ตอนที่ 841: 184: เผาผลาญอันทรงพลัง วาดเสือไม่เหมือนกลายเป็นหมา ขี้หมา? ขยะ? คุณย่าเซินพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสงบสติอารมณ์ของตนเอง “นี่มันเหมือนกับการหาเรื่องจับผิดในจุดที่ไม่มีความผิดเลยนะ ถ้าทุกคนมองผลงานของหนูด้วยแว่นขยายเหมือนอย่างที่หนูทำล่ะก็ ในโลกนี้ก็คงแทบไม่มีภาพวาดไหนที่เรียกได้ว่าไร้ที่ติอีกแล้วล่ะ” เย่จั๋วไม่เคยรู้สึกว่าทักษะการวาดภาพของเธอนั้นเก่งกาจอะไรมากมาย เธอเพียงแค่วาดภาพเพื่อทำให้จิตใจสงบและปรับอารมณ์ของตัวเองเท่านั้น เมื่อจู่ๆ ถูกคุณย่าเซินชมเชยเช่นนั้น เย่จั๋วก็ถึงกับทำตัวไม่ถูก เธอยังจำได้ว่าตอนที่อยู่ในอีกโลกหนึ่ง เคยมีคนวิจารณ์ภาพวาดของเธอว่าวาดเสือไม่เหมือนแต่ดันไปเหมือนหมาแทน ตั้งแต่นั้นมา เธอก็ไม่เคยพูดว่าตัวเองวาดภาพเป็นอีกเลย เพราะเมื่อเทียบกับปรมาจารย์ระดับบิ๊กบอสเหล่านั้นแล้ว เธอเป็นเพียงแค่เศษขยะจริงๆ เย่จั๋วมองไปที่คุณย่าเซินแล้วถามต่อ “คุณย่าคะ นี่ล้อหนูเล่นหรือเปล่า?” ในสายตาของคุณย่าเซิน ภาพวาดของเย่จั๋วนั้นเรียกได้ว่าเป็นผลงานระดับมาสเตอร์พีซอย่างแท้จริง มันคือผลงานประเภทที่สามารถสั่นสะเทือนวงการศิลปะของจีนได้เลยทีเดียว ทว่าเจ้าของผลงานกลับยังมีท่าทีเพิกเฉย และถึงขั้นจะโยนภาพวาดนั้นทิ้งราวกับมันเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่ง นี่มันเป็นการสิ้นเปลืองพรสวรรค์ที่สวรรค์ประทานมาให้อย่างไม่เห็นคุณค่าชัดๆ! “ใครล้อหนูเล่นกัน!” คุณย่าเซินมองเย่จั๋ว “ย่าจริงจังมากนะตอนนี้! จริงจังที่สุด! จริงจังมากๆ! จั๋วจั๋ว ภาพวาดของหนูมันยอดเยี่ยมมากจริงๆ!” เย่จั๋วคิดว่าคุณย่าเซินเพียงแค่ต้องการให้กำลังใจเธอ จึงพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “แน่นอนค่ะ หนูออกจะสวยขนาดนี้ ภาพวาดของหนูจะไม่สวยได้ยังไงกัน?” คุณย่าเซินขบขันกับท่าทางของเย่จั๋วจนหัวเราะออกมาเสียงดัง “ใช่แล้ว ใช่แล้ว! แม่หนูน้อยคนสวยของเราวาดรูปเก่งที่สุดเลย!” หลังจากพูดจบ คุณย่าเซินก็กล่าวต่อ “จริงสิ จั๋วจั๋ว หนูพอจะยกภาพวาดที่หนูวาดให้ย่าสักภาพได้ไหม?” “ได้สิคะ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อยแล้วชี้ไปที่ภาพวาดบนโต๊ะ “คุณย่าคิดว่าภาพนี้ใช้ได้ไหมคะ?” ภาพวาดบนโต๊ะนั้นเห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะวาดเสร็จหมาดๆ กลิ่นหอมของน้ำหมึกยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ คุณย่าเซินมองภาพวาดตรงหน้าอย่างตั้งใจถึงขั้นหยิบแว่นตาออกมาจากกระเป๋ามาสวม ภาพรวมทั้งหมดของภาพวาดนี้สามารถอธิบายได้ด้วยคำเพียงสองคำเท่านั้น นั่นคือ ความสง่างาม องค์ประกอบของภาพถูกจัดวางอย่างมีมิติจากระยะไกลมาสู่ระยะใกล้ มีฝูงนกกระเรียนขาวบินเรียงรายอยู่สองสามแถวหน้าภูเขาที่สูงตระหง่านเสียดฟ้า มีกระท่อมมุงจากหลังหนึ่งตั้งอยู่บริเวณเชิงเขา และมีต้นเหมยสองต้นปลูกอยู่ข้างกระท่อมนั้น หิมะโปรยปางอย่างหนักอยู่บนท้องฟ้า และดอกเหมยสีแดงสดกำลังบานสะพรั่งท่ามกลางหิมะที่ขาวโพลน ทำให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกถึงความเกรงขามและน่านับถือ เมื่อมองไกลออกไปอีกเล็กน้อย ก็จะเห็นเด็กสองคนกำลังปั้นตุ๊กตาหิมะอยู่กลางหิมะ และหากมองไปไกลกว่านั้นอีก ก็จะพบกับทะเลสาบธรรมชาติ มีเรือลำหนึ่งลอยอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนทะเลสาบนั้น ด้านหน้าของเรือมีชายชรานักตกปลานั่งอยู่ แม้กระทั่งสีหน้าของชายชราคนนั้นก็ยังถูกวาดออกมาได้อย่างลึกซึ้ง ในภาพวาดทั้งหมดนี้ อย่าว่าแต่การใช้แว่นขยายเลย ต่อให้ใช้กล้องจุลทรรศน์ส่องดู เธอก็ไม่สามารถหาข้อบกพร่องได้แม้แต่จุดเดียว คุณย่าเซินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป จึงหยิกต้นขาตัวเองแรงๆ หนึ่งที มันเจ็บ เธอไม่ได้ฝันไปจริงๆ! “จั๋วจั๋ว ภาพนี้หนูจะขายเท่าไหร่เหรอ?” “ขายเหรอคะ?” เย่จั๋วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ภาพนี้ขายได้ด้วยเหรอ?” “ภาพของหนูดีขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องขายได้สิ! ไม่ใช่แค่ขายได้นะ แต่มันเป็นประเภทที่ผู้คนต้องแย่งชิงกันเพื่อให้ได้มาเลยล่ะ!” คุณย่าเซินกล่าวต่อ “จั๋วจั๋ว ย่าจะบอกหนูให้นะ ภาพวาดของหนูภาพนี้มันคือผลงานชิ้นเอกชัดๆ หนูจะยกให้ใครสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้! และหนูจะโยนมันทิ้งเหมือนขยะไม่ได้เด็ดขาด!” เย่จั๋วยิ้มแล้วตอบว่า “ตกลงค่ะ หนูจะไม่โยนมันทิ้ง” คุณย่าเซินเงยหน้าขึ้นมองเย่จั๋ว ยิ่งเธอมองเด็กสาวคนนี้มากเท่าไหร่ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้นเท่านั้น หลานสะใภ้ของเธอนี่ช่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ! เธอทั้งสู้เก่ง วาดรูปสวย เชี่ยวชาญด้านการเงิน และยังเขียนโปรแกรมได้อีกด้วย เป็นหลานสะใภ้ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในจักรวาลเลยจริงๆ ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูขัดจังหวะขึ้นอีกครั้ง “เข้ามาค่ะ” เย่จั๋วเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย วินาทีต่อมา ประตูถูกผลักเข้ามาจากด้านนอก เย่ซูเดินเข้ามาพร้อมกับจานผลไม้ “คุณป้าเซิน ทานผลไม้สักหน่อยนะคะ” “ขอบใจจ้ะอาซู” เย่ซูวางจานผลไม้ลงตรงหน้าคุณย่าเซินแล้วพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “โธ่ คุณป้าจะมาเกรงใจอะไรกับหนูคะ” เมื่อวางจานผลไม้เสร็จแล้ว เย่ซูก็ขอตัวเดินออกไป คุณย่าเซินหันไปมองเย่จั๋ว “จั๋วจั๋ว เรามาเล่นเกมกันสักตาไหม?” “ได้ค่ะ” คุณย่าเซินชอบเล่นเกมนงเย่ามาก เธอจึงมักจะจับคู่เล่นกับเย่จั๋วอยู่บ่อยๆ เย่จั๋วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดเกม และกดเชิญคุณย่าเซินเข้าร่วมทีม ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็เข้าสู่หน้าเลือกตัวละคร เย่จั๋วเลือกตัวละคร หยวนเกอ ส่วนคุณย่าเซินเล่นเป็นแค่ หลู่ปันหมายเลข 7 เท่านั้น ทว่าขณะที่เธอกำลังจะกดเลือกหลู่ปัน เธอก็พบว่าเพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งได้ชิงเลือกหลู่ปันไปเสียแล้ว คุณย่าเซินไม่ได้รีบร้อน เธอรีบงัดไม้ตายก้นหีบออกมาแล้วเริ่มพิมพ์ข้อความลงไปว่า: [ฉันเป็นเด็กประถมนะ ฉันเล่นเป็นแค่หลู่ปันหมายเลข 7 เท่านั้น แล้วหลู่ปันของฉันก็เก่งมากด้วย! ถ้าไม่ให้ฉันเล่นหลู่ปัน พวกเราแพ้แน่นอน!] เมื่อเห็นข้อความที่คุณย่าเซินส่งออกไป เย่จั๋วก็หัวเราะเบาๆ “คุณย่าเซินคะ มุกนี้ใช้ได้ผลตลอดเลยใช่ไหมคะ?”