บทที่ 439: 122: การเปิดตัวอย่างโดดเด่นของต้าจ่าว ตบหน้าเฝิงเซี่ยนเซี่ยน! 7 ช่างเสแสร้งสิ้นดี! หลี่เยว่เยว่นอนอยู่บนเตียงชั้นบนพลางโผล่ศีรษะลงมามองเตียงชั้นล่าง เธอเอ่ยชวนเย่จ่าวไปทานข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน เย่จ่าวเหลือบมองเวลาที่มุมขวาล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์ “ขอโทษนะเยว่เยว่ ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปทานด้วยกันเถอะ เย็นนี้ฉันมีนัดทานข้าวกับแฟนแล้วน่ะ” หลี่เยว่เยว่เอ่ยอย่างประหลาดใจ “เธอมีแฟนแล้วเหรอ?” เย่จ่าวพยักหน้ารับ เฝิงเซี่ยนเซี่ยนก็มองมาเช่นกัน “เย่จ่าว แฟนของเธอเป็นคนที่ไหนเหรอ?” เย่จ่าวปิดคอมพิวเตอร์ลง “เขาเป็นคนปักกิ่งน่ะ” เฝิงเซี่ยนเซี่ยนถามต่อ “เขาเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกับเราหรือเปล่า?” เย่จ่าวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เขาทำงานแล้ว เป็นคนในสังคมน่ะ” คนในสังคมงั้นเหรอ? พูดอีกอย่างก็คือ เขาไม่ได้เรียนหนังสือแล้วน่ะสิ! ดูท่าคงจะเป็นแค่พวกคนพาลว่างงานที่เตะฝุ่นไปวันๆ แววตาดูแคลนในดวงตาของเฝิงเซี่ยนเซี่ยนเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าเย่จ่าวจะกำลังคุยกับเพื่อนร่วมห้อง แต่การกระทำของเธอก็ไม่ได้หยุดชะงัก เพียงครู่เดียวเธอก็แกะรอยที่อยู่ไอพีของอีกฝ่ายได้สำเร็จ เย่จ่าวค้นหาข้อมูลของคนคนนั้นได้โดยตรง จางต้าไห่ เพศชาย อายุ 36 ปี คนปักกิ่ง เป็นแฮกเกอร์อินเทอร์เน็ตธรรมดาๆ คนหนึ่ง เห็นได้ชัดว่ามีใครบางคนต้องการสืบเรื่องของเธอและเย่ซู คนคนนี้คือใครกันแน่? เย่จ่าวติดตั้งโปรแกรมสอดแนมแบบล่องหนลงในคอมพิวเตอร์ของจางต้าไห่ทันที ทุกการเคลื่อนไหวของจางต้าไห่ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอทั้งหมด เวลา 18.30 น. เย่จ่าวและหลี่เยว่เยว่เดินลงจากตึกมาพร้อมกัน คนหนึ่งเดินไปทางโรงอาหาร ส่วนอีกคนเดินไปทางประตูโรงเรียน ทันทีที่เดินพ้นประตูโรงเรียนออกมา ก็เห็นร่างหนึ่งยืนอยู่ข้างรถยนต์คันหรู เขาพิงประตูรถพลางก้มมองโทรศัพท์ ราวกับกำลังส่งข้อความหาใครบางคน เขาอยู่ในชุดฉางเพ้าสีขาวนวล มีลูกประคำสีแดงสดสายหนึ่งคล้องอยู่ที่นิ้ว กระดุมแบบย้อนยุคถูกติดไว้อย่างพิถีพิถันจนถึงเม็ดบนสุด แฝงไปด้วยกลิ่นอายของความเคร่งครัดและความเย็นชาภายใต้บรรยากาศที่สง่างาม ท่ามกลางเหล่านักศึกษา เขายืนเด่นราวกับนกกระเรียนในฝูงไก่ ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวมองอย่างไม่อาจละสายตา “มาถึงนานหรือยังคะ?” เย่จ่าวเดินเข้าไปหา “เพิ่งมาถึงครับ” เซิ่นเส้าฉิงเปิดประตูรถให้เย่จ่าว เย่จ่าวเข้าไปนั่งข้างใน เซิ่นเส้าฉิงจับพวงมาลัยด้วยมือทั้งสองข้างและสตาร์ทเครื่องยนต์ “ที่โรงเรียนใหม่เป็นยังไงบ้าง?” “ดีมากค่ะ” เย่จ่าวตอบ “เพื่อนร่วมห้องเข้ากันได้ดีไหม?” เย่จ่าวตอบตามความจริง “มีผู้หญิงคนหนึ่งนิสัยดีค่ะ ส่วนอีกสองคนแปลกๆ นิดหน่อย” เซิ่นเส้าฉิงเอียงคอถาม “จะให้ผมบอกผู้บริหารโรงเรียนให้เปลี่ยนหอพักให้ไหม?” “ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้นหรอกค่ะ ถึงจะแปลกไปบ้างแต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับฉัน” ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงสถานที่ทานมื้อค่ำ เนื่องจากหอพักมีเวลาปิดประตู หลังจากทานอาหารเสร็จ เซิ่นเส้าฉิงจึงขับรถไปส่งเย่จ่าวที่โรงเรียน ณ คฤหาสน์ตระกูลเซิ่น คุณย่าเซิ่นกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา เมื่อเห็นเซิ่นเส้าฉิงกลับมาจึงเอ่ยถามว่า “ไปหาแม่หนูเย่มาเหรอ?” เซิ่นเส้าฉิงพยักหน้าเล็กน้อย คุณย่าเซิ่นเอ่ยขึ้นอีกว่า “ฉันได้ยินมาว่าการฝึกทหารที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งมันไม่ธรรมดาเลยนะ! เมื่อสองปีก่อน หลานสาวตระกูลหวังเกือบเอาชีวิตไม่รอดแน่ะ แกได้บอกผู้บริหารโรงเรียนให้บอกแม่หนูเย่ไม่ต้องเข้าร่วมการฝึกทหารหรือเปล่า?” เซิ่นเส้าฉิงหันไปมองคุณย่าเซิ่นแล้วเอ่ยเสียงต่ำ “ไม่จำเป็นครับ” “ไม่จำเป็นงั้นเหรอ?” คุณย่าเซิ่นตบโต๊ะเสียงดังแล้วลุกขึ้นยืน “แกพูดภาษาคนอยู่หรือเปล่า? เพราะแกไม่ต้องเป็นคนฝึกเองใช่ไหมล่ะ? แกนี่ไม่มีความฉลาดทางอารมณ์เลยสักนิด! มิน่าล่ะถึงยังเป็นได้แค่ตัวสำรอง!” “ไม่ต้องห่วงครับ เย่จ่าวไม่ได้อ่อนแออย่างที่คุณย่าคิด” น้ำเสียงของเซิ่นเส้าฉิงราบเรียบ “นอกจากเธอจะปฏิเสธข้อเสนอของผมแล้ว เธอยังตั้งตารอการฝึกทหารครั้งนี้ด้วย” คุณย่าเซิ่นยิ้มออกมาทันที “หลานสะใภ้ของฉันสุดยอดไปเลย!” หลังจากเย่จ่าวกลับมาที่หอพัก เธอก็หยิบชุดนอนเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ ทันทีที่เธออาบน้ำเสร็จและเดินออกมา เธอก็เห็นไป๋เสี่ยวหมานวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมเอ่ยด้วยความตื่นเต้นว่า “เซี่ยนเซี่ยน! ฉัน... ฉันเพิ่งเห็นศาสตราจารย์เฝิงจากสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ศาสตราจารย์เจิ้งจากคณะแพทยศาสตร์ ศาสตราจารย์หม่าจากภาควิชาฟิสิกส์ ศาสตราจารย์อิ่นจากภาควิชาคณิตศาสตร์ แล้วยังมีคณบดีจางกับคณบดีหลิวมาที่ตึกหอพักของเราด้วย! ฉันได้ยินมาว่าพวกท่านกำลังมาที่ห้องของเรา!” เย่จ่าวยังคงเช็ดผมต่อไปโดยไม่มีสีหน้าใดๆ หลี่เยว่เยว่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ทำไมจู่ๆ ถึงมีศาสตราจารย์มาเยอะขนาดนี้ล่ะ? พวกท่านมาทำอะไรที่หอพักของเราเหรอ?” ไป๋เสี่ยวหมานเอ่ยว่า “ฉันว่าพวกท่านต้องมาหาเซี่ยนเซี่ยนแน่นอน! ก็ในห้องเรามีเซี่ยนเซี่ยนเป็นนักศึกษาดีเด่นอยู่คนเดียวนี่นา! ถ้าศาสตราจารย์ไม่มาหาเธอแล้วจะมาหาใครได้อีกล่ะ?” สิ่งที่ไป๋เสี่ยวหมานพูดนั้นฟังดูมีเหตุผลมาก ในหอพักห้องนี้ นอกจากเธอแล้ว ก็ไม่มีใครโดดเด่นไปกว่าเธออีกแล้ว เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของเฝิงเซี่ยนเซี่ยนก็เปี่ยมไปด้วยความปิติ เธอไม่คาดคิดเลยว่าในวันแรกของการเปิดเรียน เธอจะสร้างความฮือฮาครั้งใหญ่ในโรงเรียนได้ขนาดนี้ เฝิงเซี่ยนเซี่ยนรีบหยิบกระจกขึ้นมาเช็คการแต่งหน้าของเธอ เพราะอย่างไรเสีย คนที่จะมาในอีกไม่ช้าล้วนเป็นบุคคลสำคัญ สถานะของเธอในตระกูลหลินยังไม่มั่นคงนัก หากเธอได้รับการยอมรับจากเหล่าศาสตราจารย์ คุณย่าหลินจะต้องเอ็นดูเธอมากขึ้นแน่นอน! และมันยังจะทำให้เฝิงเชี่ยนฮวาลืมตาอ้าปากได้อีกด้วย ยิ่งเฝิงเซี่ยนเซี่ยนคิด เธอก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น ไป๋เสี่ยวหมานเดินไปข้างกายเฝิงเซี่ยนเซี่ยน “เซี่ยนเซี่ยน พอฉันได้ยินเรื่องนี้ ฉันก็แทบรอไม่ไหวที่จะกลับมาบอกข่าวดีกับเธอเลยนะ! พวกท่านน่าจะมาถึงในอีกสักพัก ให้ฉันช่วยเติมหน้าให้เธอหน่อยไหม?” เฝิงเซี่ยนเซี่ยนพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นคงต้องรบกวนเธอแล้วล่ะ” ไป๋เสี่ยวหมานเริ่มเติมเครื่องสำอางบนใบหน้าให้เฝิงเซี่ยนเซี่ยน ทันทีที่แต่งหน้าเสร็จ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ไป๋เสี่ยวหมานเอ่ยอย่างตื่นเต้น “ต้องเป็นเหล่าศาสตราจารย์แน่ๆ! เซี่ยนเซี่ยน ไปเปิดประตูสิ!” เฝิงเซี่ยนเซี่ยนยืดหลังตรงและประคองรอยยิ้มที่ดูดีไว้บนใบหน้า ท่ามกลางสายตาอิจฉาของไป๋เสี่ยวหมานและหลี่เยว่เยว่ เธอก้าวเดินไปเปิดประตู ทันทีที่ประตูเปิดออก เธอเห็นกลุ่มศาสตราจารย์ยืนอยู่ด้านนอกจริงๆ เฝิงเซี่ยนเซี่ยนตื่นเต้นจนถึงขีดสุด แต่เธอก็ยังพยายามทำตัวให้สงบนิ่งที่สุด “สวัสดีค่ะศาสตราจารย์ทุกท่าน สวัสดีค่ะท่านคณบดี หนูชื่อเฝิงเซี่ยนเซี่ยนค่ะ” ศาสตราจารย์ศีรษะล้านที่เดินอยู่หน้าสุดเอ่ยขึ้นว่า “สวัสดีนักศึกษา ไม่ทราบว่าเย่จ่าวอยู่ที่นี่หรือเปล่า?”