บทที่ 848: 186: พ่ายแพ้ต่อคู่ต่อสู้อย่างคุณหนูเย่ ฉันยอมจำนนอย่างหมดรูป! 2 ใครบ้างจะไม่รู้ว่าประเทศจีนนั้นเป็นประเทศที่ล้าหลัง “ดังนั้น ในโลกของแฮกเกอร์ จึงไม่มีใครเห็นแฮกเกอร์ชาวจีนอยู่ในสายตาเลยสักคน” ใครจะไปคาดคิดว่าบารอนจะมาพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของคนจีน หลังจากนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง วิลเลียมก็กล่าวต่อ “นายประมาทไปหรือเปล่า?” บารอนเอ่ย “เมื่ออาทิตย์ก่อน ฉันก็มีความคิดเดียวกับนายนั่นแหละ แต่ฝ่ายตรงข้ามอาจจะไม่ใช่คนจีนก็ได้ เขาอาจจะแค่มาทำงานในประเทศจีนชั่วคราว” วิลเลียมยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ตราบใดที่พวกเราสองคนร่วมมือกัน เราจะสามารถทำให้เขาต้องยอมจำนนได้อย่างแน่นอน” “ถ้าอย่างนั้นนายก็ออนไลน์ตอนนี้เลย มาคุยกันในระบบ” “ได้เลย” วิลเลียมตอบรับ หลังจากวางสาย วิลเลียมก็รีบเข้าสู่ระบบออนไลน์ทันที แม้ว่าทั้งสองจะไม่ได้ร่วมมือกันมานานแล้ว แต่พวกเขาก็ยังคงมีความเข้าขาและรู้ใจกันเป็นอย่างดี เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังจะประสบความสำเร็จในการเจาะไฟร์วอลล์ วิลเลียมก็ยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “ฉันก็นึกว่าไฟร์วอลล์นี้จะเจ๋งสักแค่ไหน ที่ไหนได้มันก็แค่งั้นๆ เอง” บารอนที่รับมือกับฝ่ายตรงข้ามมานานกว่าหนึ่งสัปดาห์รู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น “เราจะดีใจเร็วเกินไปไม่ได้ มีอยู่หลายครั้งที่แถบแสดงสถานะโหลดไปถึง 99% แล้ว แต่สุดท้ายก็ยังล้มเหลวอยู่ดี” “อย่างนั้นเหรอ?” วิลเลียมไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจนัก สำเร็จ! ไฟร์วอลล์ที่เคยแข็งแกร่งปานกำแพงเหล็กถูกทลายลงในชั่วพริบตา บารอนจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา เสียงหัวเราะของวิลเลียมดังขึ้นอีกครั้ง “ไหนนายบอกว่าทุกอย่างจะสูญเปล่าไง?” “สุดยอดไปเลย!” บารอนยกนิ้วโป้งให้วิลเลียมผ่านหน้าจอ ทว่าในขณะนั้นเอง สีหน้าของวิลเลียมที่อยู่อีกฟากหนึ่งของหน้าจอก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน “มีอะไรผิดปกติเหรอ?” บารอนถาม วิลเลียมขมวดคิ้วแน่น “ดูที่หน้าจอคอมพิวเตอร์สิ” บารอนเงยหน้าขึ้นมอง สิ่งที่เขาเห็นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์คือรูปภาพนิ้วโป้งที่คว่ำลง มันเต็มไปด้วยความรู้สึกเย้ยหยันและเสียดสีอย่างรุนแรง ในตอนนั้นเอง ข้อความบรรทัดหนึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ: [เจ้าลูกโง่ทั้งสองคน ตอนนี้พ่อไม่มีเวลาว่างเล่นด้วยหรอกนะ ถ้าพวกแกกล้าโจมตีฐานข้อมูลของพวกเราอีก เชื่อไหมว่าพ่อจะเอาข้อมูลส่วนตัวและที่อยู่ของพวกแกไปขายให้นักล่าค่าหัว?] ที่ด้านล่างของข้อความนั้น มีการระบุตำแหน่งที่ตั้งที่แม่นยำของพวกเขาทั้งสองคนแสดงอยู่ ทั้งบารอนและวิลเลียมต่างก็เป็นบุคคลที่ถูกตั้งค่าหัวโดยรัฐบาลของหลายประเทศ หากข้อมูลนี้รั่วไหลออกไป ชีวิตของพวกเขาจะตกอยู่ในอันตรายทันที ในเวลานี้ ทั้งบารอนและวิลเลียมต่างหน้าซีดเผือด โดยเฉพาะวิลเลียม ในตอนแรกเขาไม่ได้เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ เขาไม่คิดเลยว่าคนคนนี้จะร้ายกาจขนาดนี้! คนคนนี้เป็นใครกันแน่? บารอนตอบสนองเป็นคนแรก เขาทำรายการตามหน้าเว็บที่ฝ่ายตรงข้ามส่งมาทันที โดยพิมพ์ข้อความสั้นๆ ส่งไปว่า “ขอโทษครับพ่อ! พวกเราผิดไปแล้ว! พวกเรามันตาถั่วเอง! ได้โปรดเมตตาไว้ชีวิตและปล่อยพวกเราไปด้วยเถอะ!” เมื่อเทียบกับชีวิตแล้ว การต้องเรียกอีกฝ่ายว่าพ่อมันจะเป็นเรื่องใหญ่อะไรนักเชียว? วิลเลียมเองก็รีบกล่าวขอความเมตตาเช่นกัน “จะไม่มีครั้งที่สามแน่นอน” “คุณพ่อไม่ต้องกังวลนะครับ จะไม่มีครั้งต่อไปอีกแล้ว พวกเราขอสาบาน!” ทันทีที่ข้อความนี้ถูกส่งออกไป ทุกอย่างบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็หายวับไป ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น วิลเลียมหน้าซีดเล็กน้อยและหอบหายใจอย่างหนัก บารอนเองก็หวาดกลัวไม่แพ้กัน “วิลเลียม นายคิดว่าฝ่ายตรงข้ามจะกลับคำพูดไหม?” เมื่อใดที่ที่อยู่ของพวกเขาถูกพวกนักล่าค่าหัวล่วงรู้ ผลที่ตามมาจะเลวร้ายจนเกินกว่าจะจินตนาการได้ บารอนไม่เคยคาดคิดเลยว่าเขาจะไปหาเรื่องโดนตอเข้าให้แบบนี้ และไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเขาจะมาพลาดท่าเสียทีให้กับคนในวงการเดียวกัน “คงจะ... คงไม่หรอกมั้ง” วิลเลียมตอบด้วยความไม่มั่นใจนัก บารอนกล่าวต่อ “หรือว่าเราควรจะหนีกันดี?” “ถ้าฝ่ายตรงข้ามคิดจะขายที่อยู่ของพวกเราให้นักล่าค่าหัวจริงๆ ต่อให้หนีไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก นอกจากว่าเราจะไม่แตะต้องอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เลยตลอดชีวิต ไม่อย่างนั้นเขาก็มีวิธีตามหาพวกเราจนเจออยู่ดี” บารอนทอดถอนใจ วิลเลียมปลอบใจเขา “ในเมื่อเขารับปากพวกเราแล้วว่าจะไม่ขายข้อมูลให้นักล่าค่าหัว ฉันเชื่อว่าเขาจะต้องรักษาคำพูดแน่นอน อย่ากังวลไปเลย” “อืม” ... อีกด้านหนึ่ง ณ จุดพักผ่อนสำหรับปิกนิก ซ่งเฉินอวี้เรียกเฉินอวี่เยียนออกมาคุยกันตามลำพัง ในมือของเฉินอวี่เยียนยังถือไม้เสียบเนื้อย่างที่เพิ่งย่างเสร็จใหม่ๆ อยู่เลย “เฉินอวี้ เธอมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอ?” ซ่งเฉินอวี้พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “อวี่เยียน วันนี้อากาศดีมากเลยนะ ทำไมเธอไม่ถือโอกาสนี้สารภาพรักกับลู่ซิวล่ะ ลองให้โอกาสตัวเองและให้โอกาสลู่ซิวดูสักครั้งดีไหม?” “แล้วถ้าเขาปฏิเสธฉันล่ะ?” เฉินอวี่เยียนเอ่ยด้วยความกังวล ซ่งเฉินอวี้ยิ้มแล้วปลอบว่า “คางคกสองขานั้นหายาก แต่ผู้ชายสองขามีอยู่ถมเถไปนะ เธอมีเพียบพร้อมทุกอย่างแถมยังสวยขนาดนี้ ถ้าลู่ซิวปฏิเสธเธอ ก็แสดงว่าเขาตาถั่วแล้วล่ะ” พูดจบ ซ่งเฉินอวี้ก็กล่าวต่อ “พวกเธอทั้งสองคนก็อายุไม่ใช่น้อยๆ กันแล้ว มีบางเรื่องที่ต้องพูดออกมา การเก็บซ่อนมันไว้มีแต่จะทำให้เสียเวลาทั้งสองฝ่าย อวี่เยียน ในใจของฉัน เธอเป็นคนที่กล้าได้กล้าเสียและกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริงเสมอมานะ”