บทที่ 855: 188: เย่จื่อเท่มาก! 1 “[ เชี้ย เย่จื่อเท่โคตรๆ ]” “[ อัดคลิปไว้เร็ว อัดคลิป! ]” “[ เสียงนี้ฟังดูเหมือนองค์ราชินีเลย ]” “[ เย่จื่อของฉันสุดยอดที่สุด ]” สีหน้าของเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เธอรู้สึกว่าเย่จ่าวโอหังเกินไปแล้ว “ในสถานการณ์ปัจจุบัน เย่จ่าวไม่มีทางช่วยตัวเองได้เลย” เธอมั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องแพ้แน่นอน! ความคิดเห็นบนหน้าจอฝั่งเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เองก็น่าสนใจมากเช่นกัน “[ พี่อี๋มาถึงทางตันแล้ว ยังจะแสร้งทำเป็นเก่งอีก! ]” “[ ตำแหน่งของพี่อี๋หลุดลอยไปแล้ว ]” “[ ขำจนจะตายอยู่แล้ว คนอย่างเธอยังกล้าคิดว่าจะชนะอีกเหรอ ]” “[ ฉันเคยคิดว่าพี่อี๋เก่งมากนะ แต่ไม่นึกเลยว่าจะแพ้ให้กับเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของเรา ]” “[ พี่อวี๋ สู้ๆ! ]” “[ พี่อวี๋ V587! ]” “[ กดไลก์ให้พี่อวี๋รัวๆ เลย ]” แฟนคลับของเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เริ่มบ้าคลั่งกันมากขึ้น พวกเขาไม่เพียงแค่ส่งข้อความในห้องไลฟ์ของเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เท่านั้น แต่ยังข้ามฝั่งมาป่วนที่หน้าจอของเย่จ่าวด้วย “[ ตำแหน่งของพี่สาวบางคนหายไปแล้วนะจ๊ะ ]” “[ ฮ่าฮ่าฮ่า! ]” “[ น่าอายชะมัด ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันคงมุดรูหนีไปแล้ว ]” “[ กระบวนท่าเดียวสยบศัตรูงั้นเหรอ? ฉันว่านั่นมันทางตายชัดๆ! ]” “[ ฝีมือก็สู้เขาไม่ได้แท้ๆ ยังจะมาทำเป็นไม่เจียมตัวอีก ไร้ยางอายจริงๆ! ]” “[ สายป่านนี้แล้วยังจะมาทำเป็นภูมิใจ ถ้าเธอยอมขอโทษเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ตอนนี้ เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์อาจจะพิจารณาให้เธอแพ้แบบไม่ดูทุเรศนักก็ได้นะ ]” “[ แฟนคลับปลาช่วยเกรงใจกันหน่อยได้ไหม? นี่มันห้องไลฟ์ของเย่จื่อนะ! ]” “[ ขอโทษเย่จื่อเดี๋ยวนี้! ]” “[ พวกคนบ้า ]” “[ เย่จื่อ อย่าไปสนใจพวกนั้นเลย ]” “[ จริงๆ เลย ไอดอลเป็นแบบไหนแฟนคลับก็เป็นแบบนั้น พี่สาวบางคนแพ้ราบคาบขนาดนี้แล้ว ยังจะมีพวกเลียแข้งเลียขาอยู่อีก! น่ารังเกียจจริงๆ! ]” “[ ฉันควรเรียกเธอว่าพี่สาวอันดับสองสิถึงจะถูก ]” “[ ใช่ๆๆ พวกประจบสอพลอนี่มันน่าขยะแขยงเกินไป ]” เมื่อเห็นว่าบรรยากาศในช่องแสดงความคิดเห็นเริ่มรุนแรงขึ้น เย่จ่าวก็ชำเลืองมองหน้าจอและเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ที่รักทั้งหลาย ไม่ต้องโกรธไปหรอก อย่างที่เขาว่ากันว่า อย่าไปเสียเวลาเถียงกับคนเขลาเลย... ป๋าชอบสั่งสอนคนด้วยการกระทำมากกว่า!” “[ รักเย่ที่สุด! ]” “[ ป๋าเย่ สู้ๆ! ]” “[ เย่พูดถูก อย่าไปเถียงกับคนโง่เลย ]” “[ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเย่ไม่ใช่คนที่จะกลัวปัญหา ]” “[ คุณคือคนที่สั่งสอนคนอื่นให้รู้จักมารยาท! ]” “[ ฉันว่ามันเหมือนคุณกำลังขายหน้ามากกว่านะ ]” สั่งสอนคนอื่นให้รู้จักมารยาทงั้นเหรอ? ใครจะสั่งสอนใครกันแน่? “รุ่นพี่คะ ฉันจะรุกฆาตแล้วนะ” เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เหลือบตาขึ้นเล็กน้อย บนหน้าจอไม่มีใครเห็นใบหน้าของเย่จ่าว เห็นเพียงมือที่สวยงามคู่หนึ่งกำลังควบคุมคีย์บอร์ดและเมาส์ ทว่าจากมือคู่นี้เพียงอย่างเดียว ก็สามารถจินตนาการได้ว่าเจ้าของมือนั้นต้องเป็นหญิงงามล่มเมืองขนาดไหน เสียงใสและเยือกเย็นดังมาจากอีกฟากของหน้าจอ “แน่ใจเหรอว่าจะรุกฆาตฉันได้?” มันเป็นเพียงน้ำเสียงที่นุ่มนวลมาก แต่มันกลับทำให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ชะงักไปครู่หนึ่ง “เรือของฉันกินตัวช้างของรุ่นพี่ไปแล้ว ขุนของรุ่นพี่ไม่มีทางไป และต้องพ่ายแพ้ต่อขุนของฉันเท่านั้น” “ดูให้ดีๆ อีกทีสิ” เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เพ่งมองสถานการณ์บนกระดานหมากรุกอย่างละเอียด ทันใดนั้นเธอก็ตระหนักได้ว่า ตัวปืนใหญ่ที่เหลืออยู่ของเย่จ่าวกำลังรอให้เธอเคลื่อนตัวเรือออกไป เรือของเธอเคลื่อนที่ไม่ได้ แต่ถ้าเรือไม่เคลื่อนออกไป เรือก็จะถูกกิน และเย่จ่าวก็จะเดินหมากรุกฆาตเธอในตาถัดไปอยู่ดี เพียงพริบตาเดียว เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ก็กลายเป็นคนที่ตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ช่องแสดงความคิดเห็นระเบิดขึ้นทันที “[ เชี้ย! เย่จื่อสุดยอดมาก! ฝั่งตรงข้ามจ๋า รู้สึกดีไหมล่ะที่โดนสั่งสอนแบบนี้? ]” “[ อันดับสองตลอดกาลยังคิดจะพลิกเกมเหรอ? ตราบใดที่มีป๋าเย่อยู่ เธอไม่มีวันได้เป็นที่หนึ่งหรอก! ]” “[ ฮ่าฮ่าฮ่า ขำจนจะขาดใจตายแล้ว ]” “[ พวกที่เต้นเร่าๆ เมื่อกี้หายไปไหนหมดแล้วล่ะ? ทำไมเงียบไปเลย? ]” “[ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเย่จื่อจะไม่ทำให้พวกเราผิดหวัง ]” “[ เย่จื่อก็ยังเป็นเย่จื่อคนเดิม! ]” “[ ข้างบนน่ะ พูดให้ถูกคือ ป๋าก็ยังเป็นป๋าคนเดิมต่างหาก ]” “[ อ๊ากกก! ฉันตื่นเต้นจนตัวจะแตกแล้ว! ]” “[ แม่งเอ๊ย โคตรเดือดเลย ]” “[ ยังจำคำพูดคลาสสิกของเย่จื่อได้ไหม? ถ้าป๋าไม่อยากแพ้ ก็ไม่มีใครทำให้ป๋าแพ้ได้ทั้งนั้น ]” “[ คุกเข่าให้ป๋าซะ ]” “[ ป๋าเย่จ๋า รับการคารวะจากเข่าของฉันไปด้วยเถอะ ]” “[ ป๋าเย่ยังคงเป็นป๋าเย่ของพวกเราเสมอ ]” “[ ตอนแรกฉันไม่ชอบหมากรุกเลย แต่พอได้ดูไลฟ์ของป๋าเย่ ฉันก็ไปสมัครเรียนหมากรุกทันที ตอนนี้ฉันกำลังจะได้เข้าสมาคมหมากรุกแล้ว ทุกคนช่วยอวยพรให้ฉันด้วยนะ ]” “[ ป๋าเย่คือความศรัทธาในชีวิตของฉัน! ]” เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไม่คาดคิดเลยว่าสถานการณ์สุดท้ายจะจบลงแบบนี้ เธอคิดมาตลอดว่าเธอจะเป็นฝ่ายชนะ แม้แต่ตอนนี้ เธอก็ยังรู้สึกว่าทั้งหมดนี้มันเหลือเชื่อเกินไป เธอแพ้ได้อย่างไร? นอกจากการถูกเย่จ่าวกินหมากแล้ว มันมีอะไรผิดพลาดตรงไหนอีก? รอยยิ้มบนใบหน้าของเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์แทบจะรักษาไว้ไม่อยู่ เป็นเพราะเธอเคยดูเย่จ่าวเล่นหมากรุกมาหลายครั้ง เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์จึงคิดว่าเธอเข้าใจชั้นเชิงของเย่จ่าวเป็นอย่างดี เธอไม่คาดคิดเลยว่าเย่จ่าวที่ดูเหมือนจะเดินหมากอย่างไม่ใส่ใจ จะแสร้งทำเป็นติดกับดักของเธออยู่เสมอ ในความเป็นจริง ขณะที่เธอกำลังติดกับดัก เย่จ่าวเองก็กำลังวางกับดักซ้อนเอาไว้เช่นกัน เธอประมาทเกินไป เธอจดจ่ออยู่กับการวางกับดักให้เย่จ่าวมากจนเกินไปจนลืมระวังอันตรายรอบตัว เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เงยหน้ามองกล้อง พยายามปรับสีหน้าให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด “รุ่นพี่เย่คะ เป็นความผิดของฉันเองที่ฝีมือยังไม่ถึงขั้นรุ่นพี่” น้ำเสียงของเย่จ่าวยังคงเย็นชา “การแพ้ชนะเป็นเรื่องปกติในสงคราม ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร” ทันทีที่พูดจบ เสียงของเย่จ่าวก็ดังขึ้นอีกครั้ง “แม้ว่าแฟนคลับจะเป็นแฟนคลับ และไอดอลก็เป็นไอดอล ทั้งสองอย่างนี้อาจจะไม่สามารถผูกโยงเข้าด้วยกันได้ทั้งหมด แต่เมื่อกี้ฉันเพิ่งตรวจสอบดูแล้ว คนที่เข้ามาโจมตีฉันและแฟนคลับในห้องไลฟ์ของฉัน คือผู้จัดการกลุ่มแฟนคลับของคุณ ฉันได้จำหมายเลขไอดีของคนเหล่านั้นไว้หมดแล้ว และจะส่งไปให้คุณในอีกสักครู่ ฉันหวังว่าหลังจากจบไลฟ์นี้ ฉันจะได้เห็นพวกเขาออกมาขอโทษพวกเราผ่านทาง Miao Yin นะ!” “อ๊ากกก! เย่จ่าวปกป้องแฟนคลับได้สุดยอดมาก!” “ป๋าเย่ ฉันรักคุณ!” “ไม่นึกเลยว่าเย่จ่าวจะออกหน้าแทนพวกเรา” “ป๋าเย่อบอุ่นจังเลย” เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไม่คิดว่าเย่จ่าวจะพูดเรื่องแบบนี้ออกมา เธอฝืนใจตอบไปว่า “ได้ค่ะรุ่นพี่ ฉันเข้าใจแล้ว” “แค่นี้แหละ” เย่จ่าวกำลังจะยื่นมือไปปิดไมโครโฟน “รุ่นพี่คะ เดี๋ยวค่พ” เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เอ่ยขัดขึ้น “มีอะไรเหรอ?” เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์พูดต่อว่า “รุ่นพี่คะ เรามาเพิ่มเพื่อนกันเถอะ ครั้งหน้าฉันจะได้ขอคำแนะนำเรื่องทักษะหมากรุกอีก” “มันไม่มีครั้งหน้าหรอก” หลังจากพูดจบ เย่จ่าวก็ไม่ได้รอให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ได้พูดอะไรต่อ และปิดการเชื่อมต่อทันที “[ เย่โคตรโหด! ]” “[ ฉันชอบคนจริงแบบเย่จัง ]” “[ เย่ ตั้งแต่นี้ไป ฉันจะเป็นแฟนคลับที่ภักดีของคุณตลอดไป ]” เย่จ่าวไลฟ์สดเล่นเกมจบหนึ่งตา จากนั้นก็ปิดไลฟ์แล้วไปอาบน้ำ เมื่อเช้านี้ เย่ซูได้เก็บกลีบกุหลาบสดจำนวนมากมาให้เธอพอดี ในเวลานี้เธอจึงได้แช่น้ำมันหอมระเหยกลีบกุหลาบอย่างสบายใจ ผิวที่ดีจำเป็นต้องได้รับการดูแล มิฉะนั้น ไม่ว่าผิวเดิมจะดีแค่ไหน มันก็สามารถเสื่อมโทรมลงได้ ในเวลาสิบโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น เย่จ่าวเดินทางมาถึงสถานที่เก่าที่หลี่ซางนัดหมายไว้ได้ตรงเวลาพอดี มันคือคาเฟ่แห่งหนึ่งใกล้กับมหาวิทยาลัยปักกิ่ง เมื่อเย่จ่าวมาถึง หลี่ซางก็นั่งรออยู่ที่ริมหน้าต่างเรียบร้อยแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะมาถึงที่นี่ได้สักพักหนึ่งแล้ว เมื่อเห็นเย่จ่าวเดินเข้ามา หลี่ซางก็รีบลุกขึ้นยืนทันที “ผู้อำนวยการเย่” “ลุงหลี่คะ”