บทที่ 713: 159: ตบหน้าฉันต่อไป แล้วเรียกฉันว่าป๋าต่อหน้าสาธารณชนซะ! 2 คุณย่าเฉินกลอกตาใส่เฉินอวี่เยี่ยน ช่างเป็นเด็กไร้สมองเสียจริง! เธอมีหลานสาวที่ไร้สมองขนาดนี้ได้อย่างไรกัน? “อวี่เยี่ยนพูดถูกแล้วค่ะ พวกเรานั่งลงกันก่อนเถอะ” ซ่งเฉินอวี่กล่าวเสริม เนื่องจากคนจากตระกูลเฉินมาร่วมด้วย คนอื่นๆ ในห้องส่วนตัวจึงเริ่มสำรวมท่าทีมากขึ้น คุณย่าเฉินดึงเย่จั๋วให้นั่งลงข้างๆ เฉินเส้าชิง หลังจากนั่งลงแล้ว คุณย่าเฉินก็กระซิบเบาๆ ว่า “เย่จื่อ ย่าจะบอกให้นะ ยัยปลาขี้เหร่นั่นไม่ใช่คนดีอะไรเลย! หล่อนมันก็แค่ดอกบัวขาวจอมวางแผน! หลานอย่าได้ทำตัวเหมือนพี่สี่ที่โง่เขลาคนนั้น แล้วไปเปิดใจคุยกับหล่อนเชียวล่ะ!” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย “หนูทราบค่ะ” จากการที่เคยปะทะกับซ่งเฉินอวี่มาหลายต่อหลายครั้ง เธอมาย่อมรู้ดีว่าซ่งเฉินอวี่กำลังคิดอะไรอยู่ คุณย่าเฉินกลัวว่าเย่จั๋วจะโดนซ่งเฉินอวี่หลอก จึงกล่าวต่อไปว่า “เย่จื่อ หลานรู้ใช่ไหมว่ายัยปลาขี้เหร่ที่ย่าพูดถึงคือใคร?” “ทราบค่ะ” “งั้นหลานคิดว่าย่าหมายถึงใครล่ะ?” คุณย่าเฉินถามต่อ เย่จั๋วลดเสียงลง “ซ่งเฉินอวี่ใช่ไหมคะ?” “ใช่ๆๆ!” คุณย่าเฉินหัวเราะออกมาเสียงดัง “หลานรู้ใจย่าจริงๆ เย่จื่อ! ยัยปลาขี้เหร่ที่ย่าพูดถึงก็คือหล่อนนั่นแหละ! หล่อนมันก็แค่ตัวตลกที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ใส่เสื้อผ้าอะไรก็ดูขี้เหร่ไปหมด แต่ดันคิดว่าตัวเองสวยตายล่ะ! ถ้าสวยจริงๆ ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ทั้งขี้เหร่แล้วยังจะมาทำเป็นเสแสร้ง! ที่น่าขำที่สุดคือหล่อนดันเคลมว่าตัวเองเป็นสาวงามอันดับหนึ่งของวงการบันเทิงเนี่ยนะ!” ในสายตาของคุณย่าเฉิน ซ่งเฉินอวี่เทียบไม่ได้แม้แต่เส้นผมเส้นเดียวของเย่จั๋ว เธอไม่รู้เลยว่าซ่งเฉินอวี่เอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้ามาทำตัวเหนือกว่าต่อหน้าเย่จั๋ว! ถึงอย่างนั้น เฉินอวี่เยี่ยนก็ยังอยากจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย หล่อนช่างเหมือนคนเขลาเสียจริง คุณย่าเฉินกล่าวต่อว่า “เย่จื่อ ถ้าเพียงแต่พี่สี่ที่โง่เง่านั่นจะฉลาดได้สักครึ่งหนึ่งของหลานก็คงดี! ยัยปลาขี้เหร่นั่นกำลังจะหลอกขายหล่อนอยู่แล้ว แต่หล่อนยังจะไปช่วยเขานับเงินอีก! คิดถึงชื่อเสียงที่สั่งสมมาของย่า ย่าจะมีหลานสาวที่ซื่อบื้อขนาดนี้ได้ยังไงกัน!” หล่อนช่างซื่อบื้อเกินไปแล้ว! ซื่อบื้อเสียจนคุณย่าเฉินทนดูไม่ได้ เธอจึงหันไปมองว่าที่หลานสะใภ้ ผู้เป็นหญิงสาวที่สวยที่สุดในจักรวาลเพื่อล้างตาเสียหน่อย! ห้องส่วนตัวนี้ใหญ่มาก ภายในมีสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อความบันเทิงครบครัน หลังจากนั่งไปได้สักพัก ทุกคนก็เริ่มผ่อนคลายและเริ่มเคลื่อนไหวไปรอบๆ บางคนไปเล่นบิลเลียด และบางคนก็เริ่มเล่นเกม "Truth or Dare" “อยากลองเล่นปาลูกดอกดูไหม?” เฉินเส้าชิงปอกส้มแล้วยื่นให้เย่จั๋ว “เปรี้ยวนิดหน่อยนะคะ” เย่จั๋วชิมส้มแล้วหันไปมองกระดานลูกดอกที่อยู่ไม่ไกล “หมายถึงอันนั้นเหรอคะ?” “ใช่” เฉินเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อย “ไม่มีปัญหาค่ะ” เย่จั๋วยืนขึ้นและเดินตรงไปที่นั่น เฉินเส้าชิงก็ลุกขึ้นยืนตามไปด้วย กระดานลูกดอกนี้อยู่ห่างจากจุดขว้างประมาณห้าเมตร และมีความสูง 1.8 เมตร บนพื้นมีลูกดอกกองอยู่จำนวนมากซึ่งขว้างไม่เข้าเป้า การที่จะขว้างให้เข้าเป้านั้น ไม่เพียงแต่จะต้องจับทิศทางให้ถูก แต่ยังต้องมีกำลังที่เพียงพอด้วย มิฉะนั้น ต่อให้ขว้างลูกดอกออกไป ลูกดอกก็จะไม่สามารถปักติดอยู่บนกระดานได้ เย่จั๋วหยิบลูกดอกขึ้นมาหนึ่งลูกและกำลังจะขว้างออกไป ปึก! ลูกดอกลูกหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านข้าง มันเข้าเป้าแดงตรงกลางอย่างแม่นยำ มีใครบางคนชิงลงมือก่อนเธอ เย่จั๋วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและเห็นซ่งเฉินอวี่ผู้มีท่าทางอ่อนโยน เป็นอย่างที่คิด ลูกดอกนี้ถูกขว้างโดยซ่งเฉินอวี่ ซ่งเฉินอวี่ยิ้มให้เย่จั๋ว “คุณเย่ คุณก็ชอบเล่นลูกดอกเหมือนกันเหรอคะ?” “ก็งั้นๆ ค่ะ” เย่จั๋วตอบอย่างไม่ใส่ใจ งั้นๆ เหรอ? คงจะขว้างไม่ถูกเลยมากกว่ามั้ง? ลูกดอกไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงทั่วไปจะเล่นได้ง่ายๆ ซ่งเฉินอวี่เคยฝึกปาลูกดอกเพื่อการถ่ายทำภาพยนตร์มาก่อน เธอไม่คิดเลยว่ามันจะได้มาใช้ประโยชน์ในวันนี้! แถมเธอยังได้โชว์ทักษะต่อหน้าเฉินเส้าชิงอีกด้วย เฉินอวี่เยี่ยนเดินมาจากด้านข้างและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เข้าเป้ากลางเลย! เฉินอวี่ เธอเก่งมากเลยนะ!” ซ่งเฉินอวี่ยิ้มให้เฉินอวี่เยี่ยนและกล่าวอย่างถ่อมตัวว่า “ฉันก็แค่ขว้างเล่นสนุกๆ น่ะค่ะ ไม่ได้เก่งอะไรหรอก เทียบกับพวกมืออาชีพไม่ได้หรอกค่ะ” เฉินอวี่เยี่ยนกล่าวต่อว่า “ขนาดขว้างเล่นยังเข้าเป้ากลางเลย ไม่เก่งได้ยังไงล่ะ? ถ้าอย่างนั้นคนอย่างฉันไม่กลายเป็นพวกขยะไปเลยเหรอ?” เมื่อเห็นฉากนี้ คุณย่าเฉินที่อยู่ด้านข้างก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “ทำไมยัยปลาขี้เหร่นี่ถึงต้องเสนอหน้าไปทุกที่เลยนะ? ก็แค่ลูกดอกอันเดียว มันมีอะไรน่าทึ่งนักหนา!” เฉินเยว่หญิงซึ่งอยู่ข้างๆ ยิ้มแล้วกล่าวว่า “คุณย่าคะ หนูดูแล้ว ระยะการขว้างของคลับนี้ไกลกว่าระยะการแข่งขันลูกดอกมืออาชีพมากเลยนะ! ซ่งเฉินอวี่เป็นผู้หญิง การที่เธอขว้างเข้าเป้าได้ในครั้งเดียวถือว่าไม่ธรรมดาจริงๆ ค่ะ” แม้ว่าเฉินเยว่หญิงจะเป็นผู้หญิง แต่เธอก็ชอบดูการแข่งขันลูกดอกมาก เธอเคยฝึกฝนในเวลาว่างเช่นกัน แต่เธอก็ไม่ได้เก่งเท่าซ่งเฉินอวี่ คุณย่าเฉินพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา “แม่สาม เย่จื่อเป็นพี่สะใภ้ของหลานนะ ทำไมหลานถึงชอบไปยกยอคนอื่นอยู่เรื่อย?” คุณย่าเฉินไม่อยากให้เฉินเยว่หญิงเอ่ยชมซ่งเฉินอวี่เลยแม้แต่น้อย!