บทที่ 440: 123: ขยะ, หลินเจ๋อพบข้อมูลของแม่ผู้ให้กำเนิดแล้ว! 1 “เย่... เย่เจาก?” เฟิ่งเซียนเซียนถึงกับชะงักค้าง เธอได้ยินผิดไปหรือเปล่า? พวกศาสตราจารย์ไม่ได้มาที่นี่เพื่อตามหาเธอหรอกเหรอ? ทำไมพวกเขาถึงเรียกชื่อเย่เจากันล่ะ? ในขณะนั้น ใบหน้าของเฟิ่งเซียนเซียนพลันแข็งทื่อ และมีหยดเหงื่อซึมออกมาตามแผ่นหลัง เธอต้องได้ยินผิดไปแน่ๆ! เธอต้องหูฝาดไปเอง! เย่เจาก็แค่เด็กบ้านนอกที่มาจากสถานที่เล็กๆ ถ้าถามหาผลการเรียนก็ไม่มี ถ้าถามหาปูมหลังครอบครัวก็ยิ่งไม่มีเข้าไปใหญ่ พวกศาสตราจารย์ไม่มีทางมาหาเย่เจากอย่างแน่นอน! เมื่อเห็นว่าเฟิ่งเซียนเซียนไม่ยอมพูดอะไรอยู่นาน ศาสตราจารย์วัยกลางคนที่มีศีรษะล้านก็มองเข้าไปในห้องพักแล้วเอ่ยถามว่า “สวัสดีนักศึกษา ครูขอถามหน่อยว่านักศึกษาเย่เจากพักอยู่ที่ห้องนี้ใช่ไหม?” เย่เจาก! เป็นเย่เจากจริงๆ ด้วย ทำไมถึงเป็นเย่เจากไปได้? เฟิ่งเซียนเซียนก้มหน้าลง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม ไม่! พวกศาสตราจารย์จะเจอเย่เจากไม่ได้! คนอื่นๆ ในหอพักต่างก็คิดว่าพวกศาสตราจารย์มาหาเธอ เธอถึงกับเติมหน้าแต่งเมคอัพมาอย่างดี ถ้าพวกเขารู้ว่าศาสตราจารย์ไม่ได้มาหาเธอ แต่มาหาเย่เจากแทน แล้วเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? เฟิ่งเซียนเซียนเงยหน้าขึ้นและกำลังจะบอกว่าเธอไม่รู้จักเย่เจาก แต่ในจังหวะนั้นเอง หลี่เยว่เยว่ก็วิ่งพรวดออกมาแล้วพูดด้วยความตื่นเต้นว่า “อยู่ค่ะ! อยู่! เย่เจากพักอยู่ที่ห้องนี้ค่ะ!” หลี่เยว่เยว่ชอบเย่เจากมาก เมื่อเธอรู้ว่าพวกศาสตราจารย์มาที่นี่เพื่อตามหาเย่เจาก หลี่เยว่เยว่ก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ! เธอรู้อยู่แล้วว่าเย่เจากนั้นไม่ธรรมดา นังหลี่เยว่เยว่บ้า! ในเวลานี้ เฟิ่งเซียนเซียนแทบอยากจะฉีกหลี่เยว่เยว่ออกเป็นชิ้นๆ สีหน้าของเธอดูแย่ถึงขีดสุด เมื่อได้ยินดังนั้น ศาสตราจารย์หัวล้านก็เอ่ยด้วยความดีใจว่า “นักศึกษา ช่วยตามเย่เจากมาให้พวกเราหน่อยได้ไหม?” “ได้ค่ะ ได้เลย!” หลี่เยว่เยว่พยักหน้าอย่างรวดเร็ว “รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวหนูไปเรียกเย่เจากมาให้เดี๋ยวนี้เลย!” “ขอบใจมากนะ” เฟิ่งเซียนเซียนยืนนิ่งอยู่กับที่ จะเดินหนีไปก็ไม่ดี แต่จะอยู่ต่อก็ยิ่งน่าอึดอัดใจมากกว่าเดิม ในที่สุดเธอก็ทำได้เพียงเดินกลับเข้าไปในห้องพัก เธอไม่คิดเลยว่าเย่เจากจะทำให้เธอต้องอับอายขายหน้าตั้งแต่วันแรกแบบนี้! เย่เจากมีสิทธิ์อะไร? ไม่ใช่ว่ายัยนั่นก็แค่เด็กสาวหน้าตาดีที่ด้อยกว่าเธอในทุกๆ ด้านหรอกเหรอ? หลี่เยว่เยว่วิ่งเข้าไปข้างใน “เย่เจาก เย่เจาก! พวกศาสตราจารย์ข้างนอกนั่นมาหาเธอแน่ะ! ออกไปหาพวกเขาหน่อยสิ!” เย่เจากเพิ่งจะเช็ดผมเสร็จและกำลังจะเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อเข้าเว็บไซต์เทคโนโลยี “พวกเขามาหาฉันเหรอ?” อะไรนะ? มาหาเย่เจากงั้นเหรอ? คนพวกนั้นไม่ได้มาหาเฟิ่งเซียนเซียนหรอกเหรอ? เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋เสี่ยวหมานก็ถึงกับอึ้งไปเลย! เย่เจากไม่มีอะไรโดดเด่นสักอย่าง ทำไมพวกศาสตราจารย์ถึงต้องมาหาเธอด้วย? เย่เจากมีดีอะไรถึงขนาดที่ศาสตราจารย์ต้องมาตามหาด้วยตัวเองถึงที่นี่? ไป๋เสี่ยวหมานเงยหน้ามองหลี่เยว่เยว่ “หลี่เยว่เยว่ เลิกล้อเล่นได้แล้ว! ศาสตราจารย์พวกนั้นเขามาหาเซียนเซียนชัดๆ! มันจะไปเกี่ยวกับเย่เจากได้ยังไง!” “ฉันไม่ได้ล้อเล่น! ศาสตราจารย์พวกนั้นเขามาหาเย่เจากจริงๆ! พวกเธอเข้าใจผิดกันไปเองต่างหาก!” หลี่เยว่เยว่กล่าวต่อ “เย่เจาก รีบเข้าไปเปลี่ยนชุดเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปบอกพวกศาสตราจารย์ให้รอแป๊บหนึ่ง” ตอนนี้เย่เจากสวมเพียงชุดนอน และข้างในก็ไม่ได้ใส่อะไรเลย มันไม่เหมาะสมแน่ๆ ที่จะออกไปทั้งอย่างนั้น เย่เจากเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ฝากด้วยนะเยว่เยว่” “ไม่มีปัญหา!” หลี่เยว่เยว่โบกมือแล้วเดินออกไปที่ประตู เย่เจากหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน สามนาทีต่อมา เธอก็ปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องพัก มีคนยืนรออยู่ข้างนอกทั้งหมดหกคน เมื่อศาสตราจารย์หัวล้านเห็นเย่เจากเดินออกมา เขาก็ตื่นเต้นมาก “นักศึกษาเย่! ในที่สุดพวกเราก็ได้เจอตัวจริงเสียที! ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนนะ ครูชื่อหม่าไห่เซิน เป็นศาสตราจารย์จากภาควิชาฟิสิกส์!” “นักศึกษาเย่ ครูชื่อเฟิ่งโย่วจือ เป็นศาสตราจารย์จากสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี!” “หลีกไป! หลีกไปหน่อย!” ศาสตราจารย์สวมแว่นคนหนึ่งเบียดตัวขึ้นมาด้านหน้า “นักศึกษาเย่ ครูชื่อเจิ้งจื่อหลง เป็นศาสตราจารย์จากคณะแพทยศาสตร์ ครูได้ยินมาว่านักศึกษาเย่มีความรู้ความสามารถด้านการแพทย์ที่ลึกซึ้งมาก ทางคณะแพทยศาสตร์ของเราเพิ่งจะมีการทดลองตัวหนึ่ง ครูเลยอยากจะรู้ว่าพอจะมีเกียรติเชิญนักศึกษาเย่ไปเข้าร่วมด้วยได้ไหม?” “ทำไมเย่เจากต้องไปร่วมการทดลองของคณะแพทย์คุณด้วยล่ะ? นักศึกษาเย่เป็นคนเดียวที่ได้คะแนนเต็มในสายวิทย์นะ! เธอควรจะมาร่วมงานวิจัยในภาควิชาคณิตศาสตร์ของเราต่างหาก! นักศึกษาเย่ ครูชื่อหยินเสวียหมิง เป็นศาสตราจารย์จากภาควิชาคณิตศาสตร์!” “ตาหยิน คุณพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ! ผมก็มาจากภาควิชาฟิสิกส์เหมือนกัน! ตามที่คุณพูดมา นักศึกษาเย่ควรจะเข้าร่วมการทดลองในภาควิชาฟิสิกส์ของพวกเราสิถึงจะถูก!” ศาสตราจารย์หลายคนถกเถียงกันจนหน้าดำหน้าแดง จนเบียดคณบดีจากคณะชีววิทยาศาสตร์และคณะวิทยาการสารสนเทศและเทคโนโลยีไปอยู่ข้างหลัง เมื่อเห็นว่าทั้งกลุ่มกำลังจะเริ่มทะเลาะกัน เย่เจาก็เอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉยว่า “ศาสตราจารย์เฟิ่ง ศาสตราจารย์เจิ้ง ศาสตราจารย์หม่า ศาสตราจารย์หยิน คณบดีจาง คณบดีหลิว ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับยืนคุยกันนะคะ เราลงไปคุยกันข้างล่างดีไหมคะ?” “ได้เลย! ไปคุยกันที่ห้องประชุมเถอะ!” กลุ่มคนเดินลงไปข้างล่างด้วยท่าทางที่ดูยิ่งใหญ่และเป็นทางการอย่างมาก