บทที่ 710: 159: การแสดงครั้งใหญ่ ตบหน้าซ่งเฉินอวี่! 5 ลั่วลั่วเอ่ยด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ "คุณอาครับ ผมกินก้อนทองได้ตั้งสามลูกแน่ะ! ทำไมคุณอากินแค่ลูกเดียวเองล่ะครับ?" เย่จ่าวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "ลั่วลั่ว เก่งขนาดนั้นเลยเหรอจ๊ะ?" "แน่นอนครับ!" ต้วนต้วนรู้สึกไม่ค่อยยอมรับ "กินสามลูกไม่เห็นเท่าไหร่เลย แด๊ดดี้ของหนูยังกินได้ตั้งห้าลูกแน่ะ!" "แด๊ดดี้ของผมกินได้ตั้งสิบลูก!" เย่จ่าวแย้มพริมแล้วเอ่ยว่า "เอาล่ะๆ พวกเธอทุกคนเลิกเถียงกันได้แล้ว รีบไปกินข้าวกันเถอะจ้ะ" เมื่อนั้นเจ้าตัวเล็กทั้งห้าจึงยอมยุติสงครามและเดินตามเย่จ่าวไปยังห้องอาหาร สมาชิกตระกูลหลินเกือบทุกคนตื่นกันหมดแล้ว ในเวลานี้ห้องอาหารจึงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน อาหารเช้าคือบะหมี่และไข่ต้ม หลังจากมื้อเช้าจบลง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เย่จ่าวเดินไปเปิดประตู ทันทีที่เปิดออก เธอพบเซินเส้าชิงที่ยืนอยู่ท่ามกลางหิมะจนตัวขาวโพลน หิมะด้านนอกตกหนักมาก ในตอนนี้บนศีรษะและเสื้อผ้าของเซินเส้าชิงจึงปกคลุมไปด้วยเกล็ดหิมะ "สวัสดีปีใหม่ครับ ท่านผู้นำ" "สวัสดีปีใหม่ค่ะ" เซินเส้าชิงกำลังจะก้าวเท้าเข้าประตูบ้าน แต่เย่จ่าวเอ่ยขัดขึ้นก่อน "เดี๋ยวก่อนค่ะ" "มีอะไรเหรอครับ?" เย่จ่าวเขย่งปลายเท้าขึ้นแล้วช่วยปัดหิมะออกจากผมของเซินเส้าชิง หลังจากปัดหิมะออกจนหมดแล้ว เย่จ่าวจึงพาเซินเส้าชิงเข้ามาด้านใน ในบรรดาสมาชิกตระกูลเย่ทั้งหมด เซินเส้าชิงมีลำดับอาวุโสน้อยที่สุด หากไม่นับเจ้าตัวเล็กทั้งห้า เดิมทีเขาเป็นคนเคร่งขรึมจริงจัง ไม่ว่าไปที่ไหนล้วนมีแต่คนคอยประจบเอาใจ ทว่าเมื่อมาถึงตระกูลหลิน เขายังคงต้องเป็นฝ่ายเอ่ยคำอวยพรปีใหม่ก่อน "สวัสดีปีใหม่ครับ คุณลุงหลิน" "สวัสดีปีใหม่ครับคุณลุง" "สวัสดีปีใหม่ครับคุณลุงรอง..." หลังจากทักทายลุงกับป้าแล้ว ยังมีพี่ชายอีกสิบคนและพี่ชายลูกพี่ลูกน้องอีกเก้าคน หากเป็นเมื่อก่อน คนในตระกูลหลินคงไม่ชินกับภาพนี้แน่ เพราะอย่างไรเสีย ชายคนนี้ก็คือเซินเส้าชิง แต่ในตอนนี้ ตระกูลหลินเริ่มคุ้นเคยกับมันแล้ว เย่เซินนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาพลางเล่นโทรศัพท์ หลังจากจบเกมหนึ่งเขาก็เงยหน้ามองเย่จ่าว "จ่าวจ่าว เราจะกลับอวิ๋นจิงกันเมื่อไหร่เหรอ?" เย่จ่าวตอบว่า "วันที่หกของเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติค่ะ" "โอเค" เย่เซินก้มลงเล่นโทรศัพท์ต่อ หลังจากอวยพรปีใหม่เรียบร้อยแล้ว เย่จ่าวและเซินเส้าชิงก็ออกเดินทางไปยังบ้านตระกูลเซิน พี่สาวตระกูลเซินทุกคนมารวมตัวกันในวันนี้ ในเวลานี้ทุกคนในครอบครัวกำลังนั่งคุยกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เมื่อเห็นเซินเส้าชิงพาเย่จ่าวมาด้วย เหล่าพี่สาวต่างพากันดีใจ "จ่าวจ่าวมาแล้ว!" "จ่าวจ่าว ข้างนอกหนาวไหมจ๊ะ?" เหล่าพี่สาวพากันเบียดคุณนายผู้เฒ่าเซินไปไว้ข้างๆ ไม่ต้องพูดถึงคุณนายผู้เฒ่าเซินเลย แม้แต่เซินเส้าชิงเองก็ถูกผลักออกไปไกล ถึงแม้ว่าเซินอวี่เยี่ยนจะรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้แสดงมันออกมา เธอไม่เข้าใจเลยว่าเย่จ่าวมีดีตรงไหน ถึงทำให้พี่สาวทั้งสามคนชอบเธอได้ขนาดนี้ หรือว่าคุณนายผู้เฒ่าเซินตาบอด แล้วพี่สาวทั้งสามก็ตาบอดไปด้วย? เซินเย่ว์อิงหยิบซองแดงออกมาส่งให้เย่จ่าว "จ่าวจ่าว นี่เป็นเงินขวัญถุงวันปีใหม่จ้ะ!" เซินเย่ว์หยาไม่ยอมน้อยหน้า เธอหยิบซองแดงที่หนายิ่งกว่าออกมา "จ่าวจ่าว นี่เป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากพี่รองนะจ๊ะ" เซินอวี่อิงยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ของพี่ด้วยจ้ะ" ซองแดงที่พี่สาวทั้งสามคนหยิบออกมานั้นหนาขึ้นเรื่อยๆ มีเพียงเซินอวี่เยี่ยนเท่านั้นที่ไม่ได้หยิบออกมา คุณนายผู้เฒ่าเซินมองเซินอวี่เยี่ยนด้วยความไม่พอใจ เธอรู้สึกว่าเซินอวี่เยี่ยนทำตัวไม่เหมาะสม จึงแอบส่งซองแดงของตัวเองให้เซินอวี่เยี่ยนเงียบๆ "คุณย่า ทำอะไรน่ะคะ?" เซินอวี่เยี่ยนมองคุณนายผู้เฒ่าเซิน คุณนายผู้เฒ่าเซินข่มโทสะในใจพลางกัดฟันกระซิบ "เอาไปให้เย่จื่อซะ" เมื่อนึกถึงชื่อเสียงอันเกริกไกรของตัวเองที่อุตส่าห์ช่วยเซินเส้าชิงหาหลานสะใภ้ที่โดดเด่นขนาดนี้มาได้ ทำไมเธอถึงได้มีหลานสาวแบบนี้กันนะ? ในที่สุดเซินอวี่เยี่ยนก็รู้สึกตัว เธอจำต้องเล่นตามน้ำไป จึงรับซองแดงจากคุณนายผู้เฒ่าเซินแล้วเดินไปหาเย่จ่าว "จ่าวจ่าว นี่คือน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากพี่สี่นะจ๊ะ" "ขอบคุณค่ะพี่สี่" เซินอวี่เยี่ยนยิ้มพลางเอ่ย "ไม่เป็นไรจ้ะ เราคนกันเองทั้งนั้น" สายตาที่หลุบลงของเซินอวี่เยี่ยนเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน คนกันเองงั้นเหรอ? เธออยากจะรู้นักว่าเซินเส้าชิงจะทนเย่จ่าวไปได้อีกกี่วัน คอยดูเถอะ ไม่ช้าก็เร็วเซินเส้าชิงจะต้องเลิกกับเย่จ่าวอย่างแน่นอน หลังจากเซินอวี่เยี่ยนให้ซองแดงไปแล้ว คุณนายผู้เฒ่าเซินก็จำต้องกลับไปที่ห้องเพื่อเตรียมซองแดงใหม่อีกครั้ง เธอรั้งตัวโจวเซียงเอาไว้ไม่ให้เพิ่งให้ซองแดงแก่เย่จ่าว เพื่อรอให้เธอเตรียมเสร็จแล้วค่อยให้พร้อมกัน มิฉะนั้นมันจะดูเก้อเขินเกินไปหากเธอต้องให้ซองแดงแก่เย่จ่าวเพียงลำพังทีหลัง เซินเย่ว์อิงดึงเย่จ่าวให้นั่งลงบนโซฟา "จ่าวจ่าว นี่สับปะรดของโปรดของเธอจ้ะ!" "ขอบคุณค่ะพี่สาม" เย่จ่าวเอื้อมมือไปรับสับปะรดมา "หวานไหมจ๊ะ?" เซินเย่ว์อิงถาม "หวานมากค่ะ" เย่จ่าวพยักหน้า เซินเย่ว์อิงยิ้มแล้วเอ่ยว่า "พี่รู้ว่าเธอชอบกินสับปะรด สับปะรดลูกนี้เจ้าห้าของพวกเราเป็นคนไปเลือกเองที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเมื่อเช้าวานนี้เลยนะ"