บทที่ 851: 187: ใช้แผนการของเฉินอวี่เยี่ยน เผด็จศึกในกระบวนท่าเดียว! 1 ชายหนุ่มกล่าวต่อไปว่า “ก็แค่สองล้าน นั่นมันเรื่องเมื่อสิบวันก่อน ตอนนี้ฉันใช้หมดเกลี้ยงแล้ว!” น้ำเสียงของซ่งเฉินอวี่เย็นชาลงเล็กน้อย “สิบวันใช้ไปสองล้าน นี่เธอไปเล่นพนันมาอีกแล้วเหรอ?” “มันก็เรื่องของฉัน” ชายหนุ่มพูดอย่างไม่ยี่หระ “ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ! คำเดียวสั้นๆ จะจ่ายหรือไม่จ่าย!” “ตอนนี้ฉันไม่มีเงิน” ซ่งเฉินอวี่มองเขาพลางพยายามระงับความโกรธในใจอย่างสุดความสามารถ ชายหนุ่มอุทานอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ดาราดังระดับเธอเนี่ยนะจะไม่มีเงิน? บอกใครเขาจะเชื่อกัน!” “ฉันไม่มีเงินจริงๆ” ชายหนุ่มจ้องหน้าซ่งเฉินอวี่แล้วพูดว่า “เธอเล่นละครฉากเดียวก็ได้เงินตั้งกี่สิบล้าน ปกติก็มีทั้งโฆษณาทั้งพรีเซนเตอร์รุมล้อม แต่กลับบอกว่าไม่มีเงิน ซ่งเฉินอวี่ เห็นฉันเป็นไอ้โง่หรือไง?” พูดจบ ชายหนุ่มก็กล่าวเสริมว่า “ตอนนี้ฉันยังคุยกับเธอดีๆ นะ เธออยากให้เราต้องแตกหักกันจริงๆ ใช่ไหม? บอกไว้ก่อนนะ คนเท้าเปล่าอย่างฉันไม่กลัวคนใส่รองเท้าอย่างเธอหรอก ถ้าเรื่องนี้มันแดงขึ้นมาจริงๆ ฉันอยากจะรู้นักว่าเธอจะยังยืนอยู่ในวงการบันเทิงได้ยังไง!” เมื่อได้ยินดังนั้น ซ่งเฉินอวี่ก็ถอนหายใจออกมาอย่างหมดหนทาง “ต้องการเท่าไหร่?” “เอามาให้ฉันก่อนสิบล้าน” “สิบล้าน?” ซ่งเฉินอวี่เผลออุทานเสียงดัง “โจวรุ่ย! เธอคิดว่าฉันเป็นเจ้าของธนาคารหรือไง? ตอนนี้ฉันมีแค่ล้านเดียว จะเอาหรือไม่เอา!” “ล้านเดียว? ซ่งเฉินอวี่ นี่เธอเห็นฉันเป็นขอทานหรือไง!” ซ่งเฉินอวี่กล่าวต่อว่า “อีกสักพักฉันจะโอนเงินเข้าบัญชีให้ ฉันไม่มีสิบล้านจริงๆ ถ้าเธออยากจะทำให้เรื่องมันใหญ่โตก็เชิญเลย! แต่ถ้าเรื่องมันพังพินาศขึ้นมาจริงๆ อย่าว่าแต่ล้านเดียวเลย แม้แต่แสนเดียวเธอก็อย่าหวังจะได้เห็น!” ขณะที่พูดประโยคสุดท้าย แววตาของซ่งเฉินอวี่ก็ฉายประกายอำมหิตออกมา สำหรับเธอแล้ว โจวรุ่ยก็คือปีศาจร้าย มันเป็นอย่างที่โจวรุ่ยพูดจริงๆ คนเท้าเปล่าไม่เคยกลัวคนใส่รองเท้า หากเธอเป็นเพียงคนธรรมดาก็คงไม่เป็นไร ทว่าเธอคือดาราผู้เจิดจรัส ทุกย่างก้าวล้วนอยู่ท่ามกลางแสงสปอตไลท์ ชีวิตของเธอจะต้องไม่มีรอยมลทินแม้เพียงนิดเดียว และต่อให้มี เธอก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อปกปิดมันไว้ โจวรุ่ยเห็นท่าไม่ดีจึงหยุดมือ เขาหันไปมองซ่งเฉินอวี่แล้วพูดว่า “งั้นก็ล้านเดียวก็ได้ ฉันจะรอเงินโอนเข้าบัญชี” แม้แต่กระต่ายเมื่อจนตรอกก็ยังกัดคนได้ โจวรุ่ยเองก็กังวลว่าหากบีบคั้นซ่งเฉินอวี่มากเกินไปจะเกิดผลเสีย เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซ่งเฉินอวี่จึงลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อเธอกลับมาถึงห้องพักในโรงแรม เฉินอวี่เยี่ยนก็ลุกลงจากเตียงแล้ว เธอหันมามองซ่งเฉินอวี่พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เฉินอวี่ ไปไหนมาเหรอ?” ซ่งเฉินอวี่ยิ้มแล้วตอบว่า “พอดีมีธุระต้องไปจัดการข้างล่างนิดหน่อยน่ะ” “อ๋อ” เฉินอวี่เยี่ยนพยักหน้า “งั้นฉันไปแปรงฟันก่อนนะ” ขณะที่มองแผ่นหลังของเฉินอวี่เยี่ยน ซ่งเฉินอวี่ดูเหมือนจะฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยประกายบางอย่าง เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วส่งข้อความออกไป [สามทุ่มครึ่ง ฉันจะรอนายอยู่ที่ร้านอาหารเลเจนดารี] หลังจากส่งข้อความเสร็จ ซ่งเฉินอวี่ก็เดินไปที่หน้าห้องน้ำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมกับเอ่ยถามเฉินอวี่เยี่ยนว่า “อวี่เยี่ยน เย็นนี้เราจะกินอะไรกันดี?” เฉินอวี่เยี่ยนตอบว่า “ฉันอาจจะต้องกลับบ้านสักพัก พรุ่งนี้ค่อยกลับมาหาเธอนะ” “ตกลงจ้ะ” ซ่งเฉินอวี่พยักหน้า เวลาสามทุ่มครึ่ง ซ่งเฉินอวี่มาถึงบาร์เลเจนดารีตรงตามเวลาที่นัดไว้ คนที่เธอนัดพบไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือโจวรุ่ย หนุ่มหล่อที่ข่มขู่เอาเงินจากเธอที่ชั้นใต้ดินของโรงแรม ที่ผ่านมามักจะเป็นโจวรุ่ยที่เป็นฝ่ายเริ่มเข้าหาซ่งเฉินอวี่ก่อนเสมอ นี่เป็นครั้งแรกที่ซ่งเฉินอวี่เป็นฝ่ายนัดพบเขาก่อน โจวรุ่ยรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก “เรียกฉันมามีเรื่องอะไร?” ซ่งเฉินอวี่โน้มตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับโจวรุ่ย “นายชอบเงินไม่ใช่เหรอ? ฉันเอาเงินมาให้นายไง” เอาเงินมาให้? เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของโจวรุ่ยก็เป็นประกายทันที “เธอหามาได้สิบล้านแล้วเหรอ?” ซ่งเฉินอวี่หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาวางไว้ตรงหน้าโจวรุ่ย โจวรุ่ยขมวดคิ้ว “หมายความว่ายังไง?” ซ่งเฉินอวี่กล่าวต่อไปว่า “นายรู้จักตระกูลเฉินไหม?” โจวรุ่ยส่ายหน้า เขามาจากเมืองเล็กๆ ในเมืองหลวงแห่งนี้ นอกจากพวกกุ๊ยที่เขาคบค้าสมาคมด้วยแล้ว เขาก็รู้จักแค่ซ่งเฉินอวี่เพียงคนเดียว เขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับตระกูลเฉิน “มีอะไรก็พูดมาตรงๆ อย่ามาอ้อมค้อมกับฉัน” ซ่งเฉินอวี่ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ แล้วพูดต่อว่า “ตระกูลเฉินคือตระกูลอันดับหนึ่งของประเทศจีน คนในรูปนี้คือ เฉินอวี่เยี่ยน พี่สาวคนที่สี่ของนายท่านห้าตระกูลเฉิน” โจวรุ่ยอาจจะไม่รู้จักตระกูลเฉิน แต่เขาเคยได้ยินชื่อเสียงของนายท่านห้าตระกูลเฉินมาบ้าง ชื่อเสียงอันเลื่องลือของนายท่านห้านั้นสั่นสะเทือนไปทั้งโลกเบื้องหน้าและเบื้องหลัง ซ่งเฉินอวี่กล่าวต่อว่า “ถ้านายสามารถคว้าตัวเฉินอวี่เยี่ยนมาได้ ในอนาคตนายก็จะได้เป็นเขยตระกูลเฉิน และเป็นน้องเขยของนายท่านห้า ถึงตอนนั้นนายก็จะอยู่เหนือผู้คนมากมาย อยากได้อะไรล่ะ มีหรือที่จะไม่ได้?” เฉินอวี่เยี่ยนเพิ่งจะถูกลู่ซิ่วปฏิเสธมา และนี่คือช่วงเวลาที่เธอต้องการคนปลอบโยนมากที่สุด แม้ว่านิสัยของโจวรุ่ยจะค่อนข้างแย่ แต่หน้าตาของเขาก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว แทนที่จะปล่อยให้โจวรุ่ยคอยตามระรานเธอ สู้หาทางกำจัดเขาไปให้พ้นทางด้วยวิธีนี้เสียยังดีกว่า