บทที่ 431: 121: โดยบังเอิญ พี่ชายและน้องสาวต่างก็มาจากมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ความกลัวของเฟิงเชี่ยนหัว เย่ซูพบลูกสาวแท้ๆ ของเธอ! 6 ผู้แปล: 549690339 อย่างไรก็ตาม ในใจของเย่จั๋ว เซินเส้าชิงเคยเป็นเหมือนพระสงฆ์ผู้ตัดทางโลกมาก่อน เธอไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่เขาค่อยๆ เดินเข้ามานั่งอยู่ในใจของเธอ ในขณะนั้นเอง เจ้าผิงถิงก็เดินทางมาถึงเช่นกัน ทว่าเจ้าผิงถิงไม่ได้มาเพียงลำพัง เจ้ายิงจุนและถังเจียเป็นคนขับรถมาส่งเธอที่นี่ เจ้ายิงจุนและถังเจียยังได้นำของขวัญมามอบให้กับเย่จั๋วและอันลี่จือด้วย เย่จั๋วจึงถือโอกาสแนะนำเซินเส้าชิงให้พวกเขารู้จัก ปฏิกิริยาของเจ้าผิงถิงนั้นไม่ต่างจากอันลี่จือเลย เธอไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าเย่จั๋วจะมีแฟนแล้วจริงๆ “จั๋วจั๋ว ผมมีเรื่องจะบอกคุณหน่อย” เซินเส้าชิงเกี่ยวนิ้วของเย่จั๋วเอาไว้แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย่จั๋วเดินตามเซินเส้าชิงออกไปด้านข้าง “มีอะไรเหรอ?” ริมฝีปากบางของเซินเส้าชิงเผยอขึ้นเล็กน้อย เขาพยายามกดข่มความตื่นเต้นในอกและเอ่ยออกมาทีละคำอย่างชัดเจน “เมื่อกี้คุณแนะนำผมต่อหน้าเพื่อนๆ ว่าเป็นแฟนของคุณ หมายความว่าตอนนี้ผมได้กลายเป็นตัวจริงอย่างเป็นทางการแล้วใช่ไหม?” “ฝันไปเถอะ” เย่จั๋วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ฉันแค่รักษาหน้าให้คุณต่อหน้าคนนอกน่ะ” ยังไม่ได้เป็นตัวจริงอย่างนั้นเหรอ? เซินเส้าชิงรู้สึกเหมือนถูกโจมตีทางจิตใจอย่างหนักหน่วง! หลังจากพูดจบ เย่จั๋วก็เขย่งเท้าขึ้นช่วยจัดปกเสื้อของเซินเส้าชิงให้เรียบร้อย “ถ้าอยากเป็นตัวจริงก็ต้องทำตัวให้ดีๆ อย่าคิดแต่จะใช้ทางลัดอยู่ตลอดเวลา ในโลกนี้จะมีทางลัดมากมายให้คุณใช้ได้ยังไงกัน?” ใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับสลักจากหยกอยู่ตรงหน้าเขาเพียงเอื้อมมือ ขอเพียงเขายื่นมือออกไป เขาก็จะสามารถโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนได้แล้ว ในความเป็นจริง เซินเส้าชิงอยากทำแบบนั้นใจจะขาด แต่... เขาไม่กล้า เพราะอย่างไรเสีย เขาก็ยังเป็นเพียงแค่เด็กฝึกงานเท่านั้น จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาบุ่มบามเกินไปจนทำให้เย่จั๋วตกใจกลัว? “เอาล่ะ ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว ได้เวลาแล้ว ฉันไปก่อนนะ” เซินเส้าชิงพยักหน้าเบาๆ เย่จั๋ว อันลี่จือ และเจ้าผิงถิง เดินเข้าประตูขึ้นเครื่องไปพร้อมๆ กัน ไม่นานหลังจากนั้น เครื่องบินส่วนตัวลำหนึ่งก็ทะยานขึ้นจากสนามบิน สี่ชั่วโมงครึ่งต่อมา ทั้งสามคนก็เดินทางมาถึงสนามบินอวิ๋นจิง เนื่องจากเป็นช่วงเริ่มต้นฤดูกาลเปิดเทอม ทุกมหาวิทยาลัยจึงมีการจัดรถบัสมาคอยรับนักเรียนอยู่ที่ด้านนอกสนามบิน อันลี่จือและเจ้าผิงถิงแยกย้ายกันไปขึ้นรถบัสของแต่ละมหาวิทยาลัย ทั้งสามคนนัดหมายกันว่าจะมาพบกันอีกครั้งหลังจากเสร็จสิ้นการฝึกทหาร เย่จั๋วส่งข้อความผ่าน WeChat เพื่อบอกเซินเส้าชิงว่าเธอมาถึงแล้ว เซินเส้าชิงตอบกลับเกือบจะในทันที [รอผมสักครู่ พวกเราใกล้จะถึงแล้ว] อันที่จริง พี่สาวตระกูลเซินมาถึงสนามบินนานแล้ว แต่เซินเส้าชิงกลัวว่าความกระตือรือร้นของพี่สาวทั้งสี่จะทำให้เย่จั๋วตกใจ เขาจึงไม่ได้บอกพวกเธอ “แม่กับน้าชายมารับฉันแล้วล่ะ ไว้เจอกันอีกทีตอนที่ฉันถึงมหาวิทยาลัยนะ” “ตกลง เดินทางปลอดภัยนะ” เซินเส้าชิงเพิ่งจะตอบข้อความเสร็จ คุณย่าเซินก็เดินเข้ามาถามทันที “นั่นข้อความจากหลานสะใภ้ของฉันใช่ไหม?” “ครับ” เซินเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อย “หลานสะใภ้ของฉันมาถึงแล้วเหรอ?” เซินเส้าชิงพยักหน้ายืนยัน เมื่อคุณย่าเซินได้ยินดังนั้นก็เริ่มกระวนกระวายใจ “เสี่ยวลี่ รีบไปถามนักบินทีว่าอีกนานไหมกว่าจะถึงสนามบิน! เราจะปล่อยให้เย่จื่อรอนานเกินไปไม่ได้!” เซินเส้าชิงรีบอธิบาย “คุณย่าครับ ไม่ต้องรีบหรอกครับ แม่กับน้าชายของเย่จั่วมารับเธอไปแล้ว” “งั้นเหรอ...” คุณย่าเซินถอนหายใจออกมาด้วยความผิดหวัง ทางด้านอื่น เย่จั๋วเพิ่งเดินออกมาจากสนามบินและเห็นเย่เซินกับเย่ซูยืนรอเธออยู่ “แม่ น้า!” เย่จั๋ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา เย่เซินรับกระเป๋าเดินทางของเธอไปถือไว้ทันที เย่ซูเอ่ยถาม “จั๋วจั๋ว ลูกอยู่บนเครื่องบินมาตั้งนาน เหนื่อยไหม?” “ไม่เหนื่อยค่ะ” “งั้นเราไปหาอะไรกินกันก่อนนะ กินเสร็จแล้วค่อยกลับบ้านกัน” เย่ซูเดินทางมาอย่างเร่งรีบและมีธุระต้องจัดการมากมาย เธอจึงยังไม่รีบร้อนที่จะซื้อบ้าน แต่ให้ผู้ช่วยเช่าบ้านในย่านใจกลางเมืองไว้ให้แทน หลังจากหาข้าวกินในร้านอาหารเรียบร้อยแล้ว เย่จั๋วก็เดินทางกลับไปยังบ้านใหม่ของเธอ มันเป็นบ้านขนาดสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น เหมือนกับตอนที่เธออยู่อวิ๋นจิง ที่ด้านหน้าบ้านมีสวนหย่อมขนาดเล็กอยู่ด้วย เย่จั๋วกะว่าจะพักอยู่ที่นี่ไปก่อนเป็นการชั่วคราว หลังจากที่การฝึกทหารสิ้นสุดลง เธอค่อยไปหาดูคฤหาสน์ในย่านที่พักอาศัยของผู้มั่งคั่ง วันต่อมา เย่ซูตั้งใจจะไปส่งเย่จั๋วที่มหาวิทยาลัย เย่จั๋วปฏิเสธแต่เย่ซูก็ยืนกรานหนักแน่นว่าจะต้องไปส่งให้ได้ จนเธอไม่สามารถปฏิเสธได้เลย เดิมทีเย่เซินก็จะไปส่งเธอด้วยเช่นกัน แต่เนื่องจากมีสถานการณ์ด่วนที่บริษัท เขาจึงไม่ได้ไปด้วย หลินเจ๋อและเฟิงเซี่ยนเซี่ยนเองก็ต้องมาแจ้งตัวที่มหาวิทยาลัยในวันนี้เช่นกัน คุณนายผู้เฒ่าหลินสั่งให้เฟิงเชี่ยนหัวไปส่งหลินเจ๋อและเฟิงเซี่ยนเซี่ยนที่มหาวิทยาลัยพร้อมๆ กัน และเป็นเรื่องบังเอิญอย่างยิ่ง ที่ทั้งเฟิงเซี่ยนเซี่ยนและหลินเจ๋อต่างก็สอบติดมหาวิทยาลัยปักกิ่งเหมือนกัน หลินเจ๋อรู้สึกรังเกียจเฟิงเชี่ยนหัวและแม่ของเธอมาก “คุณย่าครับ ผมไปมหาวิทยาลัยเองได้ คุณย่าไม่เห็นต้องมาส่งเลย” คุณนายผู้เฒ่าหลินเอ่ยขึ้น “พ่อของหลานสุขภาพไม่ค่อยดี วันนี้เป็นวันแรกที่หลานจะเข้ามหาวิทยาลัย ย่าต้องมาส่งให้ได้!” ความจริงแล้ว คุณนายหลินกังวลว่าหลินเจ๋อจะไม่มีความตั้งใจที่จะเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง เพราะในตอนแรกนั้น หลินเจ๋อได้ยื่นใบสมัครเข้าเรียนในมณฑลอื่นเอาไว้