บทที่ 94: 075: รักษาและช่วยชีวิต พี่น้องได้พบกัน นายท่านหยางคือเสาหลักของตระกูลหยาง หากนายท่านหยางจากไป สาขาอื่น ๆ ของตระกูลหยางจะต้องเข้ามากดดันเขาอย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้น ทั้งตระกูลหยางจะต้องตกอยู่ในความวุ่นวาย แม้ว่ามู่อยู่หรงจะดูอายุน้อยมาก แต่เธอกลับบอกว่ามียาที่สามารถรักษานายท่านหยางได้ หยางต้าเหนียนไม่อยากพลาดโอกาสนี้ไปจริงๆ “คุณหนูมู่ ยาของคุณสามารถรักษาพ่อของผมได้จริงๆ หรือครับ?” หยางต้าเหนียนถามด้วยความกังวลเล็กน้อย มู่อยู่หรงพยักหน้า “คุณหยาง นอกจากฉันแล้ว เกรงว่าคงไม่มีใครรักษานายท่านหยางได้อีกค่ะ” หยางต้าเหนียนกล่าวต่อ “ถ้าอย่างนั้น ผมขอรบกวนให้คุณหนูมู่ช่วยนำยาออกมาให้ผมดูหน่อยได้ไหมครับ?” มู่อยู่หรงพยักหน้าแล้วหยิบกล่องไม้เล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าของเธอ กล่องไม้เล็กๆ นั้นดูเรียบง่ายและไร้การตกแต่ง เมื่อเปิดกล่องไม้ออก ก็เห็นยาเม็ดสีดำวางอยู่ข้างใน รูปลักษณ์ของมันดูคล้ายกับเมล็ดข้าวฟ่างเป็นอย่างมาก หยางต้าเหนียนขมวดคิ้ว “แค่... แค่ยาเม็ดเดียวนี้ จะรักษาพ่อของผมได้จริงๆ หรือ?” มู่อยู่หรงยิ้มแล้วกล่าวว่า “โปรดอย่าดูถูกยาเม็ดนี้เลยค่ะ นี่คือยาทิพย์ ฉันรับรองได้ว่าตราบใดที่นายท่านหยางทานยานี้ เขาจะหายจากโรคภัยไข้เจ็บแน่นอน!” ระบบเป็นตัวตนที่ทรงพลังมาก ยาที่แลกเปลี่ยนมาจากระบบนั้นไม่มีทางหาซื้อได้จากข้างนอก มันจะสามารถขจัดความเจ็บป่วยออกไปได้อย่างแน่นอน! หยางต้าเหนียนยังคงไม่กล้าเชื่อ หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ มันก็คงจะมหัศจรรย์เกินไป ต้องรู้ก่อนว่า แม้แต่ศาสตราจารย์จากต่างประเทศก็ยังจนปัญญาต่ออาการป่วยของพ่อเขา “แล้วยานี้มีผลข้างเคียงอะไรไหมครับ?” หยางต้าเหนียนถาม มู่อยู่หรงชะงักไป เธอรู้เพียงว่ายานี้สามารถรักษานายท่านหยางได้ แต่เธอไม่รู้จริงๆ ว่าจะมีผลข้างเคียงหรือไม่ แต่ในเวลานี้ ต่อให้จะมีผลข้างเคียง เธอก็ต้องบอกว่าไม่มี มิฉะนั้น ตระกูลหยางจะเชื่อใจเธอได้อย่างไร? ยิ่งกว่านั้น นายท่านหยางก็อายุมากแล้ว ต่อให้มีผลข้างเคียงก็คงไม่สำคัญเท่าไหร่นัก มู่อยู่หรงยิ้มและกล่าวต่อว่า “คุณหยางไม่ต้องกังวลค่ะ ยานี้ไม่มีผลข้างเคียงต่อร่างกายมนุษย์เลย” เพื่อให้หยางต้าเหนียนเชื่อใจเธอ มู่อยู่หรงจึงกล่าวต่อ “คุณหยาง บอกตามตรงนะคะ ฉันคือผู้สืบทอดของหมอเทวดาฮัวโต๋ค่ะ! ยานี้ตกทอดกันมาแบบรุ่นต่อรุ่นในตระกูลของฉัน” ผู้สืบทอดของฮัวโต๋งั้นหรือ? หมอเทวดาฮัวโต๋มักจะมีตัวตนอยู่แค่ในตำราประวัติศาสตร์เท่านั้น หยางต้าเหนียนไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งเขาจะได้พบกับผู้สืบทอดของหมอเทวดาฮัวโต๋ คำพูดของเธอมีความน่าเชื่อถือแค่ไหนกัน? และไม่มีเหตุผลเลย ทำไมมู่อยู่หรงถึงริเริ่มที่จะตามหาเขา และยังมอบยาที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษให้กับนายท่านหยาง? เธอมองผ่านความสงสัยของหยางต้าเหนียนออก มู่อยู่หรงกล่าวต่อ “คนเราไม่ทำเรื่องที่ไร้ประโยชน์หรอกค่ะ หากคุณอยากถามฉันว่าทำไมถึงมอบยาทิพย์ของตระกูลให้นายท่านหยาง ฉันก็จะบอกคุณว่า ฉันต้องการความช่วยเหลือจากตระกูลหยางค่ะ” หลังจากพูดจบ มู่อยู่หรงก็เสริมขึ้นว่า “แน่นอนค่ะ ก่อนที่นายท่านหยางจะหายดี ฉันจะไม่ขอความช่วยเหลือใดๆ จากตระกูลหยางเลย” เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ มู่อยู่หรงก็หยุดชะงักและเงยหน้าขึ้นมองหยางต้าเหนียน “ดังนั้น คุณหยางไม่ต้องกังวลว่าฉันจะโกหกคุณหรอกค่ะ เพราะการโกหกคุณไม่ได้ให้ประโยชน์อะไรกับฉันเลย” เมื่อได้ยินดังนั้น หยางต้าเหนียนก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก อย่างน้อยมู่อยู่หรงก็มีจุดประสงค์ เขากลัวที่สุดคือคนที่ทำอะไรให้โดยไม่มีจุดประสงค์แอบแฝง ... ในอีกด้านหนึ่ง เมื่อนายท่านหยางได้ยินว่าเด็กสาวที่กำลังเล่นสนุกท่ามกลางหิมะอยู่ไม่ไกล คือคนเดียวกับที่ช่วยชีวิตคนบนเครื่องบินในวันนั้น ดวงตาของเขาก็ฉายแววไม่เชื่อสายตา เขาเห็นว่าเด็กคนนั้นดูไม่ต่างจากเด็กธรรมดาทั่วไปเลย ทั้งคู่ต่างก็มีนิสัยรักสนุก และเมื่อเห็นหิมะก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง ที่แท้เธอมีความสามารถแบบนี้จริงๆ หรือ? “ตาแก่หยาง คราวที่แล้วฉันได้ยินเด็กสาวคนนั้นบอกว่าการแพทย์แผนจีนเน้นเรื่องพรหมลิขิตของหมอ ถ้าเรามาเจอเธอที่นี่อีกครั้งในวันนี้ มันอาจจะเป็นพรหมลิขิตก็ได้ ทำไมเราไม่ลองขอให้เธอช่วยตรวจดูอาการของนายหน่อยล่ะ?” ซุนฝูเหนียนเอ่ยเกลี้ยกล่อม เดิมทีนายท่านหยางไม่มีความหวังใดๆ กับร่างกายของตัวเองเลย เมื่อได้ยินเช่นนี้ แววตาของเขาก็เริ่มมีความหวังขึ้นมา “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น งั้นเราก็ไปกันเถอะ” เมื่อเห็นว่าชายชรายอมตกลงในที่สุด ซุนฝูเหนียนก็ตื่นเต้นมาก เขาไม่สนใจหิมะที่ตกหนักบนท้องฟ้าอีกต่อไป เขาประคองแขนของชายชราแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ! รีบไปกันเถอะ!” ทั้งสองคนเดินมาที่ข้างกายของเย่จั๋ว “หมอเทวดาน้อย!” เย่จั๋วกำลังปั้นลูกบอลหิมะและกำลังจะขว้างใส่หลินซา เมื่อได้ยินเช่นนั้นเธอก็รีบวางลูกบอลหิมะลงทันที “ผู้อาวุโส เรียกหนูหรือคะ?” ซุนฝูเหนียนพยักหน้า “ใช่แล้ว! หมอเทวดาน้อย เธอแซ่เย่ใช่ไหม?” “หนูแซ่เย่ค่ะ แต่ไม่บังอาจเรียกตัวเองว่าหมอเทวดาหรอกค่ะ” เย่จั๋วกล่าวต่อ “ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”