Chapter 439
347 / 2066
6 min read
Chapter 439
Published Mar 9, 2026, 05:10 PM
บทที่ 439: 122: การเปิดตัวอย่างโดดเด่นของต้าจ่าว ตบหน้าเฝิงเซี่ยนเซี่ยน! 7
ช่างเสแสร้งสิ้นดี!
หลี่เยว่เยว่นอนอยู่บนเตียงชั้นบนพลางโผล่ศีรษะลงมามองเตียงชั้นล่าง เธอเอ่ยชวนเย่จ่าวไปทานข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน
เย่จ่าวเหลือบมองเวลาที่มุมขวาล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์ “ขอโทษนะเยว่เยว่ ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปทานด้วยกันเถอะ เย็นนี้ฉันมีนัดทานข้าวกับแฟนแล้วน่ะ”
หลี่เยว่เยว่เอ่ยอย่างประหลาดใจ “เธอมีแฟนแล้วเหรอ?”
เย่จ่าวพยักหน้ารับ
เฝิงเซี่ยนเซี่ยนก็มองมาเช่นกัน “เย่จ่าว แฟนของเธอเป็นคนที่ไหนเหรอ?”
เย่จ่าวปิดคอมพิวเตอร์ลง “เขาเป็นคนปักกิ่งน่ะ”
เฝิงเซี่ยนเซี่ยนถามต่อ “เขาเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกับเราหรือเปล่า?”
เย่จ่าวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เขาทำงานแล้ว เป็นคนในสังคมน่ะ”
คนในสังคมงั้นเหรอ?
พูดอีกอย่างก็คือ เขาไม่ได้เรียนหนังสือแล้วน่ะสิ!
ดูท่าคงจะเป็นแค่พวกคนพาลว่างงานที่เตะฝุ่นไปวันๆ
แววตาดูแคลนในดวงตาของเฝิงเซี่ยนเซี่ยนเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ
แม้ว่าเย่จ่าวจะกำลังคุยกับเพื่อนร่วมห้อง แต่การกระทำของเธอก็ไม่ได้หยุดชะงัก เพียงครู่เดียวเธอก็แกะรอยที่อยู่ไอพีของอีกฝ่ายได้สำเร็จ
เย่จ่าวค้นหาข้อมูลของคนคนนั้นได้โดยตรง
จางต้าไห่
เพศชาย
อายุ 36 ปี
คนปักกิ่ง
เป็นแฮกเกอร์อินเทอร์เน็ตธรรมดาๆ คนหนึ่ง
เห็นได้ชัดว่ามีใครบางคนต้องการสืบเรื่องของเธอและเย่ซู
คนคนนี้คือใครกันแน่?
เย่จ่าวติดตั้งโปรแกรมสอดแนมแบบล่องหนลงในคอมพิวเตอร์ของจางต้าไห่ทันที
ทุกการเคลื่อนไหวของจางต้าไห่ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอทั้งหมด
เวลา 18.30 น. เย่จ่าวและหลี่เยว่เยว่เดินลงจากตึกมาพร้อมกัน
คนหนึ่งเดินไปทางโรงอาหาร ส่วนอีกคนเดินไปทางประตูโรงเรียน
ทันทีที่เดินพ้นประตูโรงเรียนออกมา ก็เห็นร่างหนึ่งยืนอยู่ข้างรถยนต์คันหรู
เขาพิงประตูรถพลางก้มมองโทรศัพท์ ราวกับกำลังส่งข้อความหาใครบางคน เขาอยู่ในชุดฉางเพ้าสีขาวนวล มีลูกประคำสีแดงสดสายหนึ่งคล้องอยู่ที่นิ้ว
กระดุมแบบย้อนยุคถูกติดไว้อย่างพิถีพิถันจนถึงเม็ดบนสุด แฝงไปด้วยกลิ่นอายของความเคร่งครัดและความเย็นชาภายใต้บรรยากาศที่สง่างาม
ท่ามกลางเหล่านักศึกษา เขายืนเด่นราวกับนกกระเรียนในฝูงไก่ ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวมองอย่างไม่อาจละสายตา
“มาถึงนานหรือยังคะ?” เย่จ่าวเดินเข้าไปหา
“เพิ่งมาถึงครับ” เซิ่นเส้าฉิงเปิดประตูรถให้เย่จ่าว
เย่จ่าวเข้าไปนั่งข้างใน
เซิ่นเส้าฉิงจับพวงมาลัยด้วยมือทั้งสองข้างและสตาร์ทเครื่องยนต์ “ที่โรงเรียนใหม่เป็นยังไงบ้าง?”
“ดีมากค่ะ” เย่จ่าวตอบ
“เพื่อนร่วมห้องเข้ากันได้ดีไหม?”
เย่จ่าวตอบตามความจริง “มีผู้หญิงคนหนึ่งนิสัยดีค่ะ ส่วนอีกสองคนแปลกๆ นิดหน่อย”
เซิ่นเส้าฉิงเอียงคอถาม “จะให้ผมบอกผู้บริหารโรงเรียนให้เปลี่ยนหอพักให้ไหม?”
“ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้นหรอกค่ะ ถึงจะแปลกไปบ้างแต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับฉัน”
ไม่นานนัก
พวกเขาก็มาถึงสถานที่ทานมื้อค่ำ
เนื่องจากหอพักมีเวลาปิดประตู หลังจากทานอาหารเสร็จ เซิ่นเส้าฉิงจึงขับรถไปส่งเย่จ่าวที่โรงเรียน
ณ คฤหาสน์ตระกูลเซิ่น
คุณย่าเซิ่นกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา เมื่อเห็นเซิ่นเส้าฉิงกลับมาจึงเอ่ยถามว่า “ไปหาแม่หนูเย่มาเหรอ?”
เซิ่นเส้าฉิงพยักหน้าเล็กน้อย
คุณย่าเซิ่นเอ่ยขึ้นอีกว่า “ฉันได้ยินมาว่าการฝึกทหารที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งมันไม่ธรรมดาเลยนะ! เมื่อสองปีก่อน หลานสาวตระกูลหวังเกือบเอาชีวิตไม่รอดแน่ะ แกได้บอกผู้บริหารโรงเรียนให้บอกแม่หนูเย่ไม่ต้องเข้าร่วมการฝึกทหารหรือเปล่า?”
เซิ่นเส้าฉิงหันไปมองคุณย่าเซิ่นแล้วเอ่ยเสียงต่ำ “ไม่จำเป็นครับ”
“ไม่จำเป็นงั้นเหรอ?” คุณย่าเซิ่นตบโต๊ะเสียงดังแล้วลุกขึ้นยืน “แกพูดภาษาคนอยู่หรือเปล่า? เพราะแกไม่ต้องเป็นคนฝึกเองใช่ไหมล่ะ? แกนี่ไม่มีความฉลาดทางอารมณ์เลยสักนิด! มิน่าล่ะถึงยังเป็นได้แค่ตัวสำรอง!”
“ไม่ต้องห่วงครับ เย่จ่าวไม่ได้อ่อนแออย่างที่คุณย่าคิด” น้ำเสียงของเซิ่นเส้าฉิงราบเรียบ “นอกจากเธอจะปฏิเสธข้อเสนอของผมแล้ว เธอยังตั้งตารอการฝึกทหารครั้งนี้ด้วย”
คุณย่าเซิ่นยิ้มออกมาทันที “หลานสะใภ้ของฉันสุดยอดไปเลย!”
หลังจากเย่จ่าวกลับมาที่หอพัก เธอก็หยิบชุดนอนเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ
ทันทีที่เธออาบน้ำเสร็จและเดินออกมา
เธอก็เห็นไป๋เสี่ยวหมานวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมเอ่ยด้วยความตื่นเต้นว่า “เซี่ยนเซี่ยน! ฉัน... ฉันเพิ่งเห็นศาสตราจารย์เฝิงจากสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ศาสตราจารย์เจิ้งจากคณะแพทยศาสตร์ ศาสตราจารย์หม่าจากภาควิชาฟิสิกส์ ศาสตราจารย์อิ่นจากภาควิชาคณิตศาสตร์ แล้วยังมีคณบดีจางกับคณบดีหลิวมาที่ตึกหอพักของเราด้วย! ฉันได้ยินมาว่าพวกท่านกำลังมาที่ห้องของเรา!”
เย่จ่าวยังคงเช็ดผมต่อไปโดยไม่มีสีหน้าใดๆ
หลี่เยว่เยว่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ทำไมจู่ๆ ถึงมีศาสตราจารย์มาเยอะขนาดนี้ล่ะ? พวกท่านมาทำอะไรที่หอพักของเราเหรอ?”
ไป๋เสี่ยวหมานเอ่ยว่า “ฉันว่าพวกท่านต้องมาหาเซี่ยนเซี่ยนแน่นอน! ก็ในห้องเรามีเซี่ยนเซี่ยนเป็นนักศึกษาดีเด่นอยู่คนเดียวนี่นา! ถ้าศาสตราจารย์ไม่มาหาเธอแล้วจะมาหาใครได้อีกล่ะ?”
สิ่งที่ไป๋เสี่ยวหมานพูดนั้นฟังดูมีเหตุผลมาก
ในหอพักห้องนี้ นอกจากเธอแล้ว ก็ไม่มีใครโดดเด่นไปกว่าเธออีกแล้ว
เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของเฝิงเซี่ยนเซี่ยนก็เปี่ยมไปด้วยความปิติ
เธอไม่คาดคิดเลยว่าในวันแรกของการเปิดเรียน เธอจะสร้างความฮือฮาครั้งใหญ่ในโรงเรียนได้ขนาดนี้
เฝิงเซี่ยนเซี่ยนรีบหยิบกระจกขึ้นมาเช็คการแต่งหน้าของเธอ เพราะอย่างไรเสีย คนที่จะมาในอีกไม่ช้าล้วนเป็นบุคคลสำคัญ สถานะของเธอในตระกูลหลินยังไม่มั่นคงนัก หากเธอได้รับการยอมรับจากเหล่าศาสตราจารย์ คุณย่าหลินจะต้องเอ็นดูเธอมากขึ้นแน่นอน!
และมันยังจะทำให้เฝิงเชี่ยนฮวาลืมตาอ้าปากได้อีกด้วย
ยิ่งเฝิงเซี่ยนเซี่ยนคิด เธอก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น
ไป๋เสี่ยวหมานเดินไปข้างกายเฝิงเซี่ยนเซี่ยน “เซี่ยนเซี่ยน พอฉันได้ยินเรื่องนี้ ฉันก็แทบรอไม่ไหวที่จะกลับมาบอกข่าวดีกับเธอเลยนะ! พวกท่านน่าจะมาถึงในอีกสักพัก ให้ฉันช่วยเติมหน้าให้เธอหน่อยไหม?”
เฝิงเซี่ยนเซี่ยนพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นคงต้องรบกวนเธอแล้วล่ะ”
ไป๋เสี่ยวหมานเริ่มเติมเครื่องสำอางบนใบหน้าให้เฝิงเซี่ยนเซี่ยน
ทันทีที่แต่งหน้าเสร็จ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ไป๋เสี่ยวหมานเอ่ยอย่างตื่นเต้น “ต้องเป็นเหล่าศาสตราจารย์แน่ๆ! เซี่ยนเซี่ยน ไปเปิดประตูสิ!”
เฝิงเซี่ยนเซี่ยนยืดหลังตรงและประคองรอยยิ้มที่ดูดีไว้บนใบหน้า ท่ามกลางสายตาอิจฉาของไป๋เสี่ยวหมานและหลี่เยว่เยว่ เธอก้าวเดินไปเปิดประตู
ทันทีที่ประตูเปิดออก เธอเห็นกลุ่มศาสตราจารย์ยืนอยู่ด้านนอกจริงๆ
เฝิงเซี่ยนเซี่ยนตื่นเต้นจนถึงขีดสุด แต่เธอก็ยังพยายามทำตัวให้สงบนิ่งที่สุด “สวัสดีค่ะศาสตราจารย์ทุกท่าน สวัสดีค่ะท่านคณบดี หนูชื่อเฝิงเซี่ยนเซี่ยนค่ะ”
ศาสตราจารย์ศีรษะล้านที่เดินอยู่หน้าสุดเอ่ยขึ้นว่า “สวัสดีนักศึกษา ไม่ทราบว่าเย่จ่าวอยู่ที่นี่หรือเปล่า?”
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.