บทที่ 844: 185: ฉันจะหักขาแก ถ้าหลานสะใภ้ของฉันไม่ดี แล้วใครจะดี? 2 “ถึงเวลานั้น คุณย่าจะต้องเสียใจแน่นอน!” คุณย่าเซินมองไปที่เซินอวี่เยี่ยน “ฉันไม่มีหลานสาวที่โง่เง่าเหมือนอย่างแก” โง่เหรอ? ใครกันแน่ที่โง่? เซินอวี่เยี่ยนรู้สึกเหมือนมีกองไฟสุมอยู่ในอก ขณะที่เธอจุมมือของคุณย่าเซินไว้ พลางพูดปดออกไปว่า “คุณย่าคะ หนูรู้ว่าคุณย่าปากร้ายแต่ใจดี ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ในใจคุณย่าก็ยังรักหนูอยู่” คุณย่าเซินคือบุคคลสำคัญที่เป็นศูนย์กลางของตระกูลเซิน เซินอวี่เยี่ยนเป็นคนฉลาด เธอรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ควรทำให้คุณย่าเซินขุ่นเคือง ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงกล้ำกลืนความโกรธลงไปและพยายามประจบเอาใจคุณย่าเซิน เมื่อคิดว่าอีกไม่นานคุณย่าเซินคงจะมองเห็นความจริง เซินอวี่เยี่ยนก็รู้สึกดีขึ้นมาก คุณย่าเซินดึงมือกลับและมองเซินอวี่เยี่ยนด้วยสายตาประหลาด พลางหรี่ตาลง เซินอวี่เยี่ยนพูดต่อไปว่า “คุณย่าคะ หนูมีเรื่องอยากจะปรึกษาด้วยค่ะ” “พูดมาสิ” เซินอวี่เยี่ยนไตร่ตรองคำพูดในใจก่อนจะเอ่ยต่อ “คุณย่าคะ ช่วงสองสามวันมานี้ ที่พักของเฉินอวี่ถูกพวกซาแซงตามเจอแล้วค่ะ หนูเลยอยากให้เฉินอวี่ย้ายมาอยู่กับพวกเราสักสองสามวัน คุณย่าคิดว่ายังไงคะ?” พวกดารามักจะกลัวซาแซงที่สุด ซ่งเฉินอวี่เองก็รู้สึกกลุ้มใจมากในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ดังนั้น เซินอวี่เยี่ยนจึงขอให้ซ่งเฉินอวี่ย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเซิน คฤหาสน์ตระกูลเซินไม่ใช่คฤหาสน์ธรรมดา ระบบรักษาความปลอดภัยนั้นยอดเยี่ยมที่สุด และคนทั่วไปไม่สามารถเข้ามาได้ หากซ่งเฉินอวี่ย้ายมาที่นี่ ไม่เพียงแต่จะหลบเลี่ยงการรบกวนจากซาแซงได้เท่านั้น แต่เธอยังมีโอกาสได้อยู่ตามลำพังกับเซินเส้าชิงอีกด้วย มันเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว คุณย่าเซินมองเซินอวี่เยี่ยน “ฉันแนะนำว่าอย่ามีความคิดแบบนั้นเลย เพราะมันจะส่งผลต่อความสูงของแก” “ทำไมถึงส่งผลต่อความสูงล่ะคะ?” ใบหน้าของเซินอวี่เยี่ยนเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม คุณย่าเซินหยิบไม้เท้าที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมา “เพราะฉันจะหักขาแกยังไงล่ะ ถ้าไม่เชื่อก็ลองดูได้” เซินอวี่เยี่ยนรู้สึกไม่ค่อยยอมรับ “คุณย่าคะ ให้เฉินอวี่ย้ายเข้ามาเถอะค่ะ บ้านเรามีห้องตั้งเยอะแยะ กลัวอะไรกับการที่จะมีคนเพิ่มมาอีกแค่คนเดียว?” “เมื่อฉันบอกว่าไม่ ก็คือไม่” คุณย่าเซินกล่าวต่อ “เลือกระหว่างให้ซ่งเฉินอวี่ย้ายเข้ามา กับขาของแก เลือกเอาเองแล้วกัน” “คุณย่าคะ คุณย่าจะหักขาหนูจริงๆ เหรอ?” คุณย่าเซินไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า “ถ้าแกกล้าให้ซ่งเฉินอวี่มาอยู่ที่นี่ ฉันจะหักขาแกซะ ถ้ามันหักจริงๆ ฉันจะเลี้ยงแกไปตลอดชีวิตเอง!” หัวใจของเซินอวี่เยี่ยนสั่นสะท้านเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอสัมผัสได้ว่าคุณย่าเซินไม่ได้ล้อเล่นกับเธอเลย เซินอวี่เยี่ยนลอบกลืนน้ำลาย “คุณย่าคะ หนูรู้ว่าคุณย่ามีจิตใจเมตตาเหมือนพระโพธิสัตว์ เฉินอวี่เป็นผู้หญิง ตัวคนเดียวอยู่ข้างนอกมันน่าสงสารแค่ไหน! ตอนนี้เธอกำลังถูกซาแซงจ้องเล่นงาน ได้โปรดช่วยเธอด้วยเถอะค่ะ!” คุณย่าเซินเหลือบมองเซินอวี่เยี่ยนแล้วเริ่มเก็บรวบรวมภาพวาดบนโต๊ะ โดยไม่สนใจเซินอวี่เยี่ยนอีก เซินอวี่เยี่ยนยังคงพูดต่อ “คุณย่าคะ หนูขอร้องล่ะนะคะ ได้ไหม?” ในอดีตคุณย่าเซินไม่เป็นแบบนี้เลย ในสายตาของเซินอวี่เยี่ยน คุณย่าเซินเป็นคนที่ใส่ใจคนอื่นมากมาโดยตลอด หากเป็นเมื่อก่อน คุณย่าเซินจะต้องตกลงให้ซ่งเฉินอวี่มาพักที่บ้านตระกูลเซินอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้? เธอราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ไม่มีความเห็นอกเห็นใจเลย คุณย่าเซินกลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? มันเริ่มขึ้นตั้งแต่ตอนที่เธอได้พบกับเย่จ่าว เมื่อคิดได้ดังนี้ สีหน้าของเซินอวี่เยี่ยนก็เปลี่ยนไป เย่จ่าว เป็นเพราะเย่จ่าวคนเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะเย่จ่าว ซ่งเฉินอวี่คงจะได้เข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลเซินได้อย่างราบรื่นไปแล้ว หลังจากได้พบกับเย่จ่าว คุณย่าเซินก็เริ่มตาบอด ทั้งที่ซ่งเฉินอวี่เป็นถึงลูกสาวแห่งชาติที่ดีพร้อมขนาดนั้น แต่คุณย่าเซินกลับมองไม่เห็นค่าของเธอ แถมยังมีความรู้สึกไม่ชอบซ่งเฉินอวี่อย่างไม่มีสาเหตุอีกด้วย “คุณย่าคะ!” เซินอวี่เยี่ยนไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้เพียงเท่านี้ เธอคว้าแขนของคุณย่าเซินไว้ “คุณย่าคะ หนูไม่เคยขอร้องอะไรคุณย่าเลย ครั้งนี้ถือว่าหนูขอร้องได้ไหมคะ? แค่ให้เฉินอวี่มาพักที่บ้านชั่วคราว พอจัดการเรื่องซาแซงเรียบร้อยแล้ว เธอจะย้ายออกไปทันทีค่ะ” “ไม่ต้องพูดแล้ว เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้” หลังจากพูดจบ คุณย่าเซินก็ถือภาพวาดเดินขึ้นไปข้างบน เซินอวี่เยี่ยนมองตามแผ่นหลังของคุณย่าเซินและโกรธจนกัดฟันกร่อน เธอหันไปหาโจวเสียงแล้วพูดว่า “แม่คะ ช่วยพูดกับคุณย่าให้หนูหน่อยสิ! แม่เองก็ชอบเฉินอวี่ที่สุดไม่ใช่เหรอคะ?” ซ่งเฉินอวี่คือไอดอลของโจวเสียง ซ่งเฉินอวี่เป็นดาราจากซีรีส์แนวย้อนยุคเรื่องโปรดของโจวเสียงเรื่องหนึ่ง โจวเสียงเอ่ยด้วยความลำบากใจว่า “ถ้าคุณย่าของลูกไม่ตกลง แม่ก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน” “แม่คะ!” เซินอวี่เยี่ยนคะยั้นคะยอต่อ “แม่ทนดูเฉินอวี่ถูกพวกซาแซงรบกวนได้ลงคอเหรอคะ? แม่ ช่วยเฉินอวี่หน่อยเถอะค่ะ!”