บทที่ 951: 217: ตัวจริงของโจวรุ่ยและซ่งเฉินอวี่ เซินอวี่เยี่ยนสติหลุด! 2 เซินอวี่อิ๋งอาจจะดูเป็นคนอ่อนโยนและนุ่มนวล แต่ความจริงแล้วเธอเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญเทควันโดสายดำ โจวรุ่ยเป็นได้แค่หมอนปักลายที่สวยแต่รูปจูบไม่หอมเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอเท่านั้น จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเซินอวี่เยี่ยนถึงได้ชอบของพรรค์นี้! เซินอวี่อิ๋งมองไปที่เซินอวี่เยี่ยนแล้วพูดต่อว่า “ถ้าเธอยังอยากจะยอมรับแม่กับพี่สาวทั้งสามคนของพวกเราล่ะก็ ให้ตัดขาดการติดต่อกับคนคนนี้ทันที!” “ฉันรักโจวรุ่ย ฉันจะไม่ทิ้งเขา” ท่าทีของเซินอวี่เยี่ยนนั้นหนักแน่นมาก เซินเยว่หยาก้าวออกมาแล้วพูดว่า “น้องสี่ สำหรับเธอแล้ว แม่กับพี่สาวทั้งสามคนรวมกันยังสำคัญไม่เท่าโจวรุ่ยอย่างนั้นเหรอ?” มุมปากของเซินอวี่เยี่ยนโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ “งั้นฉันขอถามพวกพี่หน่อย ถ้าคนที่ท้องในวันนี้คือเย่จั๋ว พวกพี่จะบังคับให้เส้าชิงเลิกกับเย่จั๋วด้วยหรือเปล่า?” “เธอเก่งแต่บิดเบือนข้อเท็จจริง!” เซินเยว่หยาโกรธจัด “โจวรุ่ยจะเอาไปเปรียบกับเจ่าเจ่าได้ยังไง?” เซินอวี่เยี่ยนมองไปที่เซินเยว่หยา “ทำไมโจวรุ่ยจะเปรียบกับเย่จั๋วไม่ได้? พวกเราต่างก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน แล้วทำไมโจวรุ่ยถึงด้อยกว่าคนอื่น? เห็นได้ชัดว่าพวกพี่ลำเอียง!” เซินเยว่หยิงไม่อาจทนฟังคำพูดเหล่านี้ได้อีกต่อไป เธอลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “อวี่เยี่ยน โจวรุ่ยคนนี้โกหกเธอชัดๆ เขาแค่สนใจในฐานะคุณหนูสี่ตระกูลเซินของเธอเท่านั้นแหละ!” โจวรุ่ยรีบลุกขึ้นยืนทันทีเพื่อแสดงความจริงใจ “พี่สาม ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมรักอวี่เยี่ยนจากใจจริง ไม่ว่าอวี่เยี่ยนจะเป็นใคร จะยากจนหรือมั่งมี ผมก็จะรักเธอมากเท่ากับที่รักอยู่ในตอนนี้!” “ใครเป็นพี่สามของแก? หุบปาก!” เซินเยว่หยิงพูดอย่างตรงไปตรงมา “ลูกไม้ตื้นๆ ของแกน่ะ หลอกเซินอวี่เยี่ยนที่ไร้สมองได้ก็พอแล้ว แต่ยังคิดจะมาหลอกฉันอีกเหรอ?!” เมื่อพูดจบ เซินเยว่หยิงก็หันไปมองเซินอวี่เยี่ยนด้วยความโกรธแค้นที่เธอไม่ได้ดั่งใจ “แกเชื่อคำพูดหวานล้อมระดับต่ำพวกนี้เนี่ยนะ! แกเป็นหมูหรือไง?” เซินอวี่เยี่ยนไม่ได้โง่ เธอเรียนจบปริญญาโทจากต่างประเทศและเคยได้รับรางวัลมากมาย เพียงแต่เธอไม่มีสายตาในการเลือกผู้ชายเลย เธอเคยมีแฟนมาแล้วหลายคนทั้งก่อนหน้าและหลังจากนี้ ซึ่งทุกคนล้วนเกาะผู้หญิงกินทั้งนั้น ในบรรดาคนเหล่านั้น วิธีการของโจวรุ่ยถือว่าดีที่สุด และตอนนี้ เขาก็ทำให้เซินอวี่เยี่ยนตั้งท้องได้จริงๆ เซินอวี่เยี่ยนทนเห็นพี่สาวของเธอรุมดูหมิ่นโจวรุ่ยแบบนี้ไม่ได้ เธอเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “พวกพี่เอาแต่บอกว่าโจวรุ่ยถูกตาต้องใจในฐานะคุณหนูสี่ของตระกูลเซิน แล้วเย่จั๋วล่ะ? ถ้าเส้าชิงไม่ใช่คุณชายห้าตระกูลเซิน พวกพี่คิดว่าเย่จั๋วจะยังอยู่กับเส้าชิงไหม?” เย่จั๋วต่างหากที่เป็นนักขุดทองตัวจริง อย่างไรก็ตาม ภายใต้อิทธิพลของคุณนายผู้เฒ่าเซิน เมื่อสมาชิกในตระกูลเซินมองไปที่เย่จั๋ว พวกเขาจะมองผ่านฟิลเตอร์ชื่นชมโดยอัตโนมัติ โจวเซียงที่นิ่งเงียบมาตลอดเงยหน้าขึ้นมองเซินอวี่เยี่ยน “เจ่าเจ่าไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใคร คนที่อยู่กับเส้าชิงก็คือเส้าชิง! ในเมื่อพวกเราพูดกันถึงขนาดนี้แล้ว ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดเรื่องอื่นอีก ฉันจะถามเธอแค่คำเดียวตอนนี้ เธอจะเอาเขาหรือจะเอาพวกเรา?” เมื่อสถานการณ์ดำเนินมาถึงจุดนี้ โจวเซียงก็รู้สึกผิดหวังในตัวเซินอวี่เยี่ยนอย่างถึงที่สุด ปีนี้เซินอวี่เยี่ยนอายุสามสิบเก้าปีแล้ว ไม่ใช่เด็กเก้าขวบ บางเรื่องพูดในเวลาที่เหมาะสมก็เพียงพอแล้ว แต่การพูดซ้ำไปซ้ำมานั้นไม่มีความหมายอะไรมากนัก โจวรุ่ยดึงมือของเซินอวี่เยี่ยน จากนั้นก็คุกเข่าลงพร้อมกับเธอ “คุณน้าครับ ผมกับอวี่เยี่ยนรักกันจริงๆ ได้โปรดช่วยพวกเราด้วยเถอะครับ” โจวเซียงก้มหน้าลงมองเซินอวี่เยี่ยน “ลูกเลือกเขาใช่ไหม?” เซินอวี่เยี่ยนพูดว่า “แม่คะ แม่ช่วยพวกเราหน่อยไม่ได้เหรอ?” “ตกลง แม่เข้าใจแล้ว” โจวเซียงเงยหน้าขึ้นมองลูกสาวทั้งสามคนของตระกูลเซิน “พวกเรากลับกันเถอะ” พี่สาวทั้งสามคนเดินตามโจวเซียงไป หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เซินเยว่หยิงก็หันกลับมามองเซินอวี่เยี่ยน “น้องสี่ อย่าดื้อรั้นเลย รีบเลิกกับเขาซะ!” “ฉันไม่เลิก” ท่าทีของเซินอวี่เยี่ยนยังคงหนักแน่นเช่นเดิม เซินเยว่หยิงส่ายหัวอย่างจนปัญญา เซินอวี่อิ๋งขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “คนคนนี้เธอเป็นคนเลือกเอง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต เธอต้องอดทนกับมันให้ได้” “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต ฉันจะไม่โทษใครทั้งนั้น!” เซินอวี่เยี่ยนพูดต่อ “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันจะบอกไว้ตรงนี้เลยนะ ถ้าในอนาคตโจวรุ่ยประสบความสำเร็จขึ้นมา พวกพี่ห้ามมาขอส่วนแบ่งหรือเอาผลประโยชน์จากเขาเด็ดขาด!” คนอย่างโจวรุ่ยเนี่ยนะยังคิดจะประสบความสำเร็จ? ดวงตาของเซินเยว่หยาเต็มไปด้วยความรู้สึกพูดไม่ออก แม่และลูกสาวทั้งสามยังคงเดินลึกเข้าไปในคฤหาสน์ โจวรุ่ยมองแผ่นหลังของโจวเซียงและพี่สาวตระกูลเซินทั้งสามคนแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย โจวเซียงหมายความว่ายังไง? เธอไม่ยอมรับให้พวกเขาอยู่ด้วยกันเหรอ? แต่เซินอวี่เยี่ยนท้องแล้วนะ... เซินอวี่เยี่ยนลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “โจวรุ่ย ไปกันเถอะ ไม่ต้องคุกเข่าอยู่ที่นี่แล้ว! ต่อให้พวกเราคุกเข่าจนถึงปีหน้า คนใจหินอย่างพวกเขาก็ไม่มีวันเห็นด้วยหรอก”