บทที่ 949: 216: คุณย่าเซินผู้เผด็จการและปกป้องพวกพ้อง เซินอวี่เยี่ยนก้าวพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า! 7 โจวรุ่ยกล่าวต่อไปว่า “ในเมื่อในใจคุณไม่มีผมอีกต่อไปแล้ว ผมก็จะเคารพการตัดสินใจของคุณและไปเอาเด็กคนนี้ออก เมื่อเราพบกันอีกครั้งในอนาคต เราจะเป็นเพียงคนแปลกหน้าต่อกัน” “โจวรุ่ย!” เซินอวี่เยี่ยนรีบคว้ามือของโจวรุ่ยไว้ทันที “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น! ฉันรักคุณ! ฉันรักคุณมากจริงๆ! ฉันแค่... ฉันแค่ยังไม่พร้อมจะมีเด็กคนนี้” “ลืมมันเสียเถอะ” โจวรุ่ยสะบัดมือของเซินอวี่เยี่ยนออก “ผมจะไปตามหมอมาเตรียมการผ่าตัดให้คุณเดี๋ยวนี้” พูดจบ โจวรุ่ยก็หันหลังเดินจากไป เซินอวี่เยี่ยนไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว เธอกลัวว่าโจวรุ่ยจะหายไปจากสายตาในวินาทีถัดไป เธอรีบลุกจากเตียงคนไข้และวิ่งตามไปคว้าข้อมือของเขาไว้ “โจวรุ่ย อย่าไปนะ! นี่คือลูกของเรา ฉันจะไม่เอาเขาออก! ฉันจะคลอดเขาออกมาเอง!” เมื่อได้ยินดังนั้น โจวรุ่ยก็หันกลับมามองเซินอวี่เยี่ยน “จริงเหรอ?” “จริงค่ะ” เซินอวี่เยี่ยนพยักหน้า “ฉันไม่ได้โกหกคุณ” ในเมื่อโจวรุ่ยต้องการลูกมากขนาดนี้ เธอก็จะคลอดให้เขา เธอไม่สามารถสูญเสียโจวรุ่ยไปเพียงเพราะเรื่องเด็กคนเดียวได้ เซินอวี่เยี่ยนมีความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่งว่า หากเธอเสียโจวรุ่ยไป เธอจะไม่มีวันหาแฟนที่ดีเท่าโจวรุ่ยได้อีกในอนาคต ดังนั้น เธอจะเสียเขาไปไม่ได้ “อวี่เยี่ยน ขอบคุณนะ” โจวรุ่ยโอบกอดเซินอวี่เยี่ยนด้วยความตื่นเต้น “คนบ้า” โจวรุ่ยกล่าวต่อ “อวี่เยี่ยน เราแต่งงานกันเถอะ! แต่งงานกับผมนะ?” พูดจบ โจวรุ่ยก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วหยิบแหวนเพชรออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แต่งงานเหรอ? เซินอวี่เยี่ยนตกตะลึง เธอไม่คาดคิดว่าโจวรุ่ยจะขอแต่งงานโดยตรงแบบนี้ ในขณะนี้ หัวใจของเซินอวี่เยี่ยนเต้นแรงมาก ตึกตัก ตึกตัก— หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเธอก็ได้สติ น้ำตาคลอเบ้าขณะที่เธอพยักหน้า “ตกลงค่ะ” โจวรุ่ยรีบสวมแหวนเพชรเข้าที่นิ้วของเซินอวี่เยี่ยนทันที ในวินาทีนี้ เซินอวี่เยี่ยนรู้สึกว่าเธอคือคนที่มีความสุขที่สุดในโลก แม้แต่เรื่องการตั้งครรภ์และการคลอดลูกก็ดูไม่น่ากลัวอีกต่อไปแล้ว เธอกอดโจวรุ่ยไว้แน่น “ฉันรักคุณค่ะ” มุมปากของโจวรุ่ยยกขึ้นเล็กน้อย “ผมก็รักคุณเหมือนกัน” เนื่องจากเซินอวี่เยี่ยนเป็นหญิงตั้งครรภ์ที่มีอายุมาก เธอจึงต้องพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ และได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้หลังจากอาการของทารกในครรภ์กลับเข้าสู่ภาวะปกติ ซ่งเฉินอวี่เดินทางมารับเซินอวี่เยี่ยนพร้อมช่อดอกไม้ในมือ “อวี่เยี่ยน ยินดีด้วยนะ เธอ กำลังจะได้เป็นแม่คนแล้ว” “ขอบคุณนะ” เซินอวี่เยี่ยนรับช่อดอกไม้มาด้วยมือทั้งสองข้าง ซ่งเฉินอวี่ถามต่อ “แล้วพวกเธอสองคนวางแผนจะแต่งงานกันเมื่อไหร่ล่ะ?” แต่งงานเหรอ? เซินอวี่เยี่ยนรู้สึกลำบากใจทันทีเมื่อได้ยินคำนี้ การจะแต่งงานต้องใช้ทะเบียนบ้าน แต่ทะเบียนบ้านของเธอยังอยู่ที่ตระกูลเซิน และทุกคนในครอบครัวต่างก็คัดค้านเรื่องที่เธออยู่กับโจวรุ่ย... หากเธอจะกลับไปขอทะเบียนบ้านจากตระกูลเซินตอนนี้ มันคงจะเป็นเรื่องยากลำบากไม่น้อย เซินอวี่เยี่ยนขมวดคิ้ว โจวรุ่ยลดศีรษะลงมองเซินอวี่เยี่ยน “อวี่เยี่ยน เรากลับไปขออนุญาตคุณอาและคุณย่าเรื่องที่เราจะอยู่ด้วยกันเถอะ!” ซ่งเฉินอวี่เสริมว่า “อวี่เยี่ยน ฉันว่าโจวรุ่ยพูดถูกนะ ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็เป็นคนที่ใกล้ชิดกับเธอที่สุด ตอนนี้เธอตั้งท้องแล้ว พวกเขาไม่มีทางนั่งดูดายแน่ โดยเฉพาะคุณย่าของเธอ ฉันจำได้ว่าท่านรักเด็กที่สุด ถ้าท่านรู้ว่าเธอตั้งท้อง ท่านต้องดีใจมากแน่ๆ!” เซินอวี่เยี่ยนถอนหายใจ “ถ้าท่านดีใจก็แปลกแล้วล่ะ!” ซ่งเฉินอวี่กล่าวต่อ “แล้วเธอจะทำยังไง? จะใช้ชีวิตอยู่กับโจวรุ่ยแบบผิดกฎหมายไปอย่างนี้เหรอ? ถึงเธอจะทำได้ แต่ลูกในท้องของเธอล่ะจะทำยังไง? ถ้าไม่มีทะเบียนสมรส โรงพยาบาลจะไม่ออกใบแจ้งเกิดให้ด้วยซ้ำ! เด็กคนนี้จะเกิดมาโดยไม่มีชื่อในทะเบียนราษฎร์นะ!” เซินอวี่เยี่ยนขมวดคิ้วแน่น โจวรุ่ยดึงมือของเซินอวี่เยี่ยน “อวี่เยี่ยน ไปขอร้องคุณอาและคุณย่าตอนนี้เลยเถอะ!” เซินอวี่เยี่ยนมีสายเลือดของตระกูลเซิน ดังนั้นลูกของเขากับเซินอวี่เยี่ยนก็ย่อมมีสายเลือดของตระกูลเซินเช่นกัน เซินเส้าชิงยังไม่ได้แต่งงาน และเด็กในท้องของเซินอวี่เยี่ยนก็เป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลเซินในตอนนี้! ในเมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว ตระกูลเซินยังจะกล้าคัดค้านพวกเขาอีกเหรอ? “แต่ว่า...” เซินอวี่เยี่ยนขมวดคิ้ว “ไม่มีแต่หรอก เรื่องนี้ฉันสนับสนุนโจวรุ่ย” ซ่งเฉินอวี่กดไหล่ของเซินอวี่เยี่ยน ดันเธอเข้าไปในรถ แล้วปิดประตูรถตามหลัง เมื่อมองดูรถที่วิ่งจากไปจนเหลือเพียงฝุ่นตลบ มุมปากของซ่งเฉินอวี่ก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ในที่สุดเขาก็จะได้กำจัดตัวปรสิตอย่างโจวรุ่ยไปเสียที! ไม่นาน รถก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลเซิน อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกลับไม่อนุญาตให้เซินอวี่เยี่ยนและโจวรุ่ยเข้าไปข้างในเลยแม้แต่นิดเดียว เซินอวี่เยี่ยนจึงทำได้เพียงโทรหาโจวเสียง ตอนแรกโจวเสียงไม่อยากรับสาย แต่เซินอวี่เยี่ยนโทรมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยความจนใจ โจวเสียงจึงกดรับสาย “ฮัลโหล” “แม่คะ หนูเองค่ะ” เซินอวี่เยี่ยนกล่าว “เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดเป็นความผิดของหนูเอง หนูขอโทษแม่ และขอโทษเส้าชิงด้วย หนูหวังว่าแม่จะให้โอกาสหนูได้เข้าไปพบได้ไหมคะ?” โจวเสียงถึงกับอึ้งไป เซินอวี่เยี่ยนเป็นฝ่ายเริ่มขอโทษเธอก่อนงั้นเหรอ? เมื่อเห็นสีหน้าของโจวเสียง คุณย่าเซินจึงถามด้วยความสงสัย “ใครโทรมาน่ะ?” โจวเสียงเอามือปิดหูโทรศัพท์ไว้ “อวี่เยี่ยนโทรมาค่ะ! เขามาขอโทษฉัน บอกว่าเรื่องที่ผ่านมาเป็นความผิดของเขาเองทั้งหมด แล้วขอโอกาสพบพวกเราค่ะ” คุณย่าเซินแค่นเสียงเย็นชา “ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ ยัยเด็กนี่ต้องมีแผนการอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ! ถ้าอยากจะพูดอะไรก็บอกให้พูดมาทางโทรศัพท์นี่แหละ!” โจวเสียงพยักหน้าแล้วกล่าวต่อ “ถ้ามีอะไรจะพูด ก็พูดมาทางโทรศัพท์เลย” เซินอวี่เยี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “แม่คะ หนูท้องค่ะ หนูอยากแต่งงานกับโจวรุ่ย หนูขอร้องล่ะค่ะ ช่วยพวกเราด้วย” “อะไรนะ? ท้องเหรอ?” สีหน้าของโจวเสียงเปลี่ยนไปทันที แม้แต่ในฝัน เธอก็ไม่เคยคิดเลยว่าเซินอวี่เยี่ยนจะตั้งท้องจริงๆ เธอตั้งท้องลูกของโจวรุ่ยงั้นเหรอ? คุณย่าเซินคว้าโทรศัพท์มาถือเองทันที “เซินอวี่เยี่ยน ฉันจะให้แกเลือกสองทางตอนนี้ หนึ่ง ไปทำแท้งซะแล้วเลิกกับไอ้แมงดาแซ่โจวนั่น! สอง ชื่อของแกจะไม่อยู่ในทะเบียนบ้านของตระกูลเซินอีกต่อไป!”