บทที่ 709: การแสดงชุดใหญ่ ตบหน้าซ่งเฉินยวี่! 4 เย่หลางหัวโบกมือเลิกรา “ฉันดื่มไม่ไหวแล้วล่ะ” ซีเว่ยเยว่ยังคงกล่าวต่อไปว่า “ต่อให้เห็นแก่พี่ฮาล์ฟมูน คุณอาเพิ่มอีกสักนิดเถอะค่ะ เกิดวันหนึ่งพี่ฮาล์ฟมูนกลับมาแล้วร่างกายคุณอาทรุดโทรมไปจะทำยังไงคะ? แล้วหนูควรจะทำยังไงดี?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่หลางหัวก็รีบคว้าถ้วยในมือของซีเว่ยเยว่มา แล้วดื่มรังนกเข้าไปจนหมดเกลี้ยง ซีเว่ยเยว่หรี่ตาลง แววตาเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของเธอ มันไม่ผิดเลยที่จะบอกว่าเย่หลางหัวนั้นต่ำยิ่งกว่าสุนัขเสียอีก เธอดีต่อเย่หลางหัวถึงเพียงนี้ แต่กลับยังสู้ยัยฮาล์ฟมูนที่ตายไปแล้วไม่ได้ เธอพยายามหว่านล้อมให้เย่หลางหัวดื่มรังนกแทบตาย แต่อีกฝ่ายกลับปฏิเสธไม่ยอมดื่มแม้แต่คำเดียว แต่พออ้างถึงฮาล์ฟมูน เย่หลางหัวกลับหยิบถ้วยขึ้นมาดื่มจนหมดสิ้น นี่เธอแย่ยิ่งกว่าคนตายงั้นหรือ? หากไม่ใช่เพราะเย่หลางหัวยังมีประโยชน์อยู่ละก็ เธอคงไม่ยอมมาปรนนิบัติผู้หญิงสติไม่ดีคนนี้อย่างไม่ลืมหูลืมตาแบบนี้หรอก หลังจากดื่มรังนกเสร็จ เย่หลางหัวก็วางถ้วยลงแล้วเงยหน้ามองซีเว่ยเยว่ “นี่ก็ดึกมากแล้ว เว่ยเยว่ เธอควรกลับไปพักผ่อนได้แล้วนะ” ซีเว่ยเยว่กุมมือเย่หลางหัวไว้ “คุณอาคะ หนูยังอยากอยู่เป็นเพื่อนคุณอาอีกสักพักค่ะ” เย่หลางหัวตบหลังมือซีเว่ยเยว่เบาๆ “กลับไปเถอะ ฉันเองก็ต้องพักผ่อนเหมือนกัน” “ตกลงค่ะ” ซีเว่ยเยว่พยักหน้าและลุกขึ้นจากเก้าอี้ “ถ้าอย่างนั้นคุณอาพักผ่อนแต่หัวค่ำนะคะ หนูไม่รบกวนแล้วค่ะ” เย่หลางหัวเดินมาส่งซีเว่ยเยว่ที่หน้าประตู ทางด้านนี้ ซีเว่ยเยว่เพิ่งเดินออกมาจากลานบ้านของเย่หลางหัว หยางเจียวก็เดินออกมาจากที่ไกลๆ ไม่มากนัก “เป็นยังไงบ้าง?” ซีเว่ยเยว่ส่ายหัว “เธอได้บอกเรื่องกลุ่มการเงินซุ่นซีกับเขาหรือเปล่า?” หยางเจียวถาม “บอกแล้วค่ะ” ซีเว่ยเยว่กล่าวต่อ “แม่คะ แม่ว่าเราเดาผิดหรือเปล่า? ตระกูลเย่แห่งกลุ่มการเงินซุ่นซีอาจจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเย่หลางหัวเลยก็ได้นะ? ลองคิดดูสิคะ ถ้าตระกูลเย่แห่งกลุ่มการเงินซุ่นซีมีความเกี่ยวข้องกับเธอจริงๆ เป็นไปไม่ได้เลยที่ตระกูลเย่จะนิ่งเงียบสนิทขนาดนี้หลังจากเกิดเรื่องใหญ่โตขึ้น” หยางเจียวเองก็รู้สึกว่ามันค่อนข้างแปลก ความรักที่เย่หลางหัวมีต่อซีเว่ยเยว่นั้นไม่ใช่การเสแสร้ง ตอนนี้ฮาล์ฟมูนตัวน้อยก็ได้จากโลกนี้ไปแล้ว และซีเว่ยเยว่ก็มีหน้าตาคล้ายกับฮาล์ฟมูนตัวน้อยมาก ในปัจจุบัน ซีเว่ยเยว่คือทายาทเพียงคนเดียวของเย่หลางหัว หากเย่หลางหัวมีส่วนเกี่ยวข้องกับกลุ่มการเงินซุ่นซีจริงๆ เย่หลางหัวย่อมไม่มีทางนิ่งดูดายแน่ๆ หยางเจียวกล่าวต่อไปว่า “ต่อให้กลุ่มการเงินซุ่นซีจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเย่หลางหัว แต่เรื่องนั้นก็ยังคงเป็นความจริง! ไม่ว่าจะยังไง เราต้องเอาความลับนั้นมาจากปากเธอให้ได้!” ซีเว่ยเยว่พยักหน้ารับ ... เช้าวันรุ่งขึ้นเป็นวันแรกของปีใหม่ แม้ว่าเมื่อคืนเย่จั๋วจะนอนค่อนข้างดึก แต่เธอก็ตื่นแต่เช้าตรู่ หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ เย่จั๋วก็ไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อเลือกเสื้อผ้า แม้ว่าอุณหภูมิในเมืองหลวงจะลดลงเหลือติดลบสิบองศาเซลเซียส แต่เสื้อผ้าของเธอนั้นสามารถปรับตามอุณหภูมิได้ ดังนั้นเธอจึงสวมเพียงเสื้อผ้าบางๆ แค่สองตัวเท่านั้น วันนี้เป็นวันแรกของปีใหม่ ดังนั้น เย่จั๋ว จึงเลือกสวมเสื้อโค้ทสีแดง แขนเสื้อประดับด้วยไข่มุก ซึ่งขับเน้นไปกับต่างหูไข่มุกที่ข้างหูของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ ผิวของเธอขาวผ่องดุจหิมะ เมื่อสวมเสื้อโค้ทสีแดงที่วางอยู่บนเตียง ใบหน้าทั้งหมดของเธอก็ดูขาวใสจนแทบจะโปร่งแสง ใต้ฝ่าเท้าคือรองเท้าบูทมาร์ตินสีดำคู่หนึ่ง มันดูสวยสง่าและโฉบเฉี่ยว เย่จั๋วเพิ่งเปิดประตูออกมา เสี่ยวไป๋ก็เดินมาจากด้านข้างทันที “คนที่สวยที่สุดในจักรวาล ต้าจั๋ว สุขสันต์วันปีใหม่นะคะ ขอให้ร่ำรวยเงินทองมหาศาลเลย!” “สุขสันต์วันปีใหม่นะ” เย่จั๋วตบหัวเสี่ยวไป๋เบาๆ เสี่ยวไป๋กล่าวด้วยน้ำเสียงตัดพ้อว่า “ต้าจั๋ว ถ้าในอนาคตหนูกลายเป็นหุ่นยนต์โง่ๆ ขึ้นมา มันเป็นความผิดของพี่เลยนะคะ!” ริมฝีปากสีแดงของเย่จั๋วเผยอขึ้นเล็กน้อย “ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันติดตั้ง AI ที่แข็งแกร่งที่สุดให้เธอแล้ว ไม่ว่าเธอจะทำอะไร เธอก็ไม่มีวันกลายเป็นคนโง่หรอก” “จริงเหรอคะ?” ดวงตาของเสี่ยวไป๋เป็นประกาย เย่จั๋วกดเรียกลิฟต์ “ฉันเคยโกหกเธอที่ไหนกันล่ะ?” เสี่ยวไป๋รีบยื่นหัวเล็กๆ ที่น่ารักของมันเข้ามาหาทันที “ต้าจั๋วคะ ถ่ายรูปหนูได้ตามสบายเลยนะคะ!” เย่จั๋วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ติ๊ง— ประตูลิฟต์เปิดออก เย่จั๋วเดินเข้าไปและกดปุ่มชั้นหนึ่ง ไม่นานนัก ลิฟต์ก็มาถึงชั้นหนึ่ง “สุขสันต์วันปีใหม่ครับ/ค่ะ คุณอา!” ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เด็กน้อยห้าคนก็กรูเข้ามารุมล้อมเธอ วันนี้เป็นวันแรกของปีใหม่ เด็กน้อยทั้งห้าคนแต่งตัวกันอย่างรื่นเริง ดูเหมือนตุ๊กตานำโชคตัวน้อยๆ เลยทีเดียว “สุขสันต์วันปีใหม่จ๊ะ” เย่จั๋วสัมผัสศีรษะของเด็กน้อยทั้งห้า “คุณอาครับ ตอนเช้ามีก้อนทองด้วยนะ คุณอาอยากกินกี่ก้อนดีครับ?” “ก้อนทอง?” เย่จั๋วชะงักไปครู่หนึ่ง มันคืออะไรกันนะ? ลั่วลั่วยิ้มแล้วพูดว่า “คุณอาเป็นคนบื้อจังเลย! ขนาดก้อนทองยังไม่รู้จักเลย! ก้อนทองก็คือไข่ต้มไงล่ะครับ!” ในเมืองหลวงมีธรรมเนียมปฏิบัติอย่างหนึ่งที่นิยมเรียก "ไข่ต้ม" ในวันแรกของปีใหม่ว่า "ก้อนทอง" (หยวนเป่า) เย่จั๋วพยักหน้าเข้าใจ “ถ้าอย่างนั้น อาขอกินแค่ก้อนเดียวก็พอจ้ะ”