บทที่ 434: 122: การปรากฏตัวที่ยิ่งใหญ่ ร้อนแรง และทรงพลัง ตบหน้าเฝิงเซียนเซียน! 2 "คุณป้าครับ ไม่ว่ามันจะแพงแค่ไหน พวกเราก็รับไว้ไม่ได้จริงๆ" เด็กชายสวมแว่นอีกคนกล่าว พวกเขาทั้งสามคนยืนกรานที่จะไม่รับ เฝิงเชียนฮวาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องบอกให้เสี่ยวหลิวเก็บของขวัญพวกนั้นไป หญิงชราตระกูลหลินเหลือบมองเด็กชายทั้งสามคน เธอรู้สึกว่าทั้งสามคนดูไม่ค่อยสง่างามเอาเสียเลย ช่างขี้ขลาดนัก "แค่ของขวัญยังไม่กล้ารับ ต่อให้ได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดของจีน แต่อนาคตก็คงไม่มีความก้าวหน้าอะไรมากนักหรอก!" มันคงเป็นเรื่องยากจริงๆ สำหรับหลินเจ๋อที่จะต้องใช้ชีวิตอยู่ในห้องพักเดียวกับคนประเภทนี้ หลินเจ๋อปูเตียงเสร็จแล้วจึงลงมาจากเตียงชั้นบน "คุณย่า กลับไปได้แล้วครับ ทางนี้ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว" หญิงชราตระกูลหลินพยักหน้า ประจวบเหมาะกับที่เธอไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแล้วพอดี "งั้นถ้ามีอะไรก็โทรหาคุณย่านะ หรือจะส่งข้อความวีแชทหาเสี่ยวหลิวก็ได้" "ครับ" หลินเจ๋อพยักหน้า ... เย่จั๋วหิ้วกระเป๋าเดินทางขึ้นไปที่ชั้นห้า ตลอดทาง เธอเดินอย่างสบายๆ โดยไม่แม้แต่จะหอบหายใจแรงสักครั้ง นั่นทำให้พวกนักศึกษาหญิงที่เดินผ่านไปมาต่างพากันเหลียวมองเธอด้วยความประหลาดใจเป็นอย่างมาก หอพักของเย่จั๋วคือห้อง 503 เมื่อเปิดประตูหอพักเข้าไป เย่ซูก็พูดด้วยความประหลาดใจว่า "มีห้องนั่งเล่นด้วยเหรอเนี่ย!" ทีแรกเธอแอบกังวลว่าเย่จั๋วอาจจะไม่คุ้นชินกับการใช้ชีวิตในหอพัก แต่เธอคิดไม่ถึงเลยว่าในหอพักจะไม่ใช่แค่มีห้องนั่งเล่นเท่านั้น แต่ห้องนั่งเล่นยังมีเครื่องปรับอากาศติดตั้งไว้ด้วย เย่จั่วยิ้มพลางกล่าวว่า "มหาวิทยาลัยปักกิ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่มีสภาพหอพักดีที่สุดในประเทศเลยนะคะ ปัญหาอย่างเดียวก็คือคะแนนสอบเข้าสูงเกินไป ไม่อย่างนั้นนักศึกษาอย่างน้อยครึ่งหนึ่งในจีนคงเลือกเรียนที่นี่กันหมดแล้ว" เมื่อเดินผ่านห้องนั่งเล่นเข้าไปก็จะเป็นห้องนอนสำหรับสี่คน หน้าห้องนอนมีระเบียงกว้างขวาง แสงสว่างส่องถึงดีมาก ทำให้คนที่มองดูรู้สึกสบายตาสบายใจในทันที เตียงในหอพักเป็นเตียงสองชั้นมาตรฐาน เตียงชั้นบนมีคนจองไปแล้ว ส่วนเตียงชั้นล่างใช้สำหรับวางของ ในตอนนั้นแม้จะไม่มีใครอยู่ในห้อง แต่เตียงอื่นๆ ก็มีคนจองไว้หมดแล้ว เหลือเพียงเตียงที่อยู่ติดประตูเท่านั้นที่ยังว่างอยู่ อาจจะเป็นเพราะทุกคนไม่ชอบที่จะต้องคอยปิดประตู จึงไม่มีใครเลือกที่นั่งติดประตูเลย โชคดีที่เย่จั๋วไม่ใช่คนประเภทที่จู้จี้จุกจิกเรื่องรายละเอียด เธอเดินลากกระเป๋าเดินทางไปที่เตียงนั้นทันที "แม่คะ หนูพักตรงนี้แหละ" "จ้ะ" เย่ซูเริ่มลงมือปูเตียงให้เย่จั๋ว เย่จั๋วนำของที่จำเป็นออกมาวางบนโต๊ะ เธอมีของไม่มากนัก มีเพียงหนังสือไม่กี่เล่ม แล็ปท็อป และแก้วน้ำหนึ่งใบ จากนั้นตามด้วยกระจก ยังไงเสียเธอก็เป็นสาวงาม เธอจะขาดอะไรก็ได้ยกเว้นกระจก หากไม่มีกระจก เธอจะชื่นชมความสวยของตัวเองได้อย่างไร? เพราะเย่จั๋วมีนิสัยชอบดื่มชาแต่เช้าตรู่ บนโต๊ะจึงมีถุงใบชาที่ไม่มีฉลากวางอยู่ด้วยหนึ่งถุง เมื่อเทียบกับโต๊ะของนักศึกษาหญิงคนอื่นๆ โต๊ะของเย่จั๋วนั้นเรียบง่ายถึงขีดสุด มันดูเรียบง่ายยิ่งกว่าโต๊ะของพวกผู้ชายเสียอีก เย่ซูปูเตียงเสร็จก็กำชับให้เย่จั๋วเข้ากับเพื่อนร่วมห้องให้ดีๆ อันที่จริงเย่จั๋วเป็นคนที่เข้าหาได้ง่ายมาก ทว่าความนิ่งขรึมของเธอก็ดูน่าดึงดูดใจไปอีกแบบ อย่างไรก็ตาม ปกติแล้วเย่จั๋วจะไม่ค่อยพูดจากับคนที่ไม่สนิทเท่าไหร่นัก เธอเป็นคนเงียบๆ สิ่งนี้ทำให้คนอื่นเกิดภาพจำผิดๆ ว่าเธอเป็นคนเย็นชาและถือตัว พวกเขารู้สึกว่าเธอไม่ใช่คนที่จะเข้าถึงได้ง่ายๆ เย่จั๋วพยักหน้า "แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูเข้าใจแล้ว หนูเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไว้ให้เพื่อนร่วมห้องด้วยค่ะ" "ดีแล้วจ้ะ" หลังจากพูดจบ เย่ซูก็กล่าวต่อ "เตียงปูเสร็จแล้วนะ เดี๋ยวพอใช้ผ้าปูเตียงกับผ้าห่มไปสักอาทิตย์หนึ่ง ก็เอากลับบ้านไปซักแล้วฆ่าเชื้อด้วยล่ะ" "ค่ะ" ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว เย่จั๋วพูดต่อว่า "แม่คะ แม่อยากไปดูอาหารที่โรงอาหารหน่อยไหมคะ?" เย่ซูพยักหน้า "ได้สิ" โรงอาหารของมหาวิทยาลัยปักกิ่งนั้นใหญ่มากและกระจายอยู่ตามพื้นที่ต่างๆ มีทั้งบุฟเฟต์ ร้านอาหารตะวันตก พิซซ่า อาหารจานด่วน บาร์บะหมี่... มีอาหารเลิศรสทุกประเภทจากทั่วทุกสารทิศ อาหารที่นี่คุณภาพดีและราคาถูก นี่เป็นครั้งแรกที่เย่ซูได้เข้ามาในโรงอาหารของมหาวิทยาลัย มันแตกต่างจากที่เธอจินตนาการไว้โดยสิ้นเชิง เธอเคยคิดว่าโรงอาหารในมหาวิทยาลัยคงเหมือนกับโรงอาหารในโรงเรียนมัธยมต้น ที่นักศึกษาทุกคนต้องไปยืนเข้าแถวรอหน้าช่องรับอาหาร ดูเหมือนว่าความรู้จะจำกัดขอบเขตทัศนวิสัยของคนเราจริงๆ คนที่ไม่เคยเข้ามหาวิทยาลัยจะไม่มีวันรู้เลยว่าโลกของนักศึกษามหาวิทยาลัยนั้นมีสีสันมากเพียงใด โลกภายนอกคือสังคมขนาดใหญ่ รั้วมหาวิทยาลัยก็คือสังคมจำลองขนาดเล็ก หลังจากกินข้าวเสร็จ เย่จั๋วก็เดินไปส่งเย่ซูที่หน้าประตูโรงเรียน คนขับรถกำลังรอเย่ซูอยู่ เย่จั๋วบอกให้คนขับรถขับอย่างระมัดระวัง เย่ซูยิ้มและพูดว่า "จั๋วจั๋ว ลูกรีบกลับไปเถอะ เดี๋ยวพอแม่ถึงบริษัทแล้วจะส่งวีแชทมาหานะ" "ค่ะ" เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย เย่ซูบอกให้คนขับรถออกเดินทาง รถค่อยๆ เคลื่อนตัวไปบนถนน จนกระทั่งเธอมองไม่เห็นมหาวิทยาลัยปักกิ่งจากกระจกมองหลังแล้ว เย่ซูถึงได้สลัดการเสแสร้งทิ้งไป เธอเงยหน้ามองคนขับที่ที่นั่งด้านหน้าแล้วพูดว่า "เสี่ยวฉิน จอดข้างหน้าหน่อย" เสี่ยวฉินตอบว่า "ครับ" รถค่อยๆ จอดลงข้างทาง เย่ซูกล่าวต่อว่า "เสี่ยวฉิน วันนี้ฉันให้เธอพักครึ่งวันนะ ตอนบ่ายไม่ต้องเข้ามาแล้ว นี่เงินหนึ่งร้อยหยวน เธอเรียกประทับรถกลับไปเองเถอะ"