บทที่ 603: 144: ตบหน้าอย่างรุนแรง รัศมีเจิดจรัสไร้ขีดจำกัด! 5 “ตกลงค่ะๆ! ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณคุณป้านะคะ!” หลี่เยว่เยว่เป็นคนตรงไปตรงมาและไม่เคยพูดอ้อมค้อม พวกเขากลับไปด้วยกัน วันนี้มีคนขับรถขับมารับ เป็นรถลินคอล์นรุ่นฐานล้อยาว เมื่อเห็นรถคันนี้ หลี่เยว่เยว่ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เพราะราคารถลินคอล์นคันนี้อยู่ที่ประมาณเลขแปดหลัก หลี่เยว่เยว่อดไม่ได้ที่จะนึกถึงวันแรกที่เธอได้พบกับเย่เฉา ตอนนั้นเย่เฉาบอกว่าลุงของเธอเป็นพนักงานส่งของ และแม่ของเธอทำธุรกิจอาหาร ส่วนพ่อที่กลับมาในภายหลัง เย่เฉาบอกว่าเขาขายเฟอร์นิเจอร์ หากสถานการณ์เป็นไปตามที่เย่เฉาพูดจริงๆ ครอบครัวของพวกเขาจะซื้อรถลินคอล์นไหวหรือ? จะมีเงินจ้างคนขับรถหรือ? ดูเหมือนว่าเพื่อนร่วมห้องของเธอคนนี้จะชอบทำตัวติดดินและไม่โอ้อวดเสียจริง คนขับรถเปิดประตูให้ เย่เฉาและหลี่เยว่เยว่นั่งที่เบาะหลัง ส่วนหลินเจ๋อ เย่ซู และหลินจินเฉิงนั่งอยู่ที่เบาะหน้า ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลหลิน เย่เฉาจูงมือหลี่เยว่เยว่พร้อมกับแนะนำส่วนต่างๆ ของคฤหาสน์ให้เธอฟัง “ฉันพักอยู่ที่ปีกตะวันออกกับพ่อแม่และพี่ชาย ส่วนคุณอาสี่พักอยู่ที่ปีกเหนือชั่วคราว และคุณย่าพักอยู่ที่ปีกตะวันตกค่ะ” หลี่เยว่เยว่ถามด้วยความประหลาดใจ “เธอมีคุณย่าด้วยเหรอ?” “อืม” เย่เฉาพูดต่อ “ท่านเป็นคนเลี้ยงพี่ชายฉันมาค่ะ” ช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน ในตอนนั้นเอง ป้าจางก็กำลังพยุงหญิงชราหลินเดินตรงมาทางนี้ “นั่นคุณย่าของเธอใช่ไหม?” หลี่เยว่เยว่ถาม เย่เฉาพยักหน้าเล็กน้อยและลดเสียงต่ำลง “คุณย่าของฉันก็เหมือนกับเฟิงเซียนเซียนนั่นแหละ ท่านค่อนข้างจะดูถูกคนนิดหน่อย ถ้าหลังจากนี้ท่านพูดอะไรที่ไม่เข้าหู ก็อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ” “อ๋อ...” หลังจากพูดจบ เย่เฉาก็พาหลี่เยว่เยว่ไปหาหญิงชราหลิน “คุณย่าคะ นี่คือเพื่อนร่วมชั้นของหนู หลี่เยว่เยว่ค่ะ” ไม่ว่าหญิงชราหลินจะเกลียดเย่เฉามากแค่ไหน เธอก็จะไม่แสดงออกมาต่อหน้าคนนอก เพราะอย่างไรเสียก็ต้องคำนึงถึงหน้าตาของตระกูลเป็นสำคัญ ยิ่งไปกว่านั้น คนคนนี้ยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเย่เฉา ในเมื่อเย่เฉามีฐานะเป็นหมอ บางทีหลี่เยว่เยว่อาจจะเป็นหมอด้วยเหมือนกัน! คนในวงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีนั้นไม่ควรไปล่วงเกิน เผื่อว่าเธอจะสามารถใช้เส้นสายช่วยเฟิงเซียนเซียนสร้างเครือข่ายความสัมพันธ์ได้ “สวัสดีค่ะคุณย่า” หลี่เยว่เยว่ทักทาย “สวัสดีจ๊ะ” หญิงชราหลินพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มใจดีปรากฏบนใบหน้า “หนูเป็นเพื่อนร่วมชั้นมหาวิทยาลัยกับเฉาเฉาเหรอ?” “ใช่ค่ะ” หลี่เยว่เยว่รู้สึกว่าหญิงชราหลินเป็นหญิงชราที่ใจดีมาก ซึ่งดูจะแตกต่างจากที่เย่เฉาบรรยายไว้เล็กน้อย หรือว่าระหว่างย่ากับหลานจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันหรือเปล่านะ? “ถ้าอย่างนั้นหนูคงจะเป็นผู้มีความสามารถในวงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีด้วยใช่ไหม?” หญิงชราหลินถามต่อ หลี่เยว่เยว่ส่ายหัวด้วยความขัดเขิน “หนูไม่ได้ฉลาดเหมือนเฉาเฉาหรอกค่ะ” ไม่ได้อยู่ในวงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีงั้นเหรอ? รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงชราหลินจางหายไปเล็กน้อย เธอถามต่อว่า “แล้วหนูเป็นคนที่ไหนล่ะ?” “หนูมาจากเขตทุ่งหญ้าค่ะ” ทุ่งหญ้า? นั่นมันไม่ใช่ดินแดนป่าเถื่อนหรอกหรือ? “แล้วพ่อแม่ของหนูทำงานอะไรล่ะ?” หลี่เยว่เยว่ตอบว่า “ที่บ้านเลี้ยงแกะค่ะ พ่อแม่ของหนูก็เลี้ยงแกะเหมือนกัน” เลี้ยงแกะ? นั่นมันก็แค่คนเลี้ยงสัตว์ไม่ใช่เหรอ? รอยยิ้มอันน้อยนิดบนใบหน้าของหญิงชราหลินหายวับไปในพริบตาเดียว เย่เฉานี่มันสุนัขขี้เรื้อนที่เปลี่ยนนิสัยไม่ได้จริงๆ! ทั้งที่ได้ก้าวเข้ามาอยู่ในแวดวงสังคมชั้นสูง แถมยังเป็นถึงหมอผู้ยิ่งใหญ่ แต่กลับไปคลุกคลีอยู่กับลูกสาวคนเลี้ยงสัตว์ แถมยังกล้าเชิญมาที่บ้านอีก! ไม่กลัวว่าจะทำให้ธรณีประตูบ้านตระกูลหลินแปดเปื้อนเลยหรือไง เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด แมวป่าก็คือแมวป่า! ต่อให้สวมฉลองพระองค์มังกร ก็ดูไม่เหมือนมกุฎราชกุมารอยู่ดี! ช่างน่าอับอายเหลือเกิน เมื่อเห็นสีหน้าของหญิงชราหลินที่เปลี่ยนไปไวยิ่งกว่าการพลิกหน้าหนังสือ หลี่เยว่เยว่ก็ถึงกับอึ้ง ตอนแรกเธอนึกว่าเย่เฉามีเรื่องเข้าใจผิดกับคุณย่า แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าสิ่งที่เย่เฉาพูดไว้นั้นถูกต้องที่สุดแล้ว ย่าแก่คนนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน! หลี่เยว่เยว่กระตุกแขนเสื้อเย่เฉา เย่เฉาจึงพูดขึ้นว่า “หนูขอพาเพื่อนกลับไปที่ปีกตะวันออกก่อนนะคะ” หลังจากพูดจบ เธอก็ดึงมือหลี่เยว่เยว่และเดินไปอีกด้านหนึ่ง เมื่อเดินมาจนลับหลังหญิงชราหลินแล้ว หลี่เยว่เยว่ก็ตบอกตัวเองแล้วพูดว่า “ให้ตายสิ! เฉาเฉา คุณย่าของเธอน่ากลัวเกินไปแล้ว!” โหนกแก้มของหญิงชราหลินนั้นสูงมาก แถมท่านยังชราจนไม่มีคอลลาเจนหลงเหลืออยู่บนใบหน้า ทันทีที่ปั้นหน้าบึ้งตึง มันจึงดูน่ากลัวอย่างยิ่ง “ท่านเป็นคุณย่าแท้ๆ ของเธอจริงเหรอ?” เย่เฉาพยักหน้าเล็กน้อย “อืม ของแท้แน่นอนค่ะ” หลี่เยว่เยว่ถอนหายใจ “ถ้าอย่างนั้นมันก็เป็นปาฏิหาริย์จริงๆ ที่พี่ชายของเธอไม่ได้ถูกท่านเลี้ยงจนเสียคน!” ว่ากันว่าลูกไม้มักจะหล่นไม่ไกลต้น เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริงๆ ที่หลินเจ๋อยังสามารถเติบโตมาได้อย่างโดดเด่นภายใต้การสั่งสอนของหญิงชราหลิน! “ฉันก็คิดว่าพี่ชายฉันลำบากมาไม่น้อยเหมือนกันค่ะ” หลินเจ๋ออยู่ข้างกายหญิงชราหลินมานานถึงสิบเก้าปี มันเป็นปาฏิหาริย์จริงๆ ที่เขาไม่ได้รับอิทธิพลนิสัยแย่ๆ มาจากเธอ ... หญิงชราหลินมองตามทิศทางที่เย่เฉาและหลี่เยว่เยว่เดินจากไปพร้อมกับขมวดคิ้ว หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เธอก็หันไปมองป้าจาง “ไปเรียกจินเฉิงมาหาฉันเดี๋ยวนี้!”