บทที่ 441: 123: ขยะ, หลินเจ๋อพบข้อมูลของแม่ผู้ให้กำเนิดแล้ว! 2 ศาสตราจารย์ชื่อดังสี่คนและอธิการบดีวิทยาลัยสองคนจู่ๆ ก็มาปรากฏตัวที่ตึกหอพัก สร้างความแตกตื่นไปทั่วทั้งตึก ทุกคนต่างพากันชะโงกหน้าออกมามองดูเหตุการณ์ข้างนอก บางคนถึงกับถ่ายรูปแล้วนำไปโพสต์ลงในฟอรั่มของมหาวิทยาลัย ตอนนั้นเป็นเวลาล่วงเลยผ่านเก้าโมงเย็นไปแล้ว ท่ามกลางราตรีที่ขมุกขมัว รูปภาพที่ถ่ายได้จึงค่อนข้างเลือนราง อย่างไรก็ตาม สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่าบุคคลที่ถูกรายล้อมด้วยเหล่าศาสตราจารย์และอธิการบดีทั้งสองคนนั้นเป็นหญิงสาว เธอโดดเด่นราวกับหมู่ดาวที่โอบล้อมดวงจันทร์ เธอมีรูปร่างสูงโปร่ง แม้จะเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน แต่ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันทรงพลังที่แผ่ออกมา มันเป็นความรู้สึกที่เย็นเยียบและเยือกเย็น เธอช่างดูโดดเด่นเหลือเกินท่ามกลางเหล่าศาสตราจารย์เหล่านั้น “บ้าเอ๊ย! เด็กใหม่ปีนี้มันเหลือร้ายจริงๆ!” “เด็กใหม่คนนี้มีเบื้องหลังยังไงกันแน่?” “ฉันได้ยินมาว่าเด็กใหม่คนนี้ปีศาจสุดๆ เธอทำคะแนนสอบวิชาวิทยาศาสตร์รวมได้เต็ม! แถมยังถูกหักคะแนนไปเพียงคะแนนเดียวจากข้อสอบระดับชาติ ซึ่งนั่นก็เป็นเพราะเธอลืมทำไปข้อหนึ่งด้วยซ้ำ!” “จริงเหรอ?” “ความน่าเชื่อถือแปดสิบเปอร์เซ็นต์เลยล่ะ!” ในห้องพัก ตั้งแต่เย่จัวเดินออกไป สีหน้าของเฟิงเชี่ยนเชี่ยนก็ดูย่ำแย่ถึงขีดสุด ตั้งแต่เล็กจนโต เธอไม่เคยต้องอับอายขายหน้าขนาดนี้มาก่อน! เธอเปิดประตูด้วยความยินดีเต็มเปี่ยม แต่สุดท้ายอีกฝ่ายกลับไม่ได้มาหาเธอเลยแม้แต่น้อย! ทว่าพวกเขากลับมาหาเย่จัว คนที่ด้อยกว่าเธอในทุกๆ ด้าน! ไป๋เสี่ยวมานยืนอยู่ข้างๆ ดวงตาแดงก่ำขณะกล่าวขอโทษเฟิงเชี่ยนเชี่ยน “เชี่ยนเชี่ยน ฉันขอโทษนะ ฉันไม่รู้ว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ เธอโดดเด่นขนาดนี้ แถมยังเป็นถึงคนทำคะแนนสูงสุดของเมืองหลวง! เย่จัวเทียบกับเธอไม่ได้แม้แต่ปลายผมด้วยซ้ำ ศาสตราจารย์พวกนั้นต้องตาบอดไปแล้วแน่ๆ!” ถ้าไป๋เสี่ยวมานไม่พูดก็คงจะดีกว่านี้ แต่พอเธออ้าปากพูด เฟิงเชี่ยนเชี่ยนก็ยิ่งโกรธจัดขึ้นไปอีก! หากไม่ใช่เพราะไป๋เสี่ยวมานจงใจนำทางเธอไปในทางที่ผิด เธอคงไม่ต้องเสียหน้าขนาดนี้ “เธอจงใจใช่ไหม? เธออยากเห็นฉันกลายเป็นตัวตลกใช่ไหม?” เฟิงเชี่ยนเชี่ยนเงยหน้าขึ้นมองไป๋เสี่ยวมาน ไป๋เสี่ยวมานส่ายหน้าด้วยความรู้สึกผิด “เชี่ยนเชี่ยน ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ! ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นเลย! เธอเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในห้องของเรา ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าศาสตราจารย์พวกนั้นจะมาหาเย่จัว!” “เชี่ยนเชี่ยน ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วย!” หลังจากพูดจบ ไป๋เสี่ยวมานก็กล่าวต่อ “เย่จัว! เป็นเพราะเย่จัวนั่นแหละ! ทั้งหมดเป็นความผิดของเย่จัว! เย่จัวรู้ดีอยู่แล้วว่าศาสตราจารย์พวกนั้นมาหาเธอ แต่เธอกลับแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรเลย! เธอจงใจอยากเห็นเธอเสียหน้า!” เมื่อได้ยินดังนั้น เฟิงเชี่ยนเชี่ยนก็หรี่ตาลง นั่นสินะ ทำไมเธอถึงคิดไม่ได้? เรื่องทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเย่จัว! ตอนที่พวกศาสตราจารย์มาหาเย่จัว เป็นไปไม่ได้ที่เย่จัวจะไม่รู้เรื่องล่วงหน้าเลย แต่เย่จัวกลับไม่พูดอะไรสักคำ เย่จัว ยัยบ้านนอกคนนั้นจงใจทำแบบนี้! คอยดูเถอะ เธอจะต้องทำให้เย่จัวชดใช้กับเรื่องนี้อย่างสาสม เฟิงเชี่ยนเชี่ยนเม้มริมฝีปากแน่น แววตาที่โหดเหี้ยมแทบจะปกปิดไว้ไม่อยู่ หลี่เย่ว์เย่ว์เดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอรู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่าบรรยากาศในห้องพักนั้นไม่ค่อยดีนัก แต่เธอไม่ได้พูดอะไร เธอปีนขึ้นไปบนเตียงและเริ่มเล่นเกมทันที ตราบใดที่เย่จัวไม่อยู่ในห้อง เธอก็แทบจะไม่พูดอะไรเลย เพราะหลี่เย่ว์เย่ว์รู้สึกว่านอกจากเธอและเย่จัวแล้ว เฟิงเชี่ยนเชี่ยนและไป๋เสี่ยวมานนั้นดูไม่ค่อยจะปกติเท่าไหร่นัก มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาด หนึ่งชั่วโมงต่อมา เย่จัวก็กลับมาจากข้างนอก เมื่อเห็นเย่จัวกลับมา หลี่เย่ว์เย่ว์ก็ถามด้วยความอยากรู้ “เย่จัว กลับมาแล้วเหรอ!” “อืม” เย่จัวพยักหน้าเล็กน้อย หลี่เย่ว์เย่ว์พูดต่อ “คืนนี้ฉันอยากหาอะไรกินจัง เราสั่งเดลิเวอรี่กันไหม? ถ้าสั่งสองชุดจะได้ส่วนลดด้วยนะ!” “ได้สิ! เธออยากกินอะไรล่ะ?” หลี่เย่ว์เย่ว์ถามด้วยความประหลาดใจ “เธอไม่กลัวอ้วนเหรอที่กินตอนกลางคืนแบบนี้?” “ไม่กลัวหรอก” เย่จัวตอบต่อ “ฉันอยากกินหม่าล่าทั่งน่ะ” หลี่เย่ว์เย่ว์คาดไม่ถึงจริงๆ ว่านางฟ้าอย่างเย่จัวจะชอบกินหม่าล่าทั่ง! นี่มันช่างติดดินเหลือเกิน! “ฉันก็อยากกินหม่าล่าทั่งเหมือนกัน!” หลี่เย่ว์เย่ว์พูดอย่างตื่นเต้น “เย่จัว ไม่นึกเลยว่าเราจะมีรสนิยมตรงกันขนาดนี้!” เฟิงเชี่ยนเชี่ยนนอนอยู่บนเตียงขณะมาสก์หน้า เมื่อได้ยินเย่จัวกับหลี่เย่ว์เย่ว์คุยกันเรื่องหม่าล่าทั่ง เธอก็รู้สึกคลื่นไส้จนอยากจะอาเจียน นั่นไงล่ะ สมกับที่เป็นคนบ้านนอกสองคนที่มาจากป่าเขาจริงๆ พวกเขากินอาหารขยะราคาถูกและไม่ถูกสุขลักษณะอย่างหม่าล่าทั่งได้ลงคอ! เฟิงเชี่ยนเชี่ยนกดแผ่นมาสก์หน้าให้เข้าที่แล้วเรียก “เสี่ยวมาน” “มีอะไรเหรอ เชี่ยนเชี่ยน?” เฟิงเชี่ยนเชี่ยนกล่าวอย่างราบเรียบ “ฉันยังมีคูปองร้านอาหารมิชลินสามดาวอยู่อีกสองใบ พรุ่งนี้เย็นเธอไปกินเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ! ฉันเลี้ยงเอง!” เฟิงเชี่ยนเชี่ยนพูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก ไป๋เสี่ยวมานตกใจมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น นั่นมันร้านอาหารมิชลินสามดาวเลยนะ! ร้านอาหารมิชลินสามดาวไม่เพียงแต่จะมีค่าใช้จ่ายต่อหัวสูงกว่าหมื่นหยวน แต่ยังรับเฉพาะลูกค้าที่จองล่วงหน้าเท่านั้นด้วย ไป๋เสี่ยวมานเคยไปแค่ร้านระดับหนึ่งดาวเท่านั้น แม้แต่สองดาวหรือสามดาวเธอยังไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลย