บทที่ 604: ตบหน้าอย่างแรง ช่างเป็นภาพที่รุ่งโรจน์! 6 “ตกลงค่ะ” ป้าจางพยักหน้าแล้วเดินตรงไปยังลานทางทิศตะวันออก หลินจินเฉิงมาถึงอย่างรวดเร็ว “มีเรื่องอะไรหรือครับ?” ใบหน้าของคุณย่าหลินเคร่งขรึม “ลูกสาวของแกพาคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเข้ามาในบ้าน ในฐานะพ่อ แกจะไม่เข้าไปก้าวก่ายหน่อยหรือ?” “แม่ครับ!” หลินจินเฉิงพยายามสะกดกลั้นความโกรธในใจ “นั่นไม่ใช่คนไม่มีหัวนอนปลายเท้า เธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเสี่ยวจั๋ว! และเธอก็เป็นแขกของเรา!” คุณย่าหลินกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด “ลูกสาวของคนเลี้ยงสัตว์กล้าดียังไงมาเรียกตัวเองว่าแขก? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มาตรฐานของตระกูลหลินเราต่ำลงขนาดนี้? คนประเภทเดียวกันมักจะดึงดูดพวกเดียวกัน! การคลุกคลีอยู่กับคนประเภทนี้ทั้งวันทั้งคืน ไม่ช้าก็เร็วลูกสาวแกจะพาอาเจ๋อหลงผิดไปด้วย!” คุณย่าหลินให้ความสำคัญกับสังคมของคนรุ่นหลังเป็นอย่างมาก นางเชื่อว่าการคบเพื่อนก็เหมือนกับการมองหาคู่ครอง คนจนไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นเพื่อนกับคนรวย เพราะคนจนไม่มีทางเข้าถึงระดับเดียวกับคนรวยได้ “ในหมู่เพื่อนฝูง ไม่ฉันกลืนกินเธอ เธอก็ต้องกลืนกินฉัน” สังคมที่ต่างกันย่อมมองเห็นโลกที่ต่างกัน “หากคนรวยถูกคนจนกลืนกิน ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาก็จะกลายเป็นคนจน” หลินจินเฉิงมองไปที่คุณย่าหลินแล้วกล่าวว่า “แม่ต้องการจะบีบบังคับให้ครอบครัวเราสี่คนย้ายออกไปจากบ้านหลังนี้ใช่ไหมครับ?” หลินจินเฉิงมีพี่น้องสี่คน ยกเว้นหลินชิ่งสวนที่อยู่ต่างประเทศตลอดทั้งปี พี่น้องอีกสามคนต่างแยกย้ายกันไปอยู่ตามทิศตะวันออกเฉียงใต้และตะวันตกของประเทศ มีเพียงเขาเท่านั้นที่ยังคงอยู่ในเมืองหลวงซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือ เหตุผลที่เขาอดทนไม่ย้ายออกไปพร้อมกับเย่ซูและลูกๆ ก็เพราะที่นี่เป็นบ้านเก่าของตระกูลหลิน เป็นสถานที่ที่นายท่านหลินทิ้งไว้ให้ ก่อนนายท่านหลินจะเสียชีวิต ท่านได้กำชับเขาไว้ว่าต้องดูแลคฤหาสน์ตระกูลหลินและคุณย่าหลินให้ดี ประการที่สอง ก็เพื่อให้คุณย่าหลินได้ช่วยเลี้ยงดูหลินเจ๋อ แต่ถ้าคุณย่าหลินยังคงทำตัวเช่นนี้ เขาจะพาเย่ซูและคนอื่นๆ ออกไปทันที คุณย่าหลินตะลึงงัน “แกพูดว่าอะไรนะ?” หลินจินเฉิงกล่าว “ผมบอกว่า ถ้าแม่ยังเข้ามาวุ่นวายกับเรื่องในครอบครัวเราสี่คนอีก ผมจะย้ายออกจากบ้านหลังนี้ทันที” ใบหน้าของคุณย่าหลินซีดเผือดลงในฉับพลัน นางไม่อยากจะเชื่อว่าหลินจินเฉิงจะกล้าพูดคำพูดที่เนรคุณเช่นนี้กับนาง นางทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัวของหลินจินเฉิงเองแท้ๆ แต่หลินจินเฉิงนอกจากจะไม่เห็นค่าในความหวังดีของนางแล้ว เขายังทำรุนแรงกับนางแบบนี้อีก คุณย่าหลินโกรธจนร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว หลังจากหลินจินเฉิงเดินจากไป ป้าจางก็รีบเข้ามาปลอบคุณย่าหลิน “คุณท่าน อย่าโกรธไปเลยค่ะ จินเฉิงเป็นเด็กกตัญญู เรื่องนี้ต้องมีผู้หญิงปากหอยปากปูคอยยุแยงตะแคงรั่วแน่ๆ! ไม่อย่างนั้นเขาไม่มีทางพูดจาร้ายกาจแบบนี้ออกมาหรอกค่ะ” ผู้หญิงที่ชอบนินทาคนนั้นหมายถึงใคร? ย่อมเป็นเย่ซูแน่นอน! คุณย่าหลินทุบอกตัวเอง “ฉันไม่น่าปล่อยให้เขาไปหยุนจิงในปีนั้นเลย! เย่ซู นังผู้หญิงคนนั้น เธอจะต้องได้รับกรรม!” คุณย่าหลินรู้สึกเสียใจมากในตอนนี้ ทำไมตอนนั้นนางถึงไม่เด็ดขาดกว่านี้ และบังคับให้หลินจินเฉิงกับเฟิ่งเชียนฮวาจดทะเบียนสมรสกันให้รู้แล้วรู้รอด เมื่อเห็นคุณย่าหลินเป็นเช่นนี้ มุมปากของป้าจางก็ยกยิ้มขึ้น อีกด้านหนึ่ง บ้านตระกูลเฟิ่ง ตั้งแต่เฟิ่งเชียนฮวากลับมาที่บ้านตระกูลเฟิ่ง นางก็เอาแต่ปั้นหน้ายักษ์ นางไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งลูกสาวของนางจะพ่ายแพ้ให้กับลูกนอกสมรสของเย่ซู น่าอับอาย! มันน่าอับอายขายหน้าเหลือเกิน! เฟิ่งเซี่ยนเซี่ยนมองเฟิ่งเชียนฮวาอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง ผ่านไปครู่ใหญ่ เฟิ่งเซี่ยนเซี่ยนจึงรวบรวมความกล้าแล้วพูดว่า “แม่คะ...” เฟิ่งเชียนฮวาเงยหน้ามองเฟิ่งเซี่ยนเซี่ยน “ลูกรู้ไหมว่าลูกทำอะไรผิด?” เฟิ่งเซี่ยนเซี่ยนไม่ได้พูดอะไร เธอพยายามอย่างหนักตั้งแต่เด็กเพื่อให้ได้ตามมาตรฐานของเฟิ่งเชียนฮวา นอกจากที่โรงเรียนแล้ว ปกติเธอมักจะพักผ่อนอยู่ที่บ้านและแทบไม่มีพื้นที่ส่วนตัวเลย นั่นก็เพราะเธอต้องยุ่งอยู่กับการเข้าคอร์สฝึกอบรมสารพัดอย่าง และเวลาที่เสียไปก็ไม่เคยทรยศเธอ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เฟิ่งเซี่ยนเซี่ยนเป็น "ลูกบ้านอื่น" ที่พ่อแม่คนอื่นๆ มักจะหยิบยกมาอ้างถึงเสมอ เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้อันดับสามของเมือง เธอได้รับรางวัลอันดับสามด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัย เธอสอบผ่านระดับเก้าของหมากล้อม เธอเชี่ยวชาญทั้งดนตรี หมากล้อม อักษรศิลป์ และภาพวาด ทั้งยังสามารถพูดภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศสได้ เธอคิดว่าตัวเองโดดเด่นมากพอแล้ว แต่นั่นยังไม่เพียงพอ ใครจะไปคิดว่าเย่จั๋วจะเป็นถึงด็อกเตอร์ YC แห่งโลกวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี? “ความผิดของลูกก็คือลูกไม่โดดเด่นเท่าเย่จั๋ว!” เฟิ่งเชียนฮวามองเฟิ่งเซี่ยนเซี่ยนและพูดด้วยใบหน้ามืดมน “ลูกเป็นลูกสาวของแม่ เฟิ่งเชียนฮวา แม่จะไม่ยอมให้ลูกด้อยกว่าคนอื่น!” โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคนคนนั้นคือลูกสาวของเย่ซู! ทำไมนังเย่ซูคนนั้นต้องคอยข่มนางไปเสียทุกเรื่อง? เฟิ่งเชียนฮวาไม่ยอมรับเรื่องนี้เด็ดขาด! ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเฟิ่งเซี่ยนเซี่ยนก็พูดออกมาว่า “แม่คะ หนูรู้แล้วค่ะว่าหนูผิด! ต่อไปหนูจะพยายามให้หนักขึ้น!” เฟิ่งเชียนฮวากล่าวว่า “แม่วางแผนจะให้ลูกเข้าเรียนในโรงเรียนฝึกอบรมกุลสตรี” โรงเรียนฝึกอบรมกุลสตรีงั้นหรือ?