บทที่ 850: 186: พ่ายแพ้ให้กับคู่ต่อสู้อย่างคุณหนูเย่ ฉันยอมรับโดยดุษฎี! 4 เซินยวี่เยียนร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบจะขาดใจ "แต่ฉันชอบเขาแค่คนเดียวนี่นา" ซ่งเฉินยวี่ลูบหลังเซินยวี่เยียนเบาๆ "ยวี่เยียน อย่าร้องไห้เลยนะ" "ฉันแค่... แค่ไม่ยอมรับน่ะ" ซ่งเฉินยวี่หรี่ตาลงและเอ่ยต่อไปว่า "อันที่จริง การพ่ายแพ้ให้กับคู่ต่อสู้อย่างคุณหนูเย่ก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไรหรอก" เซินยวี่เยียนสูดน้ำมูกพลางเงยหน้ามองซ่งเฉินยวี่ "ไม่ใช่เย่จั๋วหรอก" ไม่ใช่เย่จั๋วเหรอ? ความตื่นตระหนกวาบผ่านดวงตาของซ่งเฉินยวี่เพียงครู่หนึ่ง หรือว่า... ลู่ซิวจะบอกความจริงกับเซินยวี่เยียนแล้ว? แต่ลู่ซิวรับปากเธอไว้เป็นมั่นเหมาะแล้วว่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ซ่งเฉินยวี่พยายามอย่างยิ่งที่จะสงบสติอารมณ์แล้วถามต่อ "ถ้าไม่ใช่คุณหนูเย่ แล้วจะเป็นใครไปได้ล่ะ? หรือว่าลู่ซิวจะไปชอบคนอื่นเข้าแล้ว?" "อืม" เซินยวี่เยียนพยักหน้า "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นใครกันแน่ ฉันถามลู่ซิวแล้วแต่เขาไม่ยอมบอก เขาแค่บอกว่าคนๆ นั้นไม่ใช่เย่จั๋ว" เซินยวี่เยียนคิดไม่ตกจริงๆ ว่าผู้หญิงแบบไหนกันที่น่าหลงใหลถึงขนาดทำให้ลู่ซิวปฏิเสธเธอได้ ซ่งเฉินยวี่ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอรู้ดีว่าลู่ซิวจะไม่มีวันหักหลังเธอ "ที่ลู่ซิวพูดแบบนั้น ก็น่าจะเป็นเพราะต้องการปกป้องคุณหนูเย่ใช่ไหม?" เซินยวี่เยียนมองซ่งเฉินยวี่ด้วยสีหน้าฉงน ซ่งเฉินยวี่กล่าวต่อ "ยังไงเสียคุณหนูเย่ก็เป็นแฟนของนายท่านห้า และเธอก็เป็นพี่สาวคนที่สี่ของนายท่านห้า ในอนาคตคุณกับคุณหนูเย่ก็ต้องกลายเป็นครอบครัวเดียวกัน ลู่ซิวเป็นคนที่มีความรับผิดชอบมาก เขาไม่มีวันยอมให้ความรักของเขากลายเป็นภาระของคนอื่นหรอก เขาเคยบอกฉันว่าเขาจะอุทิศทั้งชีวิตเพื่อปกป้องคนที่เขาชอบ ขอแค่ได้เห็นเธอมีความสุขเขาก็พอใจแล้ว" เซินยวี่เยียนโกรธจนแทบระเบิด "เขาพูดแบบนั้นจริงๆ เหรอ?" ซ่งเฉินยวี่มองหน้าเซินยวี่เยียน "ยวี่เยียน ฉันเคยโกหกเธอเมื่อไหร่กัน?" สำหรับเซินยวี่เยียนแล้ว นอกจากซ่งเฉินยวี่จะไม่เคยโกหกเธอแล้ว อีกฝ่ายยังไม่เคยพูดปดกับใครเลยด้วยซ้ำ เซินยวี่เยียนไม่คิดเลยว่าสุดท้ายเธอก็ยังต้องพ่ายแพ้ให้กับเย่จั๋วอยู่ดี เย่จั๋วมีสิทธิ์อะไร? หล่อนมีสิทธิ์อะไรที่ทำให้ลู่ซิวยอมเสียสละได้ถึงเพียงนี้? "เย่จั๋ว! ฉันเกลียดหล่อนที่สุด!" เซินยวี่เยียนแทบจะกรีดร้องออกมา ทั้งหมดเป็นความผิดของเย่จั๋ว! ถ้าไม่มีเย่จั๋ว ป่านนี้เธอคงได้ครองคู่กับลู่ซิวไปแล้ว ซ่งเฉินยวี่เอ่ยปลอบเซินยวี่เยียน "ยวี่เยียน อย่าเป็นแบบนี้เลย เรื่องของความรู้สึกมันพูดยาก เหมือนที่คุณชอบลู่ซิวนั่นแหละ อีกอย่างคุณหนูเย่ก็โดดเด่นมากจริงๆ ไม่อย่างนั้นทำไมผู้ชายทุกคนถึงได้รุมรักหล่อนขนาดนั้นล่ะ?" เมื่อเอ่ยประโยคสุดท้าย แววตาของซ่งเฉินยวี่ก็ฉายรอยริษยาที่ยากจะสังเกตเห็นออกมาครู่หนึ่ง ใช่แล้ว เธออิจฉาเย่จั๋วมาก ในสายตาของเธอ นอกจากใบหน้าสวยๆ นั่นแล้ว เย่จั๋วก็ไม่มีอะไรดีเลยสักนิด แต่เซินเส้าชิงกลับทะนุถนอมเย่จั๋วราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า เย่จั๋วมีดีอะไรกันแน่? เธอรู้จักกับเซินเส้าชิงมานานหลายปี ในตอนนั้น แม้แต่โจวเซียงยังให้การยอมรับในตัวเธอ แล้วตอนนี้ล่ะ? แม้โจวเซียงจะดูไม่เปลี่ยนไปมากนัก แต่ในความเป็นจริง ทัศนคติที่อีกฝ่ายมีต่อเธอนั้นเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้มีสาเหตุมาจากเย่จั๋วทั้งสิ้น หากไม่มีเย่จั๋ว เธอคงได้เป็นว่าที่นายหญิงของตระกูลเซินไปแล้ว เซินยวี่เยียนกัดฟันกรอดด้วยความแค้น "คอยดูเถอะ! เย่จั๋ว คอยดูไปเถอะ! ไม่ช้าก็เร็ว ฉันจะทำให้คนในบ้านเห็นธาตุแท้ของหล่อนให้ได้!" เมื่อเห็นเซินยวี่เยียนเป็นเช่นนี้ ซ่งเฉินยวี่ก็ลอบกระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ดูเหมือนว่าวันที่จะเขี่ยเย่จั๋วออกไปจากตระกูลเซินคงอยู่อีกไม่ไกลแล้ว ตำแหน่งนายหญิงแห่งตระกูลเซิน นอกจากเธอแล้ว ใครหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะได้แตะต้อง! เมื่อคิดได้ดังนี้ ดวงตาของซ่งเฉินยวี่ก็หรี่เล็กลงพร้อมกับแววตาแห่งความมุ่งมั่นที่วาบผ่านไป ซ่งเฉินยวี่มองไปที่เซินยวี่เยียนแล้วกล่าวปนยิ้มว่า "คุณหนูเย่เป็นคนที่มีความสามารถจริงๆ นั่นแหละยวี่เยียน อคติที่คุณมีต่อเธอมันฝังรากลึกเกินไปแล้ว พูดตามตรงนะ ฉันยอมรับอย่างเต็มภาคภูมิเลยที่ต้องพ่ายแพ้ให้กับคู่ต่อสู้อย่างคุณหนูเย่" เซินยวี่เยียนแค่นเสียงเฮอะ "เฉินยวี่ เธอใจดีเกินไปแล้ว! แมลงวันไม่ตอมไข่ที่ไม่มีรอยร้าวหรอก! ถ้าเย่จั๋วไม่จงใจอ่อยลู่ซิว มีเหรอลู่ซิวจะไปหลงรักหล่อนได้!" เย่จั๋วมีดีตรงไหนกัน? ซ่งเฉินยวี่ยิ้มพลางตบมือเซินยวี่เยียนเบาๆ "ยวี่เยียน คุณไม่ควรมีอคติกับคุณหนูเย่รุนแรงขนาดนี้หรอกนะ ยังไงเธอก็ต้องมาเป็นคนในครอบครัวเดียวกันกับคุณ ถ้าคุณยังเป็นแบบนี้ต่อไป มันจะไม่เป็นผลดีต่อตัวคุณเองเลยนะ ฉันเห็นว่าคนในบ้านคุณต่างก็ปฏิบัติต่อคุณหนูเย่เป็นอย่างดี" "ก็นั่นน่ะสิ ไม่ใช่เพราะท่านย่าหรอกเหรอ?" ในมุมมองของเซินยวี่เยียน ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของคุณย่าเซิน "เดิมทีเส้าชิงก็ไม่ได้ชอบเย่จั๋วอยู่แล้ว แต่ท่านย่ากลับเข้าไปวุ่นวายไม่เข้าเรื่อง! ท่านก็แก่แล้ว ทำไมไม่ดูแลตัวเองให้ดีๆ นะ?" มันเป็นเรื่องหนึ่งที่คุณย่าเซินถูกเย่จั๋วหลอก แต่ตอนนี้ท่านยังลากคนทั้งครอบครัวมาให้หลงเชื่อตามไปด้วย คุณย่าเซินคือคนบาปของตระกูลเซินชัดๆ "คุณย่าท่านอายุมากแล้ว ทุกอย่างที่ท่านทำก็เพื่อลูกหลานนั่นแหละ อย่าไปโทษท่านเลย" หากซ่งเฉินยวี่ไม่พูดออกมาคงจะดีกว่านี้ แต่พอเธอพูดเช่นนี้ เซินยวี่เยียนก็ยิ่งทวีความโกรธแค้นมากขึ้น เพื่อลูกหลานงั้นเหรอ? ถ้าคุณย่าเซินคิดเพื่อลูกหลานจริงๆ ท่านคงไม่เลอะเลือนได้ขนาดนี้ "ตอนนี้ฉันล่ะตั้งตารอวันที่ท่านย่าจะได้เห็นธาตุแท้ของเย่จั๋วจริงๆ! ถึงเวลานั้น ฉันอยากจะรู้นักว่าท่านจะยังมีหน้าสู้หน้าคนอื่นได้อีกไหม!" "เอาล่ะๆ ยวี่เยียน อย่าคิดมากเลย" ซ่งเฉินยวี่พยุงเซินยวี่เยียนให้ลุกขึ้นจากพื้น "ดึกมากแล้ว เรากลับกันก่อนเถอะ" "อืม" เซินยวี่เยียนเช็ดน้ำตา รถที่มารับทั้งคู่มาถึงพอดี เซินยวี่เยียนไม่ได้กลับบ้าน แต่กลับไปที่โรงแรมพร้อมกับซ่งเฉินยวี่แทน เซินยวี่เยียนหดหู่มากหลังจากถูกลู่ซิวปฏิเสธ เมื่อถึงโรงแรมเธอก็ล้มตัวลงนอนทันที ในขณะนั้นเอง ซ่งเฉินยวี่ก็ได้รับข้อความบางอย่าง เมื่อเห็นข้อความนั้น ดวงตาของซ่งเฉินยวี่ก็หรี่ลงพร้อมกับแววตาเย็นเยียบ เธอสวมหน้ากากและแว่นกันแดดก่อนจะมุ่งหน้าไปยังชั้นใต้ดินของโรงแรม "ซูเปอร์สตาร์ซ่ง กว่าจะหาตัวคุณเจอเนี่ย ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ นะ" ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเดินออกมาจากด้านหลังรถคันหนึ่ง เขาดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับซ่งเฉินยวี่ และมีรูปลักษณ์ตามมาตรฐานของพวกดาราหนุ่มหน้าใส ดวงตาของซ่งเฉินยวี่เต็มไปด้วยความรังเกียจ "นายต้องการอะไร?" ชายหนุ่มล้วงกระเป๋าพลางเอ่ยว่า "ขอเงินหน่อย" "จะเอาเงินอีกแล้วเหรอ?" ซ่งเฉินยวี่ขมวดคิ้ว "วันก่อนฉันเพิ่งให้นายไปสองล้านไม่ใช่หรือไง?"