บทที่ 97: 075: รักษาและช่วยชีวิต การพบกันของพี่น้อง 4 ไม่อย่างนั้น ตระกูลหยางคงไม่ต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ 'ต้นไม้ล้ม ลิงกระเจิง' ทันทีที่มีเรื่องเกิดขึ้นกับนายท่านผู้เฒ่าหยาง นายท่านผู้เฒ่าหยางเหลือบมองเขาด้วยสายตาเย็นชา "แกอยากให้พ่อกินไอ้ยาไม่มีที่มาที่ไปนี่จนตายเลยหรือไง?" ยาที่มู่โหย่วหรงนำมาให้นั้นไม่มีฉลากใดๆ ติดอยู่นอกจากกล่องเปล่าๆ "ท่านพ่อครับ คุณหนูมู่โหย่วหรงบอกว่าเธอเป็นผู้สืบทอดของหมอเทวดาหัวโถว..." นายท่านผู้เฒ่าหยางตวาดกลับอย่างโกรธจัด "แล้วถ้าข้าบอกว่าข้าคือเง็กเซียนฮ่องเต้ แกจะเชื่อไหม? คนอายุขึ้นเลขสี่แล้วทำไมถึงไม่มีสมองเลยสักนิด!" หยางต้าเหนียนเชื่อทุกอย่างที่คนอื่นพูด ถ้าไม่ใช่เพราะว่าหยางต้าเหนียนหน้าตาเหมือนเขามากเมื่อสมัยยังหนุ่ม นายท่านผู้เฒ่าหยางคงสงสัยไปแล้วว่าลูกชายคนนี้ใช่ลูกแท้ๆ ของเขาหรือไม่! นั่นก็เพราะนอกจากหน้าตาที่คล้ายกันแล้ว ทั้งสองคนก็ไม่มีส่วนไหนที่เหมือนกันเลยแม้แต่น้อย หยางต้าเหนียนถูกดุด่าจนเหงื่อเย็นไหลโซมกาย เขาได้แต่ยืนมองซุนฟู่เหลียนที่กำลังจะเอายานั้นไปทิ้งอย่างทำอะไรไม่ได้ ในตอนนั้นเอง นายท่านผู้เฒ่าหยางก็หันกลับมาสั่งกะทันหัน "ฟู่เหลียน อย่าเพิ่งทิ้ง" อย่างไรเสียมันก็เป็นของของคนอื่น ถ้าทิ้งไปคงดูไม่ดีนัก หากมู่โหย่วหรงกลับมาทวงคืน เขาจะเอาอะไรไปคืนให้? เมื่อถึงเวลานั้น คงจะเกิดเรื่องโต้เถียงกันไม่จบไม่สิ้นแน่ ซุนฟู่เหลียนพยักหน้ารับคำ เมื่อเห็นดังนั้น หยางต้าเหนียนก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นายท่านผู้เฒ่าเต็มใจจะรับยาที่มู่โหย่วหรงให้มาแล้วใช่หรือไม่? แต่ในขณะที่หยางต้าเหนียนคิดว่าบิดาเริ่มจะเชื่อมู่โหย่วหรงแล้วนั้น นายท่านผู้เฒ่าก็กล่าวเสริมขึ้นว่า "เก็บมันไว้ให้ดี เผื่อว่าคุณหนูมู่อะไรนั่นจะกลับมาเอาคืนไป" หยางต้าเหนียนอยากจะพูดแก้ตัวแทนมู่โหย่วหรงอีกสักสองสามคำ แต่เขาก็ไม่มีความกล้าพอ ในไม่ช้า วันต่อมาก็มาถึง รถของตระกูลหยางจอดรออยู่หน้าโรงแรมตรงตามเวลาเป๊ะ เย่จั๋วสวมเสื้อคลุมของเธอพลางเอ่ยว่า "พี่ซาซา ไปกับฉันเถอะค่ะ ยังไงพี่อยู่ที่โรงแรมคนเดียวก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว" หลินซาซากล่าวว่า "จั๋วจั๋ว เธอจะไปรักษาคนไข้ช่วยชีวิตคนนะ พี่ไม่รู้อะไรเลย พี่จะไปเกะกะเธอหรือเปล่า?" เย่จั๋วยิ้มแล้วตอบว่า "จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงคะ? ฉันไม่รู้จักใครที่นั่นเลย พี่ซาซา ถ้าพี่ไปอยู่ด้วย ฉันจะได้มีกำลังใจไงคะ" หลินซาซาลองคิดดูแล้วก็เห็นด้วย เย่จั๋วเป็นเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ถ้าถูกรังแกขึ้นมาจะทำอย่างไร? สองคนย่อมดีกว่าคนเดียว "ตกลง" หลินซาซากระโดดลงจากเตียง "จั๋วจั๋ว พี่จะไปกับเธอเอง" หลินซาซาลุกขึ้นจากเตียง รีบสวมเสื้อโค้ทตัวหนาแล้วลงไปข้างล่างพร้อมกับเย่จั๋ว ทันทีที่พวกเธอเดินออกมาจากชั้นหนึ่งของโรงแรม ชายหนุ่มในชุดสูทก็เดินตรงเข้ามาหาทันที "ขอประทานโทษครับ ใช่หมอเทวดาน้อยเย่หรือเปล่าครับ?" เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย "ใช่ค่ะ" ชายหนุ่มทำท่าผายมือเชิญ "ท่านหมอเทวดา เชิญทางนี้ครับ" เย่จั๋วจูงมือหลินซาซาเดินตามไป นี่เป็นรถยนต์ที่หรูหรามาก รูปปั้นสีทองตัวเล็กๆ ที่อยู่ด้านหน้ารถนั้นดูโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย เชี่ย... คุณพระ! โรลส์-รอยซ์! หลินซาซาลอบกลืนน้ำลาย คนรวยในเมืองหลวงนี่มันรวยกันจริงๆ! พวกเขามาถึงคฤหาสน์อันโอ่อ่า หลินซาซาถึงกับตะลึงงันในทันที เธอเคยอ่านเรื่องเกี่ยวกับคฤหาสน์และปราสาทในนิยายเท่านั้น ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะได้นั่งรถโรลส์-รอยซ์มาถึงคฤหาสน์ในตำนานจริงๆ... ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป คงไม่มีใครเชื่อแน่ๆ หลินซาซามองไปรอบๆ ด้วยความประหม่า เธอไม่กล้าทำตัวซุกซนเพราะกลัวจะทำให้เย่จั๋วต้องอับอาย ไม่นานนัก พวกเขาก็เข้ามาถึงด้านในคฤหาสน์ นายท่านผู้เฒ่าหยางรอเย่จั๋วอยู่ในห้องนั่งเล่น เมื่อได้ยินเสียงรถข้างนอก เขาก็รีบลุกขึ้นยืนทันที "ฟู่เหลียน ไปรับท่านหมอเทวดาน้อยกันเถอะ" ซุนฟู่เหลียนรีบเดินตามนายท่านผู้เฒ่าหยางไป เมื่อมาถึงประตู เขาก็เห็นว่าเป็นเย่จั๋วจริงๆ "ท่านหมอเทวดาน้อย คุณหนูหลิน เชิญข้างในครับ" นายท่านผู้เฒ่าหยางรีบต้อนรับทั้งสองคนเข้ามา อาจเป็นเพราะเขารู้ว่าอาการป่วยของเขามีความหวังที่จะรักษาหาย เมื่อเทียบกับเมื่อวาน นายท่านผู้เฒ่าหยางจึงดูมีพละกำลังมากขึ้นมาก เขาสั่งให้สาวใช้จัดเตรียมอาหารและรินน้ำชา ซุนฟู่เหลียนสั่งให้คนรับใช้นำกล่องไม้เข้ามา "ท่านหมอเทวดาน้อย นี่คืออุปกรณ์ฝังเข็มที่ท่านบอกให้ผมเตรียมไว้เมื่อวาน ลองตรวจดูหน่อยครับว่าแบบนี้ใช้ได้ไหม" เย่จั๋ววางถ้วยชาในมือลงแล้วเปิดกล่องไม้ตรวจดู "อุปกรณ์ครบถ้วนมากค่ะ ใช้ได้เลย" "ท่านพ่อครับ นี่น่ะหรือหมอเทวดาที่ท่านบอกว่าจะรักษาท่านได้?" ในตอนนั้นเอง เสียงของหยางต้าเหนียนก็ดังขึ้น เดิมทีหยางต้าเหนียนคิดว่าพ่อของเขาได้พบกับหมอเทวดาเข้าจริงๆ เขานึกไม่ถึงเลยว่าหมอเทวดาคนนี้จะเป็นเพียงเด็กอายุสิบกว่าๆ เท่านั้น... นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน? เด็กตัวแค่นี้จะมีวิชาการแพทย์อะไรได้? มู่โหย่วหรงอย่างน้อยก็ยังเป็นผู้สืบทอดของหมอเทวดาหัวโถวนะ? แล้วเด็กคนนี้ล่ะเป็นใคร? พ่อของเขานี่นับวันจะยิ่งเลอะเลือนไปใหญ่แล้ว! หมอเทวดาตัวจริงกลับไม่เชื่อ แต่ดันไปเชื่อเด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่ง!