ให้ดีค่ะ” โจวจูหลงกล่าวว่า “แล้วก็ ไปตามยายแก่ตระกูลเซินนั่นมารับยีนอินด้วย แกได้ยินไหม?” “พ่อคะ...” โจวเซียงพูดด้วยความลำบากใจ “พ่อก็รู้ว่าคุณแม่สามีของฉันท่านมีนิสัยยังไง ท่านไม่ยอมมาเพียงเพราะฉันไปขอให้มาหรอกค่ะ” ครั้งนี้ โจวเซียงไม่กล้าเรียกคุณนายผู้เฒ่าเซินว่า “คุณแม่” อีก นอกจากพระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกเท่านั้น คุณนายผู้เฒ่าเซินถึงจะยอมมาที่โรงพยาบาลเพื่อรับเจิ้งว่านอิน มิฉะนั้น มันเป็นไปไม่ได้เลย! “แกก็ไปคิดหาวิธีเอาเองสิ” โจวจูหลงกล่าว “ฉันต้องการเห็นแค่ผลลัพธ์เท่านั้น!” “พ่อคะ!” โจวเซียงดูเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ “พ่อ... พ่อกำลังทำให้ฉันลำบากใจนะคะ” “การที่จะได้แต่งงานกับลูกสะใภ้ที่ดีอย่างยีนอิน ตระกูลเซินคงต้องทำบุญมาหลายสิบชาติแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของแกเป็นห่วงแก แกคิดว่าฉันจะยอมตกลงเรื่องนี้เหรอ? แกต้องดูให้ดีว่าใครทำให้ใครลำบากใจกันแน่? ตระกูลเซินอยากแต่งกับลูกสะใภ้ที่ยอดเยี่ยมอย่างยีนอิน แต่กลับอยากให้ยีนอินเป็นฝ่ายไปเคาะประตูบ้านเขาเอง ตระกูลเซินไม่ต้องกังวลอะไรเลย แค่นั่งรอรับผลประโยชน์อย่างเดียว โลกนี้มันจะมีเรื่องดีๆ แบบนั้นได้ยังไง?” และเป็นเพราะเซี่ยว่านชิวที่เป็นคนจิตใจดี ถ้าเป็นแม่เลี้ยงคนอื่น ใครจะยอมให้หลานสาวคนเดียวแต่งงานไปไกลขนาดนั้น? ทว่าโจวเซียงและตระกูลเซินกลับยังต้องการมากกว่านี้ มันช่างน่ารังเกียจจริงๆ “พ่อคะ” โจวเซียงอ้อนวอนต่อ “คุณแม่สามีของฉันท่านมาที่โรงพยาบาลไม่ได้จริงๆ ได้โปรดให้ฉันพาว่านอินกลับไปเถอะนะคะ!” “เป็นไปไม่ได้!” ท่าทีของโจวจูหลงเด็ดขาดมาก โจวเซียงหันไปมองเซี่ยว่านชิว “แม่คะ ช่วยพูดกล่อมพ่อหน่อยเถอะค่ะ” เซี่ยว่านชิวถอนหายใจ “เซียงเซียง ถึงแม้ภายนอกจะดูเหมือนแม่เป็นคนดูแลบ้าน แต่จริงๆ แล้วพ่อของลูกต่างหากที่เป็นคนตัดสินใจ ถึงแม่จะพูดไป พ่อเขาก็อาจจะไม่ฟัง อีกอย่างที่พ่อพูดมามันก็ถูก เราจะปล่อยให้คนภายนอกตราหน้าว่ายีนอินเป็นฝ่ายยอมลดตัวไปหาเขาไม่ได้ ยีนอินเป็นสายเลือดเพียงคนเดียวที่ยิงเอ๋อร์ทิ้งไว้ พ่อกับแม่ทนเห็นยีนอินต้องเผชิญกับความอยุติธรรมแบบนั้นไม่ได้หรอก” หลานสาวของเซี่ยว่านชิวจะเป็นฝ่ายไปตื๊อเขาได้อย่างไร ถ้าจะบอกว่ามีใครที่ผิดปกติ คนนั้นก็คือตระกูลเซิน! หากตระกูลเซินไม่ใช่ตระกูลอันดับหนึ่งของจีน เซินเส้าชิงก็ไม่มีทางเทียบชั้นกับเจิ้งว่านอินได้เลย โจวเซียงถอนหายใจยาว เซี่ยว่านชิวกล่าวต่อ “เซียงเซียง อย่าเพิ่งกังวลไปเลย เมื่อถึงทางตันย่อมมีทางออกเสมอ ลูกเข้ากับคุณนายผู้เฒ่าตระกูลเซินได้ดีขนาดนั้น ถึงแม้จะไม่ใช่แม่ลูกกันจริงๆ แต่ก็สนิทกันยิ่งกว่าเสียอีก แม่เชื่อว่าท่านต้องฟังลูกแน่นอน” “��ี่ไม่ใช่เรื่องของความสนิทหรือไม่สนิทหรอกค่ะแม่ แม่ไม่รู้ว่าฉันลำบากใจแค่ไหน ถ้าท่านไม่มา ฉันก็บังคับท่านไม่ได้” เซี่ยว่านชิวกลอกตาไปมา “งั้นแม่จะให้ไอเดียลูกอย่างหนึ่ง” “ว่ามาเลยค่ะแม่” โจวเซียงรีบถาม เซี่ยว่านชิวกล่าวว่า “ร้องไห้ ฟูมฟาย และผูกคอตาย ลูกเป็นลูกสะใภ้เพียงคนเดียวของตระกูลเซิน แถมไห่เฟิงก็จากไปก่อนวัยอันควร คุณนายผู้เฒ่าเซินคงไม่ใจดำขนาดปล่อยให้ลูกตายไปต่อหน้าต่อตาหรอกใช่ไหม?” แน่นอนว่าไม่! โจวเซียงตะลึงไป “แบบนี้... มันจะดีเหรอคะ?” ตามนิสัยของคุณนายผู้เฒ่าเซิน ถ้าเธอพรวดพราดเข้าไปใช้การผูกคอตายเพื่อข่มขู่ คุณนายผู้เฒ่าเซินคงจะส่งเชือกให้เธอเสียมากกว่า ถ้าเธอกระโดดตึก คุณนายผู้เฒ่าเซินอาจจะรู้สึกว่าเธอกระโดดช้าไปด้วยซ้ำ ดังนั้น มุกร้องไห้ ฟูมฟาย และผูกคอตายสามอย่างนี้ ใช้ไม่ได้ผลกับคุณนายผู้เฒ่าเซินเลยแม้แต่นิดเดียว! จากการอยู่กับคุณนายผู้เฒ่าเซินมาหลายปี โจวเซียงรู้จักนิสัยของแม่สามีคนนี้ดีเกินไป “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?” เซี่ยว่านชิวกล่าว “เซียงเซียง ยีนอินเป็นหลานสาวแท้ๆ ของลูกนะ ลูกจะไม่ยอมทำเรื่องเล็กน้อยแค่นี้เพื่อเธอเลยเหรอ?” คำพูดนี้ค่อนข้างรุนแรง จริงๆ แล้วเจิ้งว่านอินไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับโจวเซียงเลยด้วยซ้ำ หากเรื่องนี้หลุดออกไป คนภายนอกจะมองว่าเธอรังแกหลานสาวตัวเอง โจวเซียงรีบแก้ตัว “แม่คะ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันแค่รู้สึกว่าวิธีนี้อาจจะไม่ได้ผลน่ะค่ะ” “ฉันว่าแกแค่ไม่ได้เห็นยีนอินเป็นหลานสาวแท้ๆ มากกว่า” โจวจูหลงหันมามองโจวเซียง แล้วพูดต่อว่า “อย่าลืมนะว่ายิงเอ๋อร์ตายยังไง! ถ้าไม่ใช่เพราะแก ยิงเอ๋อร์จะตายไหม? ถ้าไม่ใช่เพราะแก ยีนอินจะต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าไม่มีพ่อมีแม่แบบนี้เหรอ?” หากโจวเซียงไม่เข้าไปแทรกแซง คนที่ควรจะได้แต่งงานกับเซินไห่เฟิงก็คือเซี่ยยิง ถ้าเซี่ยยิงได้แต่งงานกับเซินไห่เฟิง เจิ้งว่านอินก็คงจะเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลเซินไปแล้ว โจวเซียงรู้สึกคับแค้นใจเมื่อเรื่องนี้ถูกยกขึ้นมาพูด เธอเป็นคนที่รู้จักกับเซินไห่เฟิงก่อน และเธอก็เป็นคนที่คบกับเขาอยู่ เมื่อเซี่ยยิงรู้เรื่องนี้เข้าก็อยากจะมาแทนที่เธอ แต่ทำไม่ได้ จึงเกิดความแค้นและบิดเบือนความจริง หลอกโจวจูหลงและเซี่ยว่านชิวว่าตัวเองต่างหากที่เป็นคนรักของเซินไห่เฟิง นั่นทำให้โจวจูหลงและเซี่ยว่านชิวเชื่อมาตลอดหลายปีว่าความตายของเซี่ยยิงเป็นความผิดของเธอ หารู้ไม่ว่าเธอก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน แต่ในเมื่อเซี่ยยิงตายไปแล้ว คนตายย่อมสำคัญที่สุด เธอไม่สามารถไปโต้เถียงเรื่องถูกผิดกับคนที่ตายไปแล้วได้ โจวจูหลงสั่งต่อ “โจวเซียง เว้นแต่ว่าแกอยากจะตัดขาดความเป็นพ่อลูกกับฉัน มิฉะนั้น ก็ไปพายายแก่ของแกมาที่นี่ซะ!” “พ่อคะ...” เซี่ยว่านชิวเดินเข้ามาประคองแขนโจวเซียง “เอาละๆ เซียงเซียง พ่อของลูกเหนื่อยแล้ว ลูกรีบกลับไปเถอะ ให้พ่อเขาได้พักผ่อนบ้าง” เซี่ยว่านชิวพูดพลางพาโจวเซียงเดินออกมาข้างนอก เมื่อออกมาพ้นห้อง เซี่ยว่านชิวก็ลดเสียงลงแล้วพูดว่า “เซียงเซียง ลูกก็รู้ว่านิสัยพ่อลูกเป็นยังไง เขาเหมือนกับจินเป่ยไม่มีผิด ลูกต้องยอมโอนอ่อนตามที่เขาพูด อย่าไปขัดใจเขาเด็ดขาด!” “แต่แม่คะ ฉันทำอะไรคุณแม่สามีไม่ได้จริงๆ ถ้าท่านไม่มาจะทำยังไงคะ?” โจวเซียงถาม “ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น ขอแค่ลูกคิดหาวิธี คุณแม่สามีของลูกต้องมาแน่นอน” เซี่ยว่านชิวกล่าวต่อ “แม่รู้จักยาตัวหนึ่ง พอกินเข้าไปแล้วจะไม่ตายจริงๆ หรอก แต่มันจะดูน่ากลัวมาก ถึงแม้มันอาจจะเจ็บปวดบ้าง แต่ลูกต้องแสดงให้คุณแม่สามีเห็นถึงความเด็ดเดี่ยวของลูก อีกอย่างยีนอินก็เป็นหลานสาวแท้ๆ ของลูก ลูกก็เห็นว่าเธอโดดเด่นแค่ไหน ถ้าตอนนี้คุณแม่สามีไม่พอใจ ในอนาคตท่านจะต้องมาขอบคุณลูกแน่นอน เพราะฉะนั้นลูกไม่ต้องกังวลเลย!” อย่างไรเสีย เจิ้งว่านอินก็เป็นคนเดียวที่จะช่วยตระกูลเซินจากหายนะได้ เว้นแต่คุณนายผู้เฒ่าเซินจะเป็นคนโง่ มิฉะนั้นท่านจะต้องซาบซึ้งในตัวโจวเซียงมากแน่ๆ โจวเซียงขมวดคิ้ว เซี่ยว่านชิวแอบยัดขวดยาเล็กๆ ใส่ในมือโจวเซียง “เซียงเซียง ลูกอยากจะตัดขาดความเป็นพ่อลูกจริงๆ เหรอ? เส้าชิงไม่ใช่คนธรรมดา และตระกูลเซินก็ไม่ใช่ตระกูลเล็กๆ ในเมืองหลวง ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป มันจะไม่ส่งผลดีต่อลูก ต่อเส้าชิง หรือต่อตระกูลเซินเลยนะ!” หัวใจของโจวเซียงกระตุกวูบเมื่อได้ยินเช่นนั้น เซี่ยว่านชิวพูดถูก ในตระกูลที่ทรงอำนาจมักมีข้อพิพาทมากมาย อีกอย่างเซินเส้าชิงก็อยู่ในตำแหน่งที่สูงส่ง หากเกิดเรื่องอื้อฉาวขึ้นมา คนภายนอกคงจะเอาไปพูดกันสนุกปาก! เซี่ยว่านชิวสังเกตเห็นสีหน้าของโจวเซียง “เซียงเซียง ลูกเป็นเด็กฉลาด แม่คิดว่าลูกคงรู้แล้วนะว่าควรจะทำยังไง?”