บทที่ 421: 120: สุขสันต์วันแต่งงาน การสารภาพรักของคุณชายห้า พวกเขาคบกันแล้ว! 3 เฟิงเซียนเซียนใช้เงินที่เฟิงเชียนฮวามอบให้ไปซื้อของขวัญชุดหนึ่งมูลค่าถึงหกหลักเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงของเจิ้งจื่อหลาน รถยนต์เพิ่งจะจอดลงที่หน้าประตูคฤหาสน์ของตระกูลเจิ้ง ชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งก็เดินออกมาต้อนรับเธอ “เซียนเซียน คุณมาแล้ว” เฟิงเซียนเซียนเลิกชายกระโปรงขึ้นอย่างสง่างามพลางคลี่ยิ้มอย่างมีจริต “พี่จื่อโม่” ชายผู้นี้คือพี่ชายของเจิ้งจื่อหลานนามว่าเจิ้งจื่อโม่ ปีนี้เขามีอายุ 21 ปี ซึ่งแก่กว่าเฟิงเซียนเซียนสองปี เนื่องจากเมื่อครึ่งปีก่อนเฟิงเซียนเซียนเคยเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเจิ้งจื่อหลานเอาไว้ ประกอบกับความอ่อนหวานและจิตใจดีของเธอที่เป็นคนไม่ค่อยพูดและน่าเอ็นดู เจิ้งจื่อโม่จึงมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเฟิงเซียนเซียนเสมอมา เจิ้งจื่อโม่ยิ้มพลางกล่าวว่า “ตอนนี้จื่อหลานกำลังรับแขกอยู่ด้านใน ถ้าเธอรู้ว่าคุณมา ยัยเด็กคนนั้นต้องดีใจมากแน่ๆ” เฟิงเซียนเซียนตอบว่า “ฉันเองก็ดีใจค่ะที่ได้มาร่วมงานวันเกิดของจื่อหลาน” อันที่จริง เฟิงเซียนเซียนรู้ซึ้งถึงเจตนาของเจิ้งจื่อโม่ดี เขาตกหลุมรักเธอเข้าแล้ว มิเช่นนั้น เหตุใดเจิ้งจื่อโม่ถึงได้ดูแลเอาใจใส่เธอขนาดนี้? แต่น่าเสียดาย หากเทียบกับตระกูลเฉินแล้ว ตระกูลซ่งนั้นช่างอ่อนแอนัก ต่อให้เจิ้งจื่อโม่จะดีกับเธอเพียงใด มันก็เป็นเพียงความพยายามที่เปล่าประโยชน์ ทว่าเฟิงเซียนเซียนกลับชอบความรู้สึกของการถูกผู้อื่นไล่ตามจีบเป็นอย่างมาก เจิ้งจื่อโม่เป็นคนมีความสามารถ แม้ตระกูลซ่งจะเทียบกับตระกูลเฉินไม่ได้ แต่ตระกูลซ่งก็เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง มีเหล่าไฮโซสาวนับไม่ถ้วนที่ตกหลุมรักเจิ้งจื่อโม่ ถึงขั้นตามตื้อตามจีบเขา แต่ทว่าเจิ้งจื่อโม่กลับไม่แยแสพวกผู้หญิงสวยแต่รูปเหล่านั้นเลย หากคนพวกนั้นรู้ว่าเจิ้งจื่อโม่ชอบเธอ พวกเธอคงจะอิจฉาจนอกแตกตายไปเลยใช่ไหม? เมื่อคิดได้ดังนั้น มุมปากของเฟิงเซียนเซียนก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ มีผู้คนมากมายมาร่วมงานวันเกิดของเจิ้งจื่อหลาน เมื่อเห็นเฟิงเซียนเซียนเดินเข้ามา เจิ้งจื่อหลานก็ไม่มีเวลาสนใจแขกเหรื่อตรงหน้า เธอรีบวิ่งตรงมาหาเฟิงเซียนเซียนทันที “เซียนเซียน!” ผู้คนจำนวนมากในที่นั้นรู้จักเฟิงเซียนเซียน ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่นใด แต่เป็นเพราะตระกูลหลินเท่านั้น ทุกคนต่างรู้ดีว่าคุณย่าตระกูลหลินเอ็นดูเฟิงเซียนเซียนมากเพียงใด ท่านปฏิบัติกับเธอราวกับเป็นหลานสาวแท้ๆ และรักใคร่ปานแก้วตาดวงใจ แม้เฟิงเซียนเซียนจะใช้นามสกุลเฟิง แต่ในความเป็นจริงแล้ว เธอเปรียบเสมือนคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหลิน ในบรรดาลูกหลานตระกูลมั่งคั่งที่อยู่ที่นี่ ใครเล่าจะกล้าเมินเฉยต่อคุณหนูใหญ่ของตระกูลข้างบ้านได้? และตัวเฟิงเซียนเซียนเองก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะใช้ฐานะคุณหนูใหญ่ของตระกูลหลินในการโอ้อวดและแสดงอำนาจบารมี ในจิตใต้สำนึกของเธอ เธอคิดว่าตัวเองคือคุณหนูใหญ่ตระกูลหลินไปแล้ว! “นอกจากเธอนะเหรอ ใครจะมีคุณสมบัติเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหลินได้อีก?” แล้วนังเด็กนั่นเป็นใครกัน? “เซียนเซียนมาแล้ว! ฉันกับจื่อหลานเพิ่งจะพูดถึงคุณอยู่พอดีเลย!” “เซียนเซียน ชุดราตรีของคุณวันนี้สวยมากจริงๆ! ไปซื้อมาจากที่ไหนเหรอ?” “คนสวยใส่ชุดอะไรก็ดูดีไปหมดนั่นแหละ” “พระเจ้า เซียนเซียน ขาของคุณยาวมากเลย แล้วฉันว่าคุณดูผอมลงอีกแล้วนะ!” “สวยขนาดนี้แล้วพวกเราจะใช้ชีวิตกันยังไงล่ะเนี่ย?” เฟิงเซียนเซียนถูกคนกลุ่มนี้เยินยอจนตัวลอยและรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก ณ คฤหาสน์ตระกูลหลิน เมื่อเฟิงเชียนฮวามาถึงที่นั่น แม่เฒ่าเฟิงก็เพิ่งจะหลับไป ป้าจางรับน้ำซุปเพื่อสุขภาพมาจากมือของเฟิงเชียนฮวา “ทำไมวันนี้เซียนเซียนถึงไม่มาด้วยล่ะคะ?” เฟิงเชียนฮวาตอบว่า “เธอไปร่วมงานวันเกิดของคุณหนูตระกูลเจิ้งน่ะ” ป้าจางพยักหน้าพลางมองไปรอบๆ ก่อนจะลดเสียงต่ำลงแล้วพูดว่า “ฉันสังเกตเห็นว่าช่วงนี้หลินเจ๋อดูแปลกๆ ไปนะคะ” เฟิงเชียนฮวาหรี่ตาลง “มีอะไรเหรอ?” “ตั้งแต่เขากลับมาจากอวิ๋นจิง เขาก็ดูจะกตัญญูกับคุณย่ามากขึ้นเรื่อยๆ แต่บางครั้งเขาก็ดูเหมือนจงใจจะหลอกล่อคุณย่า” ป้าจางนึกถึงพฤติกรรมช่วงหลังของหลินเจ๋อแล้วพูดต่อว่า “คราวที่แล้ว ฉันเห็นเขาไปรื้อค้นในห้องเก็บของที่ชั้นบนด้วยค่ะ” แววตาของเฟิงเชียนฮวาฉายแววหม่นหมองวูบหนึ่ง “ไอ้ลูกนอกคอกที่ไม่รู้จักเจียมตัว!” “เย่ซูทำเรื่องน่าไม่อายขนาดนั้นไปแล้ว เขายังไม่ยอมแพ้อีกเหรอ!” หลังจากพูดเช่นนั้น เฟิงเชียนฮวาก็กล่าวต่อว่า “คุณป้าหลินเผาทุกอย่างที่เกี่ยวกับเย่ซูไปหมดแล้ว ฉันไม่คิดว่าเขาจะหาอะไรเจอหรอก! แต่ยังไงช่วงนี้ฉันต้องฝากคุณช่วยดูแลทางนี้หน่อยนะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ต้องรีบรายงานฉันทันที!” เรื่องแบบนี้ประมาทไม่ได้ ป้าจางพยักหน้า “ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ ฉันเข้าใจดี” ในตอนนั้นเอง เฟิงเชียนฮวาเหมือนจะนึกบางอย่างออก เธอหยิบถุงผ้าสีแดงออกมาจากกระเป๋า “นี่สำหรับคุณ” “นี่คืออะไรคะ?” ป้าจางชะงักไป เฟิงเชียนฮวายัดของสิ่งนั้นใส่มือป้าจางทันที “ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร คุณก็รับไปเถอะ” ป้าจางเงยหน้ามองเฟิงเชียนฮวา “นี่คือกำไลใช่ไหมคะ?” เฟิงเชียนฮวาพยักหน้า “ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ” ป้าจางปฏิเสธตามสัญชาตญาณ